Doğmak, büyümek, büyütmek, yaşlanmak ve ölmek bunlar hayatın gerçekleri. Hayat boyunca hep bir koşturmaca. Kaç yaşına gelirsek gelelim hep ilkler oluyor yaşamımızda.. Düşünsenize ilk nefesle başlıyor, ilk ağlama ile devam ediyor. Sonra ilk sözcükler, ilk adımlar, ilk okul, ilk ayrılık, ilk sinemaya gidiş, mesleğe ilk adım, ilk maaş, ilk terfi, ilk işten çıkış, ilk arayış, ilk sonlanış.. Ama bu döngünün sonu yok, yüz yaşımıza gelsek de hayatımızda hep ilkler olacak…
21 Temmuz, bugün benim doğum günüm, geçmişte bıraktığım ve yaşayacağım kocaman yıllarım var. Mutlu, umutlu, coşkulu, ışıklı yıllar.. Hayal kırıklıkları, hayaller, özlemler, ayrılmalar, kavuşmalarla dolu yıllar.
Kahkahalarla çınlayan, bir o kadar gözyaşları ile geçen ve gelecek yıllar. Paylaşarak güzelleşen, çoğalan yıllar. Aşkı, ailemi, bebeğimi, dostlarımı bulduğum, onlarla yoğrulduğum yıllar. Kendimi ararken kaybolduğum, her seferinde yeniden bulduğum, buldukça büyüdüğüm, büyüdükçe aradığım yıllar.
Ölümün acısına ve doğumun mucizesine tanık olduğum yıllar.
Bugün bir yanım sevinç, bir yanım hüzün…Doğum günleri duygusal ve kırılgan günler çünkü.. İnsan olmak belki de bu yüzden güzel.
Kendime ve biricik eşime "iyi ki doğmuşuz, her şeye rağmen hayat çok güzel ve iyi ki beraberiz " diyorum .
