Bu soruyu hep bana sorma;
Gözün var gör, kulağın var duy, us’un var sor ve sorgula;
Büsbütün miskinliğe vurma kendini;
Niçindir bunca karanlık sen de ara nedenini.
Kötülük var orta yerde ve kötüler var.
Onlar ki aydınlıktan korkan yarasalar.
Kötülükleri görünmesin diye,
Karanlığın o kopkoyu perdesiyle ışığı kapar.
Onlar ki güce ve paraya taparlar;
Onlar ki sanırsın yalnızca kötülük için var.
Az ve azgındırlar, bir de var ki biri birini çok yaman kollarlar.
Bilirler çünkü kötülüğün bir gün onları da kuşatacağını,
O nedenle korkaktırlar.
İşte o zaman daha da azarlar ve korktukça daha çok korkuturlar.
Öyle zamanlarda daha da koyulaşır karanlıklar.
Bu karanlık niçin mi?
Bu soruyu hep bana sorma.
Ben yalnız şu kadarını söyleyebilirim sana:
Karanlık ki içinde hep suçu ve suçluyu gizler,
O nedenle ışığı istemeliyiz biz, aydınlığı istemeliyiz
Ve bep birlikte kötülüğün, kötülerin üzerine yürümeliyiz.
İşte o zaman aydınlanır yerin yüzü;
İşte o zaman karanlık artık korkutamaz bizi…
Yapacağımız ise şu:
Aydınlansın diye yeryüzü,
Açık tutmalıyız gözümüzü…
Şiir: Durmuş Türker
