Şiiri için çok kıymetli yazar ve şair Durmuş Türker hocamıza teşekkür ederiz.
**************************************************************************
Ben daha önce de söylemiştim anımsamalarımın çoğu çocukluğuma ait diye.
Nedendir bilmem zaman hep ileriye doğru akarken, anılarım hep geriye.
Bu gün yine “Ömrümü nasıl geçirdim?” diye sordum da kendime
Çocukluğum en belirgin yerde duruyor yine...
Köyümde olduğum yıllarımdır çocukluğum; köyümde olduğum yıllarımdır bütünüyle.
O zamanlar şehir bilmezliğim tüm çıplaklığıyla giyinikti üzerimde.
Yani sabahından akşamına ya da gecesinden gündüzüne köyümdeyim hepsinde.
Otsa bizim köyün otları, kuşsa bizim köyün kuşları, evse de bizim köyün evleri;
Yağmurlar, karlar, yazlar, kışlar, önbaharlar, sonbaharlar bile bizim köyündü hepsi...
Sahi bizim köyün ne daracık yolları vardı, çoğu yerine sadece bir kağnı sığardı.
İki yanında ağaçlar, çalılıklar vardı;
Ne zaman bir sap kağnısı geçse ekinlerimizi yolardı.
Bizim köyün kuşları bu yolda bizimle uçuşurlardı ve sanki çok bilindik bir dille bizimle konuşurlardı.
Benim o yıllarımın en zor işi öküzlerimizi otarmaktı.
İşin içinde uykunun en derin yerinde uyanmak vardı.
O uykular ki beni bir dip dalgası gibi içine çeker dururdu;
Annemse en amir sesiyle kalkmamı buyururdu.
Artık gün boyu köyden uzakta,
Öküzlerimiz ve daha başka öküzcülerle biz,
Günü akşam etmeye çalışırdık hepimiz.
O gün iyi otarmış ve tok karınla getirmişsek öküzleri eve,
Diyecek yoktu ev büyüklerinden üzerimize yağan övgüye ve sevgiye.
Çocuktuk ya onca övülmek ve sevilmek çok iyi gelirdi bize.
Siz de bilin isterim; çocuklar her şeyden daha çok gereksinim duyar sevgiye...
Bir de ilkokulda olduğumuz yollardı o yıllar...
İçinde okumalar, yazmalar var ve oyunlar, oyunlar, oyunlar...
Şimdi düşünüyorum da hiç mi doyamadık ki oyuna,
Bugün olmuş büyük bir özlemle o günleri anımsıyorum hala.
Körebe mi daha ilginç gelirdi bize saklanbaç mı yoksa?
Sanki her şeyden çok oyundan ibaretti dünya,
Bu nedenle oyundan eve çağırılmak ölüm gelirdi bana...
Ben daha önce de söylemiştim size:
Anılarımın ve sevinçlerimin çoğu çocukluğuma aittir diye.
“Sebebi nedir?” diye sorarsanız bana; ancak şu kadarını duyabilirsiniz benden:
“Bugün, o günlerden daha çok yoksunuz dostluktan, kardeşlikten, mutluluktan ve de sevgiden...
Acaba neden???”
