‘’Sevmek’’ üzerine birbirinden çok güzel sözler söylenmiş ve yazıya dökülerek kuşaktan kuşağa aktarılmıştır. Halen aktarılmaya da devam edilmektedir...
Sanat üzerine söz söylerken bazıları:
‘’Sanat sevmektir; sevmekse şiirdir.’’ derler. Genellikle insan sevdiklerine şiir yazar. Şiire özne olan sadece insan değildir. Aklınıza gelen her şeyi sevmek mümkündür. Dolayısıyla ona şiir yazmak da...
Sevdiğimiz şeyler üzerine şiirler yazarız. İçimizden geldiği gibi... Bazen bu şiirler bestekarların zihninde nağmeler şeklinde dile gelir, notalara dökülür. Sanatçılarca da icra edilir. Burada bir gerçek var ki... (söz buraya kadar gelmişken söylemesem haksızlık olur.) Nedense şarkılar hep icraa edenlerin adları ile anılırken, güfteyi yazan şair pek akla getirilmez. Sanırım toplum olarak bu bizim bir eksikliğimiz...
Konuyu sevmek üzerine seçmiştik. Bu bağlamda ‘’Sanat sevmektir; sevmekse şiirdir.’’ Demiştik. İnsan delikanlılık/genç kızlık çağlarında ilk göz ağrısına; kırsalda yaşayanlar genellikle mektup, biraz okumuş kesime doğru yöneldiğimizde bu defa şiir öne çıkar... Belki de en güzel şiirler sevgililere yazılan şiirlerdir... Şarkılar, türküler bunlara en güzel örnektir...
Sevgiliden gelen mektup yüreğimizin bir yerinde dururken; şiir etrafı süslü kağıtlarda yerini alır. Ulu orta okunur, elden ele de dolaşabilir. Belki de seven nezdinde sevdiğine şiir yazan bir adım öndedir. Mektup öyle mi?...
Belki de bu yüzden; ‘’Sanat sevmektir; sevmekse şiirdir.’’ Denilmektedir.
Salih KOÇ
