Bazen yaşamak değil, yaşadığımızı fark etmek gerekir…
Hayatın anlamı nedir diye hiç düşündünüz mü? Bir ömür boyunca peşinden koştuğumuz şeyler, uğruna gecemizi gündüzümüze kattığımız hayaller, biriktirdiğimiz para, kazandığımız makamlar ve sahip olduğumuz eşyalar… Peki, bütün bunların arasında gerçekten yaşamayı ne kadar hatırlıyoruz?
Belki de hayatın en büyük yanılgısı, mutluluğu hep geleceğe ertelemektir. “Biraz daha kazanayım, biraz daha yükseliyim, işlerim yoluna girsin, o zaman mutlu olacağım” deriz. Oysa hayat, bizim bütün işlerimizi bitirmemizi beklemez. Günler geçer, mevsimler değişir, sevdiklerimiz yaşlanır ve biz farkına bile varmadan ömrümüzden bir parça daha eksilir.
Hayat, yalnızca nefes almak değil; aldığımız her nefese bir anlam katabilmektir.
Bazen bir insanın içten gülümsemesinde saklıdır hayatın anlamı. Bazen zor bir gün geçiren birinin omzuna dokunmakta, bazen kimsenin görmediği bir iyiliği karşılık beklemeden yapmakta… Bazen de akşam eve döndüğümüzde sevdiklerimizin yüzüne bakıp, onların varlığına şükretmektedir.
Çünkü insanı zengin yapan, sahip olduklarının çokluğu değil, sahip olduklarının kıymetini bilmesidir.
Ne yazık ki günümüzde çoğu zaman birbirimizle yarışıyoruz. Kim daha başarılı, kim daha güçlü, kim daha varlıklı diye bakıyoruz hayata. Birbirimizi anlamak yerine yargılıyor, dinlemek yerine cevap vermeye hazırlanıyor, sevmek yerine haklı çıkmaya çalışıyoruz. Oysa bir gün geriye dönüp baktığımızda, kaç kişiyi geride bıraktığımız değil, kaç insanın hayatına güzellik kattığımız önem kazanacak.
Bir gönülde bıraktığımız güzel bir iz, bazen yıllarca yaptığımız işlerden daha değerlidir. Çünkü makamlar değişir, servetler el değiştirir, güzellikler zamanla solar. Fakat bir insanın kalbine dokunan iyilik, hatırlandıkça yeniden hayat bulur.
Peki, hayatın anlamını bulmak için ne yapmalıyız?
Önce kendimize karşı dürüst olmalıyız. Herkesi memnun etmeye çalışırken kendimizi kaybetmemeliyiz. Ancak kendi mutluluğumuzu ararken başkalarının üzüntüsüne de duyarsız kalmamalıyız. Kendi yolumuzda yürürken yanımızdan geçen insanların yükünü, derdini ve sessiz çığlığını fark edebilmeliyiz.
Unutmamalıyız ki herkesin görünmeyen bir hikâyesi vardır. Gülümseyen bir insanın içinde bir özlem, sessiz kalan birinin kalbinde bir kırgınlık, güçlü görünen birinin omuzlarında ağır bir yük olabilir. Bu yüzden insanlara biraz daha anlayışla, biraz daha merhametle yaklaşmalıyız.Bazen bir özür, yıllardır kapanmayan bir yarayı iyileştirir. Bazen söylenen güzel bir söz, karanlık bir günü aydınlatır. Bazen de yalnızca bir insanın yanında olduğumuzu hissettirmek, ona yeniden güç verir.Hayatın anlamı, her zaman büyük olaylarda aranmaz. Küçük mutlulukların değerini bilmekte, kaybettiklerimize rağmen umut edebilmekte, düştüğümüzde yeniden ayağa kalkmakta ve kırıldığımız hâlde kalbimizdeki iyiliği koruyabilmektedir.
Elbette hayat her zaman istediğimiz gibi ilerlemez. Kaybettiklerimiz olur, hayal kırıklıkları yaşarız, emek verdiğimiz hâlde karşılığını alamadığımız zamanlar gelir. Bazen en çok güvendiğimiz insanlardan inciniriz. Fakat bütün bunlar, hayatın güzelliğine olan inancımızı kaybetmemiz gerektiği anlamına gelmez.
Çünkü hayat, yalnızca güzel günlerden ibaret değildir. Karanlık günler de bize sabretmeyi, kayıplar da kıymet bilmeyi, hatalar da doğruyu bulmayı öğretir. Önemli olan, yaşadıklarımızın bizi nasıl bir insana dönüştürdüğüdür.Yıllar geçtikçe insan daha iyi anlıyor: Her tartışmayı kazanmak zorunda değiliz. Herkese kendimizi anlatmak zorunda değiliz. Her kırgınlığı içimizde taşımak, her haksızlığa aynı şekilde karşılık vermek zorunda da değiliz. Bazen huzurumuzu korumak, haklı çıkmaktan daha değerlidir. Bazen affetmek, karşımızdakinden çok kendimize verdiğimiz bir özgürlüktür.Ve bir gün anlıyoruz ki ömrün uzunluğu değil, içinin nasıl doldurulduğu önemlidir.
Sevdiklerimize zaman ayırdık mı? Bir insanın gözyaşını silebildik mi? Bir çocuğun yüzünü güldürdük mü? Bize ihtiyacı olan birinin elinden tutabildik mi? Yokluğumuzda arkamızdan güzel sözler söyleyecek insanlar bırakabildik mi?
İşte belki de bütün mesele budur.
Hayatın sonunda geriye yalnızca yaşadığımız yıllar kalmaz. Söylediğimiz sözler, yaptığımız iyilikler, paylaştığımız sevinçler ve başkalarının kalbinde bıraktığımız izler de bizimle birlikte anılır.Öyleyse hayatı ertelemeyelim. Sevmeyi yarına bırakmayalım. Gönül almayı, teşekkür etmeyi, özür dilemeyi ve sevdiklerimize onları ne kadar önemsediğimizi söylemeyi geciktirmeyelim.
Çünkü yarın, bugün kadar kesin değildir.Hayatın anlamı, dünyaya ne kadar sahip olduğumuzda değil, dünyaya ne kattığımızda gizlidir. Kaç yıl yaşadığımızdan çok, yaşadığımız yıllara ne sığdırdığımız önemlidir. Bir insanın hayatına umut olabiliyorsak, bir gönülde sevgi bırakabiliyorsak ve kendi yolumuzda ilerlerken başkalarının da yolunu aydınlatabiliyorsak, bu hayatı anlamlı yaşamışız demektir.
Gelin, birbirimizi tüketen değil, birbirimize güç veren insanlar olalım. Kırmak yerine onarmayı, yargılamak yerine anlamayı, biriktirmek yerine paylaşmayı seçelim. Çünkü bu dünyadan ayrılırken yanımızda götüreceğimiz şeyler değil, arkamızda bırakacağımız güzellikler bizi anlatacaktır.
Unutmayalım: Hayat, bize verilen bir zamandan ibaret değildir; o zamanı sevgiyle, vicdanla ve iyilikle değerlendirebilme fırsatıdır.Ve belki de bir ömrün en güzel anlamı, günün sonunda kendi kendimize şu soruyu sorabilmektir:
“Bugün bir insanın hayatını güzelleştirebildim mi?”
Bu soruya gönül rahatlığıyla “Evet” diyebildiğimiz her gün, hayatı biraz daha anlamlı yaşamışız demektir.
