Kasım ayı, bu yıl yine gökyüzü meraklılarını ödüllendiren bir şölenle geldi geçti. Soğukların kendini iyice hissettirdiği gecelerde, başımızı göğe kaldırmak için bahanelerimiz çoktu. 16’sını 17’sine bağlayan gece yaşanan Leonid Meteor Yağmuru, Ay’ın çekildiği karanlık gökyüzünde adeta bir sahne buldu kendine. Kırsalın ışıklardan uzak noktalarında saatte 10-20 kadar kayan yıldız görmek mümkündü; belki bir dilek, belki sadece bir tebessüm bırakan o kısa parıltılar…
Leonidler her yıl Kasım ayında bizi ziyaret eder ama bu yıl özellikle doğudan yükselen Aslan takımyıldızının hemen üzerinde kendini belli eden ışık izleri ayrı bir zarafete sahipti. Teleskopa gerek yok, özel ekipmana gerek yok… Gökyüzünün sadeliğini kabul etmek yeterli. Bir battaniye, sıcak bir içecek ve sabır. Şehrin gürültüsünden uzaklaşmak için de iyi bir bahane doğrusu.
Ardından 20 Kasım akşamı daha sakin ama bir o kadar etkileyici bir buluşma gerçekleşti: Ay ve Satürn aynı tabloda. Güneş battıktan hemen sonra güneybatı ufkuna baktığınızda, jilet inceliğinde bir hilal, Satürn’ün hemen üzerinde asılı duruyordu. Şehrin içinde çıplak gözle fark etmek zor olsa da, küçük bir dürbün bu göksel selamlaşmayı tüm zarafetiyle görmenizi sağlıyordu. Hilalin günbatımı parıltısı içindeki o ilk beliriş anı ise adeta doğanın küçük bir sır fısıltısı gibiydi.
Kasım ayının bu iki gök olayı bize bir kez daha hatırlattı: Gökyüzü her ay, her mevsim yeni hikâyeler anlatıyor. Yeter ki başımızı kaldırmayı unutmayalım. Dünyanın telaşından birkaç dakikalığına kopup göğe bakmak, bazen ihtiyacımız olan tek şey olabilir.
