Avlanmak bahanesiyle havada turnayı, yerde kekliği, denizde yunusları vuran kafatasının içinde beyin yerine torba taşıyanları görmek bile istemiyoruz. O hayvanların ağzı dili yok; nasıl kıyabiliyorsunuz onlara? Ya içlerinde yumurtası, yavrusu olanlar varsa? Ya da sizden önce bir caninin attığı kurşunla bacağı kopan ve o acıyla uçan varsa?
Havada aldığı kurşun yarasıyla hızla yere düşen bir hayvanın acısını hiç yüreklerinizde hissetmez misiniz? Çocuklarınıza hayvan sevgisini nasıl aşılıyorsunuz? Bu küçücük hayvanların etiyle nasıl karnınızı doyurabiliyorsunuz?
Her gün gazetelerde ve ekranlarda eşini döven, yaralayan veya öldüren magandaları, kahvede taşkınlık çıkaranları, köy meydanında dövüşenleri, hayvanlara eza cefa çektiren Mezozoik dönem dinazorlarını görmekten içimiz sıkıldı.
Çalışmalarım gereği Eminönü ve Karaköy bölgesini çok geziyorum. Anı noktadan gün içinde beş kez geçsem bile her defasında bir farklılık yaşıyorum.
Bu ülkede güzel insanlar da var
Metrodan Haliç Köprüsü’nde indim. Kıyıdan kıyıdan Eminönü’ne doğru yürüyorum. Rüstem Pasşa camii sokağına girdim. Esnafın durumuna baktıktan sonra geriye döndüm ve ana yola çıkacağım. Tam karşımdaki levhanın üzerinde “Şehit Ailelerine Dürüm Kebap Ücretsizdir” yazısını gördüm.
Resmini çekecektim, garson çocuğa yanaştım ve dükkânın sahibinin nerede ve kim olduğunu sordum. O da gösterince yanına gittim. Kendimi tanıttım, şehit ailelerine karşı gösterile bu ince davranış nedeniyle duygulandığımı söyledim. Aramızdaki konuşmalar şöyle cereyan etti:
---Bu yazıyı görünce çok heyecan duydum. Konuyu gazeteye yansıtacağım. Müsaade ederseniz resim çekebilir miyim?
---Tabii. İstediğiniz köşemizi istediğiniz şekilde çekin!
Ben resimleri çekerken kendisi mümkün olduğu kadar kareye girmek ve reklam olmak istemedi, Türk oğlu Türk ve “can” yapısıyla yiğit Anadolu insanı Erzincanlı Vedat Cantürk. Orta yaşta, kendi halinde ve yanında çalıştırdıklarına iş imkânı sağlayan bu gözü tok insan da duygulanmış olacak ki, bana bir şeyler ikram etmeye kalktı. Bunları kabul etmedim. Aramızdaki konuşma devam etsin istiyordum:
---Ben her gün 12-13 km yürürüm, hiçbir yerde bir esnafın böyle bir levha astığını görmedim. Ya bir günde 20 kişi gelirse, siz bunun altından nasıl kalkacaksınız?
---Gelsinler, canımı yesinler. Nice eşler, sevgililer, babalar, yeğenler gitti bu memlekette. Benim bir günlük kazancım gitmiş, çok mu?
---Allah sizden razı olsun!
---Sizden de razı olsun. Bir çayımızı içmeden bırakmayacağız sizi…
Bir bardak çay için kıramadım Vedat Bey’i… Biraz da görev yaptığım yerden yani Erzincan’dan konuştuk. Oranın güzelliklerini, insanının olgunluğunu, misafire karşı gösterdikleri ilgiyi dile getirdim. Tayin olunca çok memnun ayrılmıştık bu ilimizden.
---Gazetede bu yazı çıkınca size de getiririm, dedim.
---Çok mutlu olurum. Ben de bunu dükkâna asarım. Gelen geçen okusun. Çocuklarım sevinsin, babalarının iyi hareketine.
Bir hafta içinde gazeteyi getirene kadar vedalaştık. Nasıl olsa yine görüşecektik.
Sevgili okurlarım,
bu ülkede kahramanlar daima sessiz kalırlar. Ön planda görülmek istemezler. Operasyonlara katılan nice insanımız vardır. En az çaba sarf eden en çok konuşandır. Boyunu aşan lâflar eder.
Kovid yayılması sırasında sağlık personelimizin canhıraş çırpınışlarını gördükçe gözlerimiz doluyordu. Aile bireyleriyle görüşemeyen, uyku uyumayan, kiralık ev temin edemeyen bu insanlara gerekli vefayı gösteremedik.
İzmir’deki depremde kurtarma ekiplerinde görev alanlar da hayatlarını ortaya koyuyorlar. Sık sık artçı depremler olsa da bu kahramanlar, enkazın derinliklerine giriyor bir nefes, bir ses duymaya çalışıyorlar. Köpeklere acımasızca vuranlar, siz de gidin görün o sevimli hayvanların can kurtarmak için ekiplerle nasıl çalıştıklarını…
Esnafımızın içinde de isimsiz kahramanlar var elbette. İşte bugün size onlardan birini anlatmaya çalıştım. Helâl olsun sana Vedat Cantürk! Koca Türkiye için örneklerden birisin. Biz seninle övünüyoruz. Tüm ailen de seninle övünsün.
