İnsan, en çok da hayatın yükü ağırlaştığında kimin gerçekten yanında olduğunu anlar.
Birinci hikâye: Aynı ceketle geçen kış
Bir mahallede yıllardır esnaflık yapan bir adam varmış. Çevresinde sevilen, herkese selam veren, ihtiyaç sahiplerine imkânı ölçüsünde yardım eden biriymiş. Yıllarca iş yerinin kapısını sabah erkenden açmış, akşam herkes evine çekildikten sonra kepengini indirmiş.
Ancak bir gün işler bozulmuş. Borçlar birikmiş, kazancı azalmış, dükkânını kapatmak zorunda kalmış. Bir zamanlar kapısının önünde sohbet etmek için bekleyen insanlar artık başka sokaklardan geçmeye başlamış.
Bir kış günü eski bir dostu karşısına çıkmış. Adamın üzerinde yıllardır giydiği aynı ceket varmış. Dostu sormuş:
"Ne oldu sana? Eskiden çok daha neşeliydin."
Adam gülümsemiş:
"İşimi kaybettim, paramı kaybettim ama en çok da bazı insanların gözündeki yerimi kaybettiğimi fark ettim."
Dostu cebinden anahtarlarını çıkarmış.
"Yarın sabah benim dükkâna gel. Birlikte çalışırız. Sen bana yıllarca dostluk yaptın, bugün benim sana dostluk yapma günüm."
Adamın gözleri dolmuş.
O gün anladığı şey, dostluğun aynı sofrada oturmak değil, sofra dağıldığında da birbirini aramak olduğuydu.
İnsan bazen bir işini kaybeder, bir servetini kaybeder ama gerçek dostunu kaybetmediyse hâlâ çok zengindir.
İkinci hikâye: Hastane koridorundaki sandalye
Bir hastanenin koridorunda yaşlı bir adam, günlerdir aynı sandalyede oturuyormuş. Eşi ameliyat olmuş, iyileşmesini bekliyormuş. Gece olmuş, sabah olmuş; adam bir an olsun hastaneden ayrılmamış.
Bir hemşire yanına yaklaşarak:
"Amca, biraz eve gidip dinlenseniz. Burada çok yoruluyorsunuz." demiş.
Yaşlı adam gözlerini eşinin yattığı odanın kapısına çevirmiş:
"Evladım, biz kırk beş yıldır aynı evde yaşıyoruz. O benim iyi günümde de yanımdaydı, kötü günümde de. Şimdi onun bana ihtiyacı var. Ben nasıl giderim?"
Biraz duraklamış ve eklemiş:
"Gençken el ele yürüdük, yaşlanınca kol kola yürüdük. Şimdi yürüyemiyor diye ben onu yalnız mı bırakayım?"
O gece hastane koridorundaki o sandalye, sevginin en güzel tariflerinden biri olmuş.
Çünkü sevgi bazen büyük cümleler kurmak değil, uykusuz bir gecede sevdiğinin başucunda beklemektir.
Üçüncü hikâye: Eksilen ekmek, eksilmeyen sevgi
Bir zamanlar aynı mahallede yaşayan iki komşu aile varmış. Birinin işleri iyiymiş, diğerinin geçimi oldukça zorlaşmış. İmkânı iyi olan aile, komşusunun çocuklarına zaman zaman alışveriş yapar, evlerine erzak bırakırmış.
Yıllar sonra bu kez yardım eden ailenin işleri bozulmuş. Kazancı azalmış, evin masraflarını karşılamakta zorlanmaya başlamışlar.
Bir akşam kapıları çalınmış. Gelen, yıllar önce yardım ettikleri komşularıymış. Elinde bir poşet varmış.
"Eskiden siz bizim kapımızı çalardınız. Şimdi sıra bizde. İçinde biraz erzak var. Sakın bunu yardım olarak düşünmeyin. Biz yıllardır aynı mahallenin insanıyız. Bugün bizim paylaşma günümüz."
Ev sahibi mahcup olmuş:
"Size zamanında yaptığımız iyilikleri hatırlatmak istemeyiz."
Komşusu gülümsemiş:
"Biz de hatırlatmaya gelmedik. Sadece insanın insana borcunun bazen para değil, vefa olduğunu söylemeye geldik."
İşte gerçek sevgi ve dostluk budur. İyiliği unutmayıp günü geldiğinde karşılık beklemeden el uzatabilmektir.
Dördüncü hikâye: Aranmayan telefon
Bir adamın yıllardır görüştüğü çok sayıda arkadaşı varmış. Doğum günlerinde arayanlar, bayramlarda mesaj gönderenler, güzel günlerinde sofralarını dolduranlar eksik olmazmış.
Bir gün adam ciddi bir sıkıntı yaşamış. Uzun süre evinden çıkamamış. Telefonu eskisi kadar çalmamış. Günler geçmiş, haftalar geçmiş. Bir akşam telefonuna eski bir arkadaşından mesaj gelmiş:
"Uzun zamandır sesin çıkmıyor. İyi misin?"
Adam hemen cevap vermiş:
"İyiyim diyemem ama araman bile bana iyi geldi."
Arkadaşı ertesi gün kapısına gelmiş. Birlikte oturmuşlar, çay içmişler. Ne büyük bir yardım yapmış ne de uzun uzun nasihat vermiş.
Gitmeden önce sadece şunu söylemiş:
"Bak kardeşim, sorunlarını belki çözemem ama seninle oturup dertleşebilirim. Bazen insanın ihtiyacı olan tek şey budur."
Adam o gün anlamış ki yıllarca yüzlerce insanla görüşmek başka, bir insanın gerçekten seni merak etmesi bambaşkaymış.
Çünkü sevgi ve dostluk, telefon rehberindeki isimlerin çokluğuyla değil, sessizliğinizi fark eden insanların varlığıyla ölçülür.
BİR DE KENDİMİZE SORALIM…
Biz hangi taraftayız?
Bir insanın işleri iyi giderken yanında olup işler bozulduğunda uzaklaşanlardan mıyız? Yoksa herkesin sustuğu yerde bir telefon açıp "Yanındayım." diyebilenlerden mi?
Bir dostumuzun yalnızca başarısını mı alkışlıyoruz, yoksa başarısızlığında da elinden tutabiliyor muyuz?
Sevdiğimiz insanlardan hep anlayış bekliyoruz. Peki biz onların yorgunluğunu ne kadar anlıyoruz? Onların kırgınlıklarını ne kadar önemsiyoruz?
İnsan bazen büyük fedakârlıklar yapamaz. Ama küçük bir davranışla kocaman bir gönül kazanabilir.
Bir kapıyı çalmak, bir hâl hatır sormak, bir insanın derdini dinlemek, ihtiyacı olduğunda yanında oturmak…
Bunlar belki dünyayı değiştirmez ama bir insanın dünyasını değiştirebilir.İnsan, hayatının en zor gününde kendisine uzanan eli unutmaz. Çünkü o el yalnızca bir yardım eli değildir; 'Sen benim için hâlâ değerlisin, yalnız değilsin' diyen bir gönlün işaretidir."
