SON DAKİKA
reklam
reklam

Hiçbir Duygu Sevgiden Üstün Olamaz

Köşe Yazarı: Selami BALTAOĞLU   Eklenme Tarihi: 16 Ekim 2026, Cuma - 13:44   Okunma Sayısı:

   

Sevginin dokunduğu yerde kalpler yumuşar, gönüller güzelleşir, hayat anlam bulur…

İnsan, hayatı boyunca pek çok duygu taşır yüreğinde. Kimi zaman sevinir, kimi zaman üzülür; bazen öfkelenir, bazen kırılır, bazen de hayal kırıklıklarının gölgesinde sessizce yoluna devam eder. Her duygu insana bir şey öğretir, her yaşanmışlık kalpte bir iz bırakır. Fakat bütün bu duyguların arasında öyle bir tanesi vardır ki insanı insana bağlar, yaraları iyileştirir, karanlığa ışık olur. O da sevgidir.

Çünkü hiçbir duygu sevgiden üstün olamaz.

Öfke geçer, kırgınlık diner, gurur zamanla susar. Hırs, insanı bir yere kadar taşır; korku, bazen adımlarını durdurur; kıskançlık, en güzel ilişkilerin üzerine gölge düşürür. Ama gerçek sevgi, bütün bu duyguların ötesinde insanın kalbine dokunmayı bilir. Affetmenin kapısını aralar, anlayışın yolunu gösterir, merhametin dilini öğretir.

Sevgi, yalnızca güzel sözler söylemek ya da birinin yanında olmak değildir. Sevgi, karşındaki insanın kalbini incitmemeye özen göstermektir. Onun mutluluğuyla mutlu olabilmek, zor zamanında elini tutmak, sustuğunda hâlini anlamaya çalışmak ve en önemlisi, varlığını bir yük değil, bir değer olarak görmektir.

Bazen bir insanın hayatında büyük değişiklikler yapmak için büyük şeylere gerek yoktur. İçten bir gülümseme, samimi bir hâl hatır, yürekten söylenmiş bir güzel söz, bütün günün karanlığını aydınlatabilir. Çünkü sevgi, gösterişi sevmez. O, en çok küçük ayrıntılarda, ince davranışlarda ve karşılık beklemeden uzatılan ellerde kendini belli eder.

Ne yazık ki bazen sevgiyi gururumuza, merhameti öfk emize, insanlığı da haklı çıkma isteğimize kurban ediyoruz. Bir özür dilemekten kaçınıyor, gönül almayı zayıflık sanıyor, sevdiğimiz insanlara bile en ağır sözleri söyleyebiliyoruz. Sonra zaman geçiyor, öfke soğuyor ama söylenen sözlerin izi kalıyor.

Oysa insanın asıl büyüklüğü, kaç kişiye üstün geldiğinde değil, kaç kişinin kalbine güzellikle dokunabildiğinde saklıdır.

Sevgi varsa anlayış vardır. Sevgi varsa merhamet vardır. Sevgi varsa insan, kendi doğrularının yanında başkasının duygularına da yer açmayı öğrenir.

Elbette sevmek, her şeye boyun eğmek değildir. Her yanlışın karşısında susmak, her kırgınlığı içine atmak ya da kendinden vazgeçmek hiç değildir. Gerçek sevgi, insanın kendisine de değer vermesini gerektirir. Çünkü kendini tüketerek başkasını mutlu etmeye çalışmak değil, karşılıklı saygıyla büyüyen bir bağ kurabilmektir sevgi.

Sevginin en güzel hâli, insanı küçültmeyen; aksine yüreğini büyüten hâlidir. Korkuyla değil güvenle, baskıyla değil anlayışla, çıkarla değil samimiyetle yaşatılan sevgidir. Bir insanın yanında kendin olabiliyorsan, düşüncelerini korkmadan anlatabiliyorsan ve kalbin sürekli incinme endişesi taşımıyorsa orada sevginin en kıymetli izlerinden biri vardır.

Düşünelim bir an… Dünyada biraz daha sevgi olsaydı, kaç kavga başlamadan biterdi? Kaç gönül kırılmadan onarılırdı? Kaç insan, yalnız olmadığını hissederek hayata yeniden tutunurdu?

Belki de dünyayı değiştirmek, büyük sözler söylemekle değil, küçük iyilikleri çoğaltmakla mümkündür. Bir çocuğun başını okşamak, yaşlı bir insanın hâlini sormak, yorgun bir dostu dinlemek, bir hatayı yüzüne vurmak yerine anlayış göstermek… Bunların her biri sevgiyi hayata dönüştüren davranışlardır.

Çünkü sevgi, yalnızca iki insan arasında yaşanan bir duygu değildir. Sevgi; insanın ailesine, dostlarına, doğaya, hayata ve hatta kendisine karşı taşıdığı bir inceliktir. İçinde sevgi büyüten insan, dünyaya yalnızca kendi penceresinden bakmaz. Başkasının acısını da görür, mutluluğunu da paylaşır, farklılıklarına rağmen insanı insan olduğu için değerli bulur.

Hayat kısa… Zaman geçiyor, yıllar birbirini kovalıyor ve geriye dönüp baktığımızda çoğu zaman sahip olduklarımızdan çok, sevdiklerimizle paylaştığımız anları hatırlıyoruz. Birlikte içilen bir kahvenin sıcaklığını, içten bir kahkahayı, zor bir günde uzatılan eli, hiç beklemediğimiz anda duyduğumuz güzel bir sözü…

İşte bütün bunlar, hayatın gerçek zenginliğinin sevgide saklı olduğunu anlatıyor bize.

Öyleyse neden kalp kırmak için bu kadar aceleci, gönül almak için bu kadar çekingen olalım? Neden sevgimizi söylemek için özel günleri bekleyelim? Neden bir insanın kıymetini anlamak için onu kaybetmeyi bekleyelim?

Seviyorsak söyleyelim. Değer veriyorsak gösterelim. Kırdıysak özür dileyelim. Birinin hayatına dokunabiliyorsak bunu iyilikle yapalım. Çünkü ertelenen sevgi, bazen hiç söylenemeyen bir söze dönüşür.

Unutmayalım ki öfke susturabilir, korku uzaklaştırabilir, gurur insanları birbirinden koparabilir; ama sevgi, bütün farklılıklara rağmen kalpten kalbe bir yol bulabilir.

Dilerim hiçbirimiz sevgiyi bir zayıflık, merhameti bir eksiklik, affetmeyi de bir yenilgi olarak görmeyelim. Kalbimizi güzelleştiren duyguları yaşatalım, birbirimize iyi gelmenin yollarını arayalım ve bu dünyadan geçerken ardımızda kırgınlıklar değil, sevgiyle hatırlanacak izler bırakalım.

Çünkü insanın gerçek mirası, geride bıraktığı malı mülkü değil; dokunduğu kalplerde yaşattığı güzelliktir.

Ve günün sonunda hepimiz şunu anlayacağız:

Hiçbir makam sevgiden, hiçbir kazanç huzurdan, hiçbir gurur bir gönlün mutluluğundan daha değerli değildir. Çünkü sevgi varsa hayat güzeldir, sevgi varsa umut vardır, sevgi varsa insanlık hâlâ yaşamaya değer.

Sevginin eksilmediği, merhametin unutulmadığı, gönüllerin incinmek yerine iyileştiği bir dünya dileğiyle… 

reklam

KÖŞE YAZARLARI

reklam
reklam