SON DAKİKA
reklam
reklam

BİR GÜN BENİ ANLAYACAKSIN…

Köşe Yazarı: Selami BALTAOĞLU   Eklenme Tarihi: 18 Kasım 2026, Çarşamba - 13:51   Okunma Sayısı:

Hiç düşündün mü; bir insan kaç kez kırılabilir, kaç kez hayal kırıklığı yaşayabilir, kaç kez kendisini anlatmaya çalışıp da anlaşılmadan susmak zorunda kalabilir? Bir gönül, kaç defa aynı yerinden incinir de yine de karşısındaki insanı kaybetmemek için çabalamaya devam eder?

Belki de hayatın en acı tarafı, insanın kendisini en iyi anlamasını beklediği kişiler tarafından en çok yanlış anlaşılmasıdır. Çünkü yabancıların sözleri bazen geçer gider ama değer verdiklerimizin bir bakışı, bir cümlesi, hatta bazen bir sessizliği bile yüreğimizde derin izler bırakır.

Benim de sana anlatmak istediğim çok şey vardı. Belki her defasında doğru kelimeleri bulamadım. Belki içimde kopan fırtınaları yüzüme yansıtamadım. Belki de seni üzmemek adına kendi üzüntümü sakladım. Ama bilmeni isterim ki her susuşum kabulleniş, her gülüşüm mutluluk, her geri çekilişim vazgeçiş değildi.

Bazen insan, anlatmaktan yorulduğu için değil, anlattıklarının anlaşılmadığını gördüğü için susar.

Bir gün beni anlayacaksın…

Bugün sana fazla gelen sözlerimin aslında bir uyarı, gereksiz gördüğün çabalarımın bir sevgi göstergesi, ısrarla anlatmaya çalıştığım doğruların ise senin iyiliğini düşünmekten kaynaklandığını belki bir gün fark edeceksin.

Ben senden kusursuz olmanı istemedim. Her zaman haklı bulunmayı, her söylediğimin kabul edilmesini de beklemedim. Sadece biraz anlayış, biraz empati, biraz da karşılıklı saygı istedim. Bazen insanın bütün beklentisi, karşısındaki kişinin kendisini gerçekten dinlemesidir.

Ama ne yazık ki bazı insanlar dinlerken bile anlamaz. Söylenen kelimeleri duyarlar ama o kelimelerin arkasındaki duyguyu göremezler. Bir insanın neden üzüldüğünü, neden sustuğunu, neden eskisi gibi davranmadığını merak etmezler.

Oysa insanın davranışları değişmeden önce duyguları değişmeye başlar.

Önce bir şeyleri anlatmaktan vazgeçer. Sonra beklentilerini azaltır. Ardından kırıldığı yerleri belli etmemeyi öğrenir. En sonunda da bir zamanlar uğruna mücadele ettiği şeylerin karşısında sessiz kalır.

İşte o sessizlik, çoğu zaman en uzun anlatımdan daha fazlasını söyler.

Bir gün beni anlayacaksın…

Belki sen de bir gün bir insan için kendi mutluluğundan vazgeçeceksin. Kimse üzülmesin diye kendi üzüntünü içine atacaksın. Birinin yükünü hafifletmek için kendi yükünü ağırlaştıracaksın. Herkes iyi olsun diye kendini unutacaksın.

İşte o zaman fedakârlığın ne demek olduğunu anlayacaksın.

Bir insanın iyiliğini düşünmenin, onun yanlışlarını düzeltmeye çalışmanın, düşmesin diye elinden tutmanın ne kadar büyük bir sorumluluk olduğunu göreceksin.

Belki de o gün, geçmişte sana söylenen bazı sözleri yeniden hatırlayacaksın. O zaman anlayacaksın ki bazı uyarılar kırmak için değil, korumak için yapılır. Bazı itirazlar sevgisizlikten değil, daha güzel bir gelecek arzusundan doğar.

Ne yazık ki insan, kendisi yaşamadan başkasının yüreğinde kopan fırtınayı her zaman anlayamıyor.

Hayat, herkese farklı bir yerden ders veriyor. Kimi kaybederek öğreniyor, kimi bekleyerek, kimi de zamanında kıymetini bilmediği bir insanın yokluğuyla yüzleşerek…

Bir gün sen de bir şeyleri anlatmak isteyeceksin. Haklı olduğunu düşünürken anlaşılmadığını göreceksin. İçindeki duyguların kelimelere sığmadığını, karşındaki insanın seni dinlese bile anlamadığını hissedeceksin.

İşte o zaman benim neden yorulduğumu anlayacaksın.

Çünkü insanın en büyük yorgunluğu bedeniyle değil, anlaşılmayan yüreğiyle ilgilidir.

Bazen bir teşekkür beklemez insan, bazen bir karşılık da istemez. Yaptığı iyiliğin görülmesini, verdiği emeğin küçümsenmemesini, gösterdiği sevginin sıradanlaştırılmamasını ister.

Bir insanı kaybetmek her zaman onun hayatından çıkması demek değildir. Bazen aynı ortamda bulunur, aynı sofraya oturur, aynı kelimeleri konuşursunuz ama aranızdaki gönül bağı sessizce zayıflamıştır.

İşte en acı uzaklık budur: Yan yana olup birbirine ulaşamamak…

Bir zamanlar saatlerce konuştuğunuz insanla artık iki kelimeyi bir araya getirememek, anlatacak çok şeyiniz olduğu hâlde anlatacak gücü kendinizde bulamamak ne kadar ağırdır.

Keşke insanlar birbirlerinin değerini kaybetmeden anlayabilse. Keşke bir gönlün ne kadar yorulduğunu görmek için onun tamamen susmasını beklemese. Keşke sevgiyi alışkanlık, fedakârlığı zorunluluk, iyiliği ise bitmeyen bir borç gibi görmesek.

Çünkü hiçbir insan, ne kadar güçlü olursa olsun, sürekli anlaşılmamaya dayanamaz.

Bir gün beni anlayacaksın…

Belki bir gün benim sana neden kızdığımı değil, neden bu kadar önemsediğimi anlayacaksın. Neden bazı konuların üzerinde durduğumu, neden yanlışları görmezden gelmediğimi, neden her şeyin daha güzel olmasını istediğimi fark edeceksin.

O gün benden özür dilemeni, haklı olduğumu kabul etmeni ya da geçmişi yeniden yaşamanı istemiyorum.

Sadece bir zamanlar senin için çabalayan bir insanın olduğunu hatırlaman yeterli.

Ancak şunu da öğrendim: İnsan herkesi anlamaya çalışırken kendisini kaybetmemeli. Her gönle ulaşamayacağını, her insana kendisini anlatamayacağını, her iyiliğin karşılığında anlayış göremeyeceğini kabul etmeli.

Sevgi, insanı tüketmek değil, yaşatmak için vardır. Vefa, yalnızca güzel günlerde hatırlamak değil, zor zamanlarda da insanın yanında durabilmektir. Anlayış ise karşımızdakinin bizim gibi düşünmesini beklemek değil, onun duygularına da değer verebilmektir.

Hayatın sonunda hepimiz aynı gerçekle yüzleşeceğiz: Zaman geçiyor, insanlar değişiyor, yollar ayrılıyor. Geride ise söylediklerimiz, yaptıklarımız ve başkalarının kalbinde bıraktığımız izler kalıyor.

Öyleyse birbirimizi anlamak için neden kaybetmeyi bekleyelim? Bir gönlü onarmak için neden kırılmasını bekleyelim? Bir insanın değerini bilmek için neden yokluğuyla sınanalım?

Bir gün beni anlayacaksın… Belki de o gün, bugün sana anlatmaya çalıştığım her şeyin aslında ne kadar sade ve gerçek olduğunu göreceksin.

Ama benim asıl dileğim, senin beni geç anlaman değil; bundan sonra hayatına girecek insanları zamanında anlayabilmen. Onların sevgisini küçümsememen, fedakârlıklarını sıradan görmemen ve sana uzatılan hiçbir iyi niyetli eli karşılıksız bırakmaman.

Çünkü insanın gerçek büyüklüğü, kendisini anlayanları sevmek değil, kendisini anlamakta zorlananlara da anlayış gösterebilmektir.

Ve unutma; bazı insanlar hayatımızdan çıktıkları için değil, hayatımızdayken değerleri bilinmediği için kaybedilirler.

Bir gün beni anlayacaksın…

Belki bir sözümde, belki bir sessizliğimde, belki de artık eskisi gibi çabalamadığımı fark ettiğinde…

O zaman anlayacaksın ki ben senden çok şey istememiştim. Yalnızca kalbimde taşıdığım değerin, senin gözünde de bir karşılığı olsun istemiştim.

Çünkü bazen bir insanın bütün hayatı boyunca beklediği tek şey, karşısındaki kişinin gözlerinin içine bakarak içtenlikle söyleyeceği şu üç kelimedir:

Seni anlıyorum…

Ve bazen bu üç kelime, söylenmeyen binlerce sözden, yapılmayan yüzlerce fedakârlıktan çok daha değerlidir.

reklam

KÖŞE YAZARLARI

reklam
reklam