Hayat herkese aynı güzellikleri sunmaz. Kimi zaman insanın içi ağlarken yüzünde bir tebessüm taşımak, kimi zaman kendi yaralarını saklayıp başkasının gönlünü incitmemek gerçek bir insanlık sınavıdır.
Hiç düşündünüz mü? Bir insan, kendi hayatında fırtınalar koparken başka bir insanın yüzünde nasıl güneş olabilir? İçinde binlerce kırgınlık taşırken nasıl güzel sözler söyleyebilir? Kendi derdini kimseye anlatamazken başkasının derdini dinlemek için nasıl zaman ayırabilir?
İşte insan olmanın en anlamlı taraflarından biri de budur. Hayatın bütün zorluklarına rağmen gülümseyebilmek, yaşadığımız sıkıntıları başkalarının omuzlarına yüklememek ve kendi acılarımızı başkalarını üzmenin bahanesi hâline getirmemek…
Çünkü hayat, her birimize farklı bir hikâye yazıyor. Kiminin geçim derdi, kiminin aile sorunları, kiminin sağlık mücadelesi, kiminin de kimseye anlatamadığı sessiz bir yalnızlığı var. Dışarıdan baktığımızda mutlu gördüğümüz insanların bile iç dünyasında ne fırtınalar koptuğunu çoğu zaman bilemeyiz.
Belki de bu yüzden insanlara karşı biraz daha anlayışlı, biraz daha sabırlı, biraz daha merhametli olmalıyız.
İnsan, kendi hayatındaki zorlukları başkalarının hayatına yük etmemeyi öğrenmelidir.
Elbette herkesin yorulduğu, bunaldığı, sabrının tükendiği zamanlar vardır. Bazen insan konuşmak istemez, bazen en küçük bir söze bile kırılır. Bazen de hayatın ağırlığı altında gülümsemek bile zorlaşır. Bunların hepsi insan olmanın doğal hâlleridir. Fakat önemli olan, yaşadığımız sıkıntıların bizi başkalarına karşı kırıcı, anlayışsız ve acımasız bir insana dönüştürmesine izin vermemektir.
Çünkü bir insanın kalbini kırmak birkaç saniye sürer ama o kırgınlığın izleri yıllarca kalabilir.
Bir düşünün; sabah evinden çıkan bir insanın yüzüne güzel bir söz söylemek ne kadar zor olabilir? Bir çalışanımıza teşekkür etmek, bir komşumuza hâl hatır sormak, bir dostumuzun derdini dinlemek, bir büyüğümüzün gönlünü almak ne kadar zamanımızı alır?
Bazen bir tebessüm, uzun uzun anlatılan sözlerden daha değerlidir. Bazen içten bir nasılsın, bir insanın kendisini yalnız hissetmesini engeller. Bazen de hiç beklemediğimiz bir anda duyduğumuz güzel bir söz, bütün günümüzü değiştirir.
Öyleyse neden birbirimizin hayatını kolaylaştırmak yerine zorlaştırıyoruz?
Neden anlamaya çalışmadan yargılıyoruz? Neden dinlemeden hüküm veriyoruz? Neden kendi yorgunluğumuzu başkasının üzerine bırakıyoruz?
Unutmayalım ki herkesin görünmeyen bir mücadelesi var. Belki yanımızdan geçen insan, gece boyunca uyumamış, belki ailesiyle ilgili bir sıkıntı yaşamış, belki de kimseye anlatamadığı bir acıyı içinde taşıyor. Bizim küçücük gördüğümüz bir davranış, onun için büyük bir anlam taşıyabilir.
İnsanların hayatında yeni bir yara açmak yerine, mümkünse yaralarını hafifletecek bir iz bırakmalıyız.
Gülümsemek, her şey yolundaymış gibi davranmak değildir
Gülümsemek, insanın hiç derdi olmadığı anlamına gelmez. Tam tersine bazen en güzel tebessümlerin arkasında en büyük mücadeleler saklıdır.
Hayata gülümsemek, yaşadığımız zorlukları inkâr etmek değildir. Sorunlarımızı görmezden gelmek de değildir. Gülümsemek, bütün olumsuzluklara rağmen umudumuzu kaybetmemektir. Bugünün sıkıntısının yarının sonu olmadığını bilmektir.
İnsan bazen kendi kendine güçlü olduğunu hatırlatmalıdır. Her şeyin bir zamanı, her sıkıntının bir sabahı, her karanlığın ardından doğacak bir güneşi vardır.
Hayat bize her zaman istediğimizi vermeyebilir. Beklediğimiz insanlar yanımızda olmayabilir. Emek verdiğimiz işler istediğimiz gibi sonuçlanmayabilir. Bazen hak ettiğimizi düşündüğümüz değeri göremeyebiliriz. Fakat bütün bunlar, güzel insan olmaktan vazgeçmemiz için bir neden değildir.
Başkalarının kötü davranışları bizim karakterimizi belirlememelidir. Birileri bizi kırdı diye biz başkalarını kırmamalıyız. Birileri bize değer vermedi diye biz değer vermekten vazgeçmemeliyiz.
Çünkü insanın gerçek kalitesi, her şey yolundayken değil, işler ters gittiğinde ortaya çıkar.
Kimsenin kalbine yük olmayalım
Hayatta hepimizin birbirine ihtiyacı var. Bugün güçlü olan yarın desteğe ihtiyaç duyabilir. Bugün gülen yarın ağlayabilir. Bugün başkasına el uzatan, yarın uzatılacak bir ele muhtaç olabilir.
İşte bu yüzden ilişkilerimizi öfke, kibir ve çıkar üzerine değil; sevgi, saygı ve anlayış üzerine kurmalıyız.
Bir insanı üzmek için büyük kötülükler yapmak gerekmez. Bazen görmezden gelmek, bazen selam vermemek, bazen küçümseyici bir bakış, bazen de düşünmeden söylenen bir cümle yeterlidir.
Oysa insanın gönlünü kazanmak da o kadar zor değildir. Biraz nezaket, biraz sabır, biraz empati ve samimiyet yeter.
Özellikle ailemizde, dostluklarımızda, çalışma hayatımızda ve günlük ilişkilerimizde birbirimize karşı daha dikkatli olmalıyız. Evimizde yaşadığımız sıkıntıyı iş yerimize, iş yerindeki öfkemizi ailemize, kendi mutsuzluğumuzu da çevremizdeki insanlara taşımamalıyız.
Çünkü sevgi, yalnızca güzel günlerde hatırlanacak bir duygu değildir. Asıl ihtiyaç duyulduğu zamanlarda gösterilmelidir.
Hayat kısa, kırgınlıklar ise bazen çok uzun
Bir gün geriye dönüp baktığımızda keşke daha az tartışsaydım, daha çok gülümseseydim, daha fazla insanın gönlünü alsaydım diye düşünmek istemiyorsak bugün davranışlarımıza dikkat etmeliyiz.
Kimin ne zaman hayatımızdan ayrılacağını, kiminle son kez konuştuğumuzu, hangi vedanın son veda olacağını bilemeyiz.
O hâlde neden sevgimizi erteliyoruz? Neden güzel sözlerimizi içimizde tutuyoruz? Neden özür dilemekten, teşekkür etmekten, gönül almaktan kaçınıyoruz?
Bir insanın hayatına dokunmak için zengin olmak, makam sahibi olmak veya büyük işler başarmak gerekmez. Bazen bir tebessüm, bazen bir bardak çay, bazen samimi bir sohbet, bazen de sessizce yanında durmak yeterlidir.
İnsanlara bırakabileceğimiz en güzel miras, onların hafızasında oluşturduğumuz güzel duygulardır.
Ne kadar malımız olduğu değil, kaç insanın duasında yer aldığımız önemlidir. Kaç kişiyi üzdüğümüz değil, kaç kişinin yüzünü güldürdüğümüz hatırlanmaya değerdir.
Son söz: Birbirimizin hayatını güzelleştirelim
Değerli dostlar,
Hepimizin hayatında çözmeye çalıştığı sorunlar, aşmaya çalıştığı engeller ve içinde taşıdığı kırgınlıklar var. Kimse kusursuz değil, kimsenin hayatı da baştan sona kolay değil.
Öyleyse birbirimize karşı daha anlayışlı olalım. Kendi sıkıntılarımızı başkalarına acı çektirmenin gerekçesi yapmayalım. İnsanları küçük sözlerle incitmeyelim, onların umutlarını kırmayalım. Birbirimize hayatı zorlaştırmak yerine kolaylaştıralım.
Gülümsemekten vazgeçmeyelim. Çünkü bazen bizim sıradan gördüğümüz bir tebessüm, bir başkasının en çok ihtiyaç duyduğu şey olabilir.
Kırmadan konuşalım, yargılamadan dinleyelim, anlamadan hüküm vermeyelim. İnsanların hayatına yük değil, güzellik katalım.
Ve en önemlisi, kendi içimizdeki fırtınalara rağmen başkalarının hayatında fırtına koparmayalım.
Çünkü hayat zaten yeterince zor. Bir de biz birbirimizin hayatını zorlaştırmayalım.
İnsan olmak; kendi gözyaşını saklayıp başkasına tebessüm edebilmek, kendi yorgunluğuna rağmen bir gönle dokunabilmek ve yaşadığın bütün zorluklara rağmen kimsenin kalbinde yeni bir yara açmamaktır.
Unutmayalım; dünya, birbirini üzen insanların değil, birbirinin yükünü hafifleten insanların sayesinde güzelleşir.
Gülümseyin… Çünkü belki de bugün sizin bir tebessümünüz, bir başkasının hayata yeniden tutunma sebebidir.
