Ben roman olsaydım.
İlk cümlem sessizlik olurdu, okuyan anlardı.
Her kelimem suskunluğun yankısı.
Sayfalarım gece kokardı.
Mürekkebim ay ışığından damlardı.
Kalemim bir sır saklardı.
Ne tamemen yazar ne de susardı.
&&&&
Arada isyan ederim hayata .
Susarak yakarım yangınlarımı .
Ama sonra bir gülüşle barışırım kaderle.
Ne anlatırım kendimi , ne de saklarım.
Okuyan anlar hisseden çözer.
Ve ben roman olsaydım
Özgürlüğüm rüzgarla konuşur her satırımda.
İsmi bile söylenmez.
İsyanım sessizdir bazen.
Kelimeleri bir sır taşırdı her noktada bir yıldız saklıydı belki.
Ben Roman olsaydım .
Yazarı da , kahramanı da sırrı da bendim.
Bir gece daha indi şehre
Rüzgar penceresine dokundu kelimelerin.
Bir zamanlar yazılmış romanın son sayfasında.
Bir kalp halen sessizce atıyordu.
Çünkü: o bir romandı yazılmaktan korkmayan,
Ama her satırında biraz susan !
Bir mucizeydi, adı gibi , hali gibi.
