Elinde sadece kırık tarak, ruj ve ayna
Kadınlar ölüyor, çocuklarının gözleri önünde,
şiddet son haddinde.
Din dediler, töre dediler, kural dediler…
dövdüler, sövdüler
Bugünkü kuşaklar neleri yazacak,
nelerle anılacak geçmiş nesiller?
Bitmeyen senfoniyi (!) sürdürecek yine reziller!
(Cengiz Baysu)
Şiir yazmak
Aristoteles için sanat, bir maddeye biçim vermektir. Ona göre doğa en büyük sanatçı ve en büyük şairdir. Doğa bir ağacı yaratır, ormana dönüştürür; insan bir ağacı tahtaya dönüştürür ve ancak ev yapar.
Yahya Kemal şiiri tanımlarken “Darası alınmış söz” diye ifade eder. Bu şekildeki bir anlatım bile herkesin ulaşamayacağı bir seviyeyi gözler önüne seriyor. Çoğumuz telefonda en kısa tümcelerle en doğru şekilde derdimizi anlatamazken bizlerden bir de şiir yazmamız istenirse varın siz düşünün içine düşeceğimiz halleri…
Bana göre de şiir, kontrol altına alınan duyguların güzel sözcüklerle inşa edilmiş harmonisidir. Seslendirmeyle renklenir. Ritim de katılabilir. Dikkat edilecek önemli konu, duyguların her zaman kontrol altına alınamadığıdır.
Bir şimşeğin çakışı kadar kısa zamanda akla gelen duygu veya hazları yakalamaktır esas olan… Yakalanabilirse ne âlâ! Yoksa geçmiş ola! Sonrasında insan hatırlamakta bile güçlük çekiyor. Sabır işidir vesselâm…
Gece uykumda dahi aklıma gelen sözcükleri defterime yazardım. Bazen bir mısradaki ahengi yakalamak için günlerce söz dizimi üzerinde çalıştığım olurdu. Hâlâ da bu konuda iddialı olduğumu söyleyemem.
İşte size bir duygu seli… Hassas insanlar yazabilir ancak güzel sözleri… Topluma sevgisi saygısı olanlar ifade edebilir kâğıtla kalemle de barışık olduğunu…
Türkiye’de ve dünyada kadın
Ben bu yıl şiir gününde ülkemizde yaşanan “Kadına Şiddet” olaylarını ve dünyanın nefretle kınadığı Ukrayna işgalinde evlerinden barklarından uzaklaştırılan kadınlarla ilgili sözleri esas aldım.
Neyi süzgeçten geçirip zarif cümleler veya mısralar halinde size sunayım? Daha üç gün önce 18 Mart Çanakkale Deniz Zaferi’ni kutladık. Tonlarca ağırlıktaki gemi toplarından atılan mermiler nice insanımızın hayatını, nice ailenin ocağını söndürmüştü. Barış ve kardeşlik kavramları o gün de vardı, hatta 1789’dan beri resmileşmişti. Oysa benzer saldırı ve işgaller bugün gözlerimizin önünde cereyan ediyor.
Yazsam ağıt olacak, yazmayım da seneye sizlere sunayım duygularımı…
