Bir gün, herkes kendi hayatının kenar notlarında gizlediği o tek cümlelik kararın yankısıyla uyanır. Sandalyeyi çeken kimdi? Masadaki boş bardağı son kez eline alan kimdi? Hangimiz, bir öğle vakti sokaktan geçen bir bakışa takılıp da geri dönülmez bir yola saptı? Soruların çoğu susar, ama kararlar bağırmaz; fısıldar, usulca. Duyan, çoğu zaman geç kalandır.
Zamanın gölgesinde alınan kararlar vardır; güneş tam tepede değilken, göz hizasını yanıltan ışıkların altında. O anda verdiğin karar, belki sadece bir adım gibi görünür, ama sonra bir ömrün haritasını yeniden çizer. O harita ki bazen hiç yürünmeyen yollarla doludur, bazen de dönülmeyen köşelerle.
Biliriz ki bazı kavşaklarda yön tabelaları görünmez olur ya da biz görmezden geliriz.
Pişmanlık kelimesi çok gürültülüdür. Bu yüzden insanlar onu pek telaffuz etmez. Onun yerine "o an öyle hissettim", "böylesi gerekiyordu" gibi yumuşak perdeler çekilir hatıraların üzerine. Oysa gerçek, çoğu zaman ne his ne gereklilikle ilgilidir. Belki de o kararı, yalnızca beklenmedik bir rüzgar alıp önümüze bırakmıştır. Biz de eğilip almışızdır, adına da "benim seçimim" demişizdir.
Hayat, bazılarına kalın kalemle yazılmış gibi görünürken, diğerleri için silik bir kurşun izidir sadece. Bu izleri belirginleştiren, işte o kararlardır. Ama kim karar verir gerçekten? Biz mi?
Yoksa içimizde çocukluktan kalma bir korku mu, ergenlikte büyüyen bir arzu mu, yoksa başkasının sesiyle konuşan bir alışkanlık mı?
Bir gülümsemenin ucunda vazgeçilen ihtimaller saklıdır. Bir telefonun açılmayan çalmasında, yıllar sonra bile insanın göğsüne oturan bir eksiklik vardır. Ve bazen en büyük karar, hiçbir karar vermemektir bunu anlamak için bazen bir ömür gerekir.
O yüzden, karar anı geldiğinde çoğumuz içten içe sessizleşiriz. Çünkü biliriz: Her seçim, bir veda içerir. Her veda, seçilmemiş bir ihtimalin ardından yakılan sessiz bir ağıttır. Ve en çok sustuklarımız, bir gün en çok konuşmak istediklerimiz olur.
