Şiiri ve yazısı için çok kıymetli şair ve yazar Durmuş Türker hocamıza
teşekkürlerimizi iletiyoruz
Çoğu zaman ikirciklenir insan. Derdi vardır ama dese mi, demese mi?” diyerekten.
Derdi vardır, yüreği acımaktadır ama onun bu hali ola ki başkalarının nesine gerek.
Ola ki onu ağlatan şeyi bir başkası karşılayabilir gülerek.
İnsanın canını en yakan şeylerin başında gelir sevinin acısını çekmek. Bu acı
mutlaka söyletir seveni. Demese ya… bu acı yakar kavurur ruhunu, bedenini. Ol
nedenle sevda acısı çeken ozanların yüreği sancılı, dili de acılıdır. Üstelik onlar için
“desem mi, demesem mi” diye bir şey de yoktur. Onların dili yalnızca kendilerinin dili
değildir ki…sözleri ağızdan düşende o sözler artık tüm halkın dilidir. Ozanlar bunu
bilir, bildikleri için de diyeceğini demelidir.
Onların her sözü şiirdir. Havalandırılırsa da türkü olur. Türkü olunca da artık
desem mi demesem mi olmaz. Her şeyin dili tutulsa bile türkülerin dili tutulmaz.
Bakmayın siz bazı gafillerin türküleri susturmak istemesine. Onlar bilmezler ki türküler
asla yenilmezler. Onlar bir dilden düşmüş ama artık insanlığın malı olmuştur. O dil ki
Yunusların, Pir Sultanların, Karacaoğlanların, Veysellerin, Mahzunilerin sesidir,
kesilmez. Hadi bir “DEME” de benden olsun…
Ahu gözlüm gör ne hallere düştüm
Demesem bir türlü desem bir türlü
Sevdan ile dilden dillere düştüm
Demesem bir türlü desem bir türlü
Kerem’im aşkınla yanar dururum
Mecnun’um çöllerde döner dururum
Sanki bir hayale kanar dururum
Demesem bir türlü desem bir türlü
Nicedir derttedir bu benim başım
Nedendir tükenmez gözümde yaşım
Eksilmez dağımda boranım kışım
Demesem bir türlü desem bir türlü
Paya gurbet düştü bize göç oldu
Kolayımız yok ki hepten güç oldu
Hak yolundan gitmek bize suç oldu
Demesem bir türlü desem bir türlü
Yarin özlemine dayanmaz özüm
Sabırla beklerim yollarda gözüm
Size derim başka kimedir sözüm
Demesem bir türlü desem bir türlü
Türker de der arayıp da bulduğum
Sevdasına sararıp da solduğum
Seni candan sevdim kurban olduğum
Demesem bir türlü desem bir türlü
Diyeceğim bu kadar. “Desem mi demesem mi?” derken demiş gibi olduk işte.
İnsanın diyeceği varsa diyor önünde sonunda; yürek sussa bile dil susmuyor yine
de…
