Köşe yazısı için çok kıymetli şair ve yazar Durmuş Türker hocamıza teşekkürlerimizi iletiyor, Sarı ve Türker ailelerine taziyelerimizi iletiyoruz.
×××××××××××××××××××××××××××××××××××
İstanbul ne çok insanı toprağından koparmış sayısı belli değil. Değerli dünürüm Ağa Sarı da onlardan biriydi. Çok genç yaşta köyünü terkedip İstanbul’a gelenlerdendi.
Bana öyle geliyor ki insanımızın bir çoğu “GÖÇE” yazgılı. Bu da çoğu zaman köyden şehre olmuş. Derken İstanbul ve onun yanında da batıdaki birçok büyük şehir ağzına kadar dolmuş. Bu hay huy içinde kimimiz iş bulmuş, kimimiz bulamamış, bir türlü de huzuru bulamamış, öylesine yaşayıp gitmişiz. Ağa Bey iş bulunlarımızdan olmuş, işine bağlılığı, efendiliği ve sözünü bilirliği sayesinde kendisini kabul ettirmiş, sonunda da çalıştığı Mutlu Akü’den emekli olmuştu.
Ağa Beyle yolumuzun kesişmesine, kızım Hatice ile Ağa Beyin oğlu Müslim’in Ankara’da üniversite eğitimi alırkenki tanışıklıkları yol açtı. Sonunda iş dünürlüğe vardı ve böylece hısım olduk. Kendisi son derece ağır başlı, alçak gönüllü, çokça da yufka yürekliydi. Sanıyorum aramızda çok iyi bir mizaç uyuşmaşı vardı ki hiçbir zaman birbirimizi kırmadık. Biribirimizden hoşnutluğumuzu ikimizde sağken biliyor olmanın iç huzurunu yaşadık. Şimdi ise kendisini kaybetmiş olmanın derin üzüntüsünü yaşıyorum. İyi olmanın da böyle bir yanı var işte, kaybedildiğinde yeri çok belli oluyor, bu da yüreğe yük oluyor.
Asıl diyeceğim ise şu: İnsan oğlu her nereye giderse gitsin doğduğu yer onu çekiyor. Sağken de orada olmayı istetiyor insana, öldüğünde de. İnsanın hamuru nerede karılmışsa, ölümünden sonra da o toprağa karılsın istiyor. Kendisi bugün en yakınları, eşi dostu eliyle doğduğu toprağa konacak ve de Veysel Babanın deyişiyle “karışıp toğrağa toz olup gidecek”. Dilerim ki yattığı yer kendisini incitmesin, yürekten bağlılık gösterdiği “Ehlibeyte” yakın olsun. Sevenlerinin başı sağolsun. Ağa Bey giderken bize o güzel insanlığını, içten gülüşünü ve dostça duruşunu bıraktı, daha da ne olsun…Yeri yıldızlarda olsun.
