Bir telefon çalar… Arayan yaşlanan anne babanızdır. Biraz sonra çocuğunuzdan bir mesaj gelir; onun da sizden bir beklentisi vardır. İki tarafa da yetişmek istersiniz. Birinin gönlünü kırmaktan, diğerini ihmal etmekten korkarsınız. Telefonu kapattığınızda ise bir an durup kendinize sorarsınız: Peki, benim hâlimi kim soracak?
İşte 40-60 yaş arasındaki kuşağın hikâyesi tam da budur. Bir ömrün ortasında, iki farklı dünyanın arasında kalmış bir nesil…
Bir yanımızda bizi büyüten, bugün yaşlanan, ilgiye ve desteğe ihtiyaç duyan anne babalarımız; diğer yanımızda bizim yetiştirdiğimiz ama bizden çok farklı bir dünyada yaşayan çocuklarımız var.
Biz hem geçmişin sorumluluğunu taşıyoruz hem de geleceğin yükünü omuzluyoruz. Bir tarafta anne babamıza karşı evlat olmanın vicdani sorumluluğu, diğer tarafta çocuklarımıza karşı ebeveyn olmanın bitmeyen mücadelesi…
Belki de bu kuşağın en büyük şanssızlığı, herkesin beklentisini karşılamaya çalışırken kendi beklentilerini sürekli ertelemesidir.
Bizler, büyüklerimizin sözünün dinlendiği, aile bağlarının güçlü tutulduğu, saygının ve fedakârlığın hayatın temel taşları sayıldığı bir anlayışla büyüdük. Küçük yaşta sorumluluk almayı, büyüklerin yanında dikkatli konuşmayı, aile için kendi isteklerimizden vazgeçmeyi öğrendik.
Ancak zaman değişti. Dünyanın dili değişti, insanların beklentileri değişti, aile ilişkileri bile farklı bir anlam kazandı.
Bugün çocuklarımız daha özgür, daha sorgulayıcı, daha bireysel bir hayat anlayışıyla yetişiyor. Bizim yıllarca emek vererek elde ettiğimiz birçok değeri onlar hayatın doğal bir parçası olarak görüyor.
Biz çocuklarımızın bizi anlamasını bekliyoruz, onlar ise kendilerini anlamamızı istiyor.
Biz saygıyı önemsiyoruz, onlar özgürlüklerini korumak istiyor. Biz tecrübelerimizi aktarmaya çalışıyoruz, onlar kendi doğrularını yaşamak istiyor. Bizim uyarılarımız bazen onlara müdahale gibi geliyor; onların sessizliği ise bize ilgisizlik gibi yansıyor.
Oysa iki tarafın da kendince haklı olduğu noktalar var.
Fakat insanı asıl yoran, bu iki dünya arasında sürekli denge kurmaya çalışmaktır.
Bir tarafta yaşlanan anne babamızın ihtiyaçları, yalnızlıkları, beklentileri ve bizden bekledikleri ilgi var. Onları kırmak istemiyoruz. Çünkü bir zamanlar bizim için uykusuz kalan, hastalandığımızda başımızda bekleyen, imkânı olmasa bile bize bir gelecek hazırlamaya çalışan insanlardı.
Diğer tarafta kendi hayatını kurmaya çalışan çocuklarımız var. Onların eğitimleri, gelecek kaygıları, ekonomik sıkıntıları, aileleri ve beklentileri…
Biz ise çoğu zaman kendimizi unutuyoruz.
Anne babamıza karşı evlat, çocuklarımıza karşı ebeveyn, eşimize karşı hayat arkadaşı, işimize karşı sorumlu bir insan olmaya çalışıyoruz. Herkesin derdine yetişmek, herkesi memnun etmek, kimseyi kırmamak istiyoruz.
Peki, bütün bunların arasında bizim yorgunluğumuzu kim fark ediyor?
Belki de 40-60 yaş kuşağının en büyük yalnızlığı budur: Herkesin hayatında bir sorumluluğu vardır ama kendi hayatında kendisine ayırdığı yer giderek küçülür.
Anne babalarımız bazen bizi hâlâ çocuk olarak görüyor. Yaşımız kaç olursa olsun onların gözünde kararlarımızı sorgulamaları gereken evlatlarız. Çocuklarımız ise bazen bizi yalnızca kendilerine yol gösteren, ihtiyaçlarını karşılayan ve gerektiğinde destek olan insanlar olarak değerlendirebiliyor.
Bir tarafta hâlâ anne babamızın onayını ararken diğer tarafta çocuklarımızın kararlarına saygı göstermemiz bekleniyor.
Kendi hayatımızın kararlarını vermekte bile iki tarafın beklentilerini düşünmek zorunda kalabiliyoruz.
Üstelik ekonomik şartlar da bu yükü ağırlaştırıyor. Kendi geleceğimizi güvence altına almaya çalışırken çocuklarımızın ihtiyaçlarına destek oluyor, diğer taraftan anne babamızın ihtiyaçlarını karşılamaya gayret ediyoruz. Bazen birikimlerimizi, bazen zamanımızı, bazen de hayallerimizi erteliyoruz.
Bütün bunları yaparken çoğu zaman şikâyet etmiyoruz. Çünkü fedakârlığın bizim kuşağımıza öğretilmiş bir sorumluluk olduğunu düşünüyoruz.
Ancak fedakârlık, insanın kendisini tamamen yok sayması anlamına gelmemelidir.
KUŞAKLAR ARASINDAKİ FARK, SEVGİSİZLİK DEĞİL; BİRBİRİNİ ANLAMA EKSİKLİĞİDİR.
Anne babalarımız geçmişin şartlarına göre haklı olabilir. Çocuklarımız bugünün şartlarına göre kendilerince haklı olabilir. Fakat bizler, geçmişin değerlerini geleceğin anlayışıyla buluşturmak zorundayız.
Çocuklarımıza büyüklerine saygı göstermeyi öğretirken onların fikirlerine de değer vermeliyiz. Anne babalarımızın tecrübelerine kulak verirken kendi hayatımızı kurma hakkımız olduğunu da unutmamalıyız.
Saygı, bir insanın düşüncelerini kabul etmek zorunda olmak değildir. Sevgi de her isteğe boyun eğmek anlamına gelmez.
Aile olmak; birbirimizin hayatını yönetmek değil, birbirimizin hayatına değer katabilmektir.
Büyüklerimizden aldığımız güzel değerleri çocuklarımıza aktarırken onların dünyasını da anlamaya çalışmalıyız. Çünkü zamanın değişmesi, sevginin ve saygının değerini ortadan kaldırmaz. Sadece bu değerleri yaşatma biçimimizi değiştirebilir.
Unutmayalım ki bizler de bir zamanlar anne babalarımızın gençliğini anlamakta zorlandığı çocuklardık. Bugün ise kendi çocuklarımızın dünyasını anlamaya çalışan anne babalarız.
Hayatın gerçeği belki de budur: Her kuşak kendinden sonrakinin farklılıklarına şaşırır, kendinden öncekilerin beklentileri karşısında zorlanır.
Ama hiçbir kuşak diğerinden daha değersiz değildir.
SON SÖZ:
Belki de bizim kuşağın en büyük şanssızlığı, iki kuşağın arasında kalmak değil; iki kuşağın da kendisini anlamasını beklerken kendi duygularını ihmal etmesidir.
Anne babalarımızın geçmişine saygı duymak, çocuklarımızın geleceğine destek olmak elbette çok kıymetli. Fakat bütün bunları yaparken kendi hayatımızı da yaşamayı öğrenmeliyiz.
Çünkü bizler sadece birilerinin evladı, birilerinin annesi veya babası değiliz. Bizim de hayallerimiz, beklentilerimiz, kırgınlıklarımız ve yaşanmamış güzelliklerimiz var.
Ne büyüklerimizi geçmişin içinde yalnız bırakmalı ne de çocuklarımızı geleceğin telaşında sevgisiz büyütmeliyiz.
Birbirimizi değiştirmeye çalışmak yerine birbirimizi anlamayı başarabilirsek kuşak çatışması yerini kuşaklar arası dayanışmaya bırakır.
Çünkü aileyi ayakta tutan aynı dönemde yaşamak değil, farklı dönemlerde yetişmiş insanların aynı sevgi etrafında buluşabilmesidir.
Ve belki de en önemlisi şudur:
Geçmişimize vefa, geleceğimize umut borçluyuz. Ama kendimize de bir hayat borçluyuz.
