Dün gece gökyüzü tam bir tiyatro sahnesiydi. Güneş sisteminin en büyük asteroidi Pallas, 249 milyon kilometre öteden “Ben geldim!” diyerek sahne ışıklarını üzerine çekti. 8.3 kadir parlaklığıyla Orion’un yanındaki Eridanus takımyıldızında süzülen bu dev asteroit, dürbünle bakan herkese adeta “Bu gece başrol bende!” dedi.
Evet sevgili okuyucular, 1 Kasım doğumluyum — yani hem Akrep burcuyum, hem de Cadılar Bayramı sonrası özel seri. Derin, gizemli, sezgisel… ama dürüst olayım: doğum günü pastasındaki mumları üflerken dilek tutmayı asla beceremem. Çünkü Akrepler dilek tutmaz, direkt evrene mail atar. Konu başlığı da genelde “Acil!” olur.
Akrep olarak zaten karanlıkla aramız iyidir. Ama bu kez karanlıkta süzülen yalnız ben değildim; Pallas da geceyi aydınlatmak için gökyüzünde devriye geziyordu. Düşünün: bir yanda parlak bir asteroit, diğer yanda elinde pastasıyla dilek tutan bir Akrep… Evren bile “Bu kadar dramatik enerji fazla!” diye hafifçe titremiş olabilir.
Dün gece mumlar, balkabakları ve cadı şapkaları arasında Pallas’ı ararken, kendimi biraz gökyüzüyle komplo kuruyormuş gibi hissettim. Belki teleskobum kazana dönüştü, dürbünüm de büyü küresine. Bir de süpürge var… galiba dün gece yıldızlar arasında “Wi-Fi çekmiyor” bahanesiyle tura çıkmış.
Ama şunu fark ettim: her Akrep biraz cadıdır zaten — sezgileriyle okur, sessizce planlar ve zamanı geldiğinde ışığını açar. Tıpkı Pallas’ın yaptığı gibi.
Eğer dün gece teleskopla ya da dürbünle gökyüzüne baktıysanız ve Orion’un yanındaki Eridanus takımyıldızında minik bir ışık yakaladınızsa, işte o Pallas’tı. Ama eğer gökyüzüne bakıp “Bu gece resmen ışıl ışıl!” dediyseniz… belki o ışığın bir kısmı doğum günü enerjimden süzülmüştü.
Bu yılki dileğim basit: gökyüzü kadar engin düşler, Pallas kadar ışıltılı anlar, Akrep kadar tutkulu ve biraz da cadı şapkası kadar eğlenceli bir yıl.
Gökyüzüne bakan herkese: yıldızlar yolunuzu, kahkaha ruhunuzu aydınlatsın.
