İnsanı yaralayan her zaman söylenen sözler değildir; bazen söylenmeyenler, görülmeyen emekler ve hissedilmeyen duygular da kalpte derin izler bırakır.
Hiç düşündünüz mü, insanın kalbi neden kırılır? Bir sözden mi, bir davranıştan mı, yoksa kendisinden beklediği bir insanın beklemediği bir tavırla karşılaşmasından mı? Aslında insan en çok, değer verdiği yerde değersiz hissettiğinde incinir. Çünkü yabancının sözü geçer gider ama sevdiğinin suskunluğu bile insanın yüreğinde uzun süre yankılanır.
Değerli dostlar,
Kalp, insanın yalnızca yaşamasını sağlayan bir organ değildir. Aynı zamanda sevgilerin, özlemlerin, umutların, hayal kırıklıklarının ve affedişlerin taşındığı en özel yerdir. Gönül ise insanın görünmeyen dünyasıdır. Orada bazen bir tebessüm büyür, bazen bir hatıra yaşar, bazen de kimseye anlatılamayan bir kırgınlık sessizce yerini alır.
İnsan her zaman güçlü görünmek zorunda değildir. Bazen bir çift güzel söze, içten bir nasılsın sorusuna, samimi bir tebessüme ihtiyaç duyar. Çünkü insanın gönlü, büyük hediyelerle değil, küçük ama gerçek davranışlarla kazanılır.
Ne yazık ki günümüzde insanlar birbirlerini dinlemekten çok cevap vermeye, anlamaktan çok yargılamaya, gönül almaktan çok haklı çıkmaya çalışıyor. Bir anlık öfkeyle söylenen sözün, karşıdaki insanın içinde yıllarca taşıyacağı bir yaraya dönüşebileceğini unutuyoruz.
Oysa dilin kemiği yoktur ama söylediği sözün kalpte bıraktığı ağırlık vardır.
Bazen bir insanı kaybetmek için büyük hatalar yapmaya gerek yoktur. Sürekli ertelemek, değerini hissettirmemek, emeğini görmezden gelmek, üzüldüğünü bildiğimiz hâlde susmak da insanları birbirinden uzaklaştırır. Çünkü gönül, yalnızca sevgiyle değil, ilgiyle, saygıyla ve vefayla da beslenir.
Unutmayalım ki her susan insanın gönlü huzurlu değildir. Bazıları tartışmamak için susar, bazıları karşısındakini kırmamak için içine atar, bazıları da defalarca anlatmaktan yorulduğu için sessizliğe sığınır. İşte en tehlikeli kırgınlık, insanın artık kendisini anlatmaktan vazgeçtiği yerde başlar.
Bir insanın gönlünü kırmak kolaydır ama o gönülde yeniden güven oluşturmak çok zordur. Özür dilemek bazen bir kapıyı aralar fakat kırılan güvenin yeniden kurulması için davranışların da değişmesi gerekir. Çünkü gönül, güzel sözlerden önce samimiyetin izini arar.
Bir de hayatımızda hep yanımızda olmasını istediğimiz insanlar vardır. İyi günümüzde sevincimize ortak olan, kötü günümüzde elimizden tutan, hiçbir karşılık beklemeden yanımızda duran insanlar… Onların kıymetini kaybettikten sonra anlamak, insanın kendisine yapabileceği en büyük haksızlıklardan biridir.
Keşke biraz daha anlayışlı olabilsek. Keşke konuşmadan önce düşünsek, yargılamadan önce dinlesek, kırmadan önce karşımızdakinin yerine kendimizi koyabilsek. Çünkü herkesin içinde kimsenin bilmediği bir mücadele, kimseye göstermediği bir acı ve anlatamadığı bir hikâye vardır.
Hayat zaten yeterince zor. İnsanların birbirine yük olmak yerine omuz vermesi gerekmez mi? Birinin yarasını derinleştirmek yerine merhem olmak, gözyaşına sebep olmak yerine yüzünü güldürmek, umudunu tüketmek yerine yeniden umut vermek insan olmanın en güzel tarafı değil midir?
Ben inanıyorum ki insanın gerçek büyüklüğü, kaç kişiye söz geçirdiğiyle değil, kaç kişinin gönlünde güzel bir iz bıraktığıyla ölçülür. Makamlar değişir, servetler tükenir, zaman geçer; fakat bir insanın gönlünde bıraktığınız iyilik de kırgınlık da kolay kolay silinmez.
Bu nedenle kimsenin kalbinde gereksiz bir sızı bırakmayalım. Haklı olduğumuz zamanlarda bile kırıcı olmamayı, güçlü olduğumuz zamanlarda bile incitmemeyi, sevdiğimiz insanlara sevgimizi göstermekten çekinmemeyi öğrenelim.
Çünkü hayat, kimin ne kadar yaşadığıyla değil, yaşarken kaç insanın yüreğine dokunduğuyla güzelleşir.
Ve unutmayalım;
Kalp sızlarsa gönül incinirmiş, gönül incinirse insanın içindeki sevgi sessizleşirmiş. Bir gönül kırıldığında belki hayat devam edermiş ama hiçbir şey eskisi gibi olmazmış.
Bazen bir özür bir ömrü kurtarır, bazen bir tebessüm bir insanın karanlığını aydınlatır, bazen de içten söylenmiş tek bir güzel söz, yılların kırgınlığını hafifletir.
Öyleyse geç kalmadan sevelim, geç kalmadan değer verelim, geç kalmadan gönül alalım.
Çünkü bu dünyada en büyük zenginlik, arkanızdan güzel konuşan insanların çokluğu değil; yanınızdayken de yokluğunuzda da sizi güzel hatırlayan gönüllerin varlığıdır.
Gönül yapmak bir inceliktir, gönül yıkmamak ise insan olmanın asaletidir.
Sevgiyle kalın, gönül incitmeden yaşayın…
