İstanbul’da dün fırtına esti, evet. Ama uçan sadece çatılar değildi; yıllardır göz göre göre biriken ihmal, denetimsizlik ve plansızlık da bir kez daha herkesin gözü önünde savruldu. Yetkililer her zamanki gibi “doğal afet” diyerek sorumluluğu rüzgâra yükledi. Oysa bu şehirde uçan çatılar değil, çürük yapılaşma sistemleridir.
Bir metropol düşünün: Milyonların yaşadığı, bütçesi birçok ülkeyle yarışan, ama ilk sert rüzgârda sac parçalarının sokaklara mermi gibi düştüğü bir şehir. Bu bir doğa olayı değil; bu açık bir denetim zafiyetidir. Çünkü rüzgâr yeni değil, fırtına sürpriz değil, uyarılar hiç değil. Yeni olan tek şey, her seferinde aynı şaşkınlıkla ekranlara çıkıp “inceleme başlattık” diyen yüzler.
Sorulması gereken asıl soru şu: Bu çatılar neden uçtu? Kim denetledi bu binaları? Hangi müteahhit hangi imzayla bu yapıları teslim etti? Hangi belediye “uygun” raporu verdi? Ama bu sorular sorulmaz. Çünkü sorulursa cevaplar koltukları yerinden eder.
İstanbul yıllardır “rant fırtınası” altında. Beton hızla yükseldi, denetim hızla düştü. Kağıt üzerinde sağlam, gerçekte mukavemetsiz binalar üretildi. Yönetmelikler var ama uygulama yok. Sorumlular var ama hesap yok. Her felaket sonrası olduğu gibi yine “şükür can kaybı yok” cümlesine sığınılıyor. Sanki mesele sadece ölmemekmiş gibi. Sanki insanların korkusu, maddi kaybı, güvensizlik duygusu önemsizmiş gibi.
Bu şehirde fırtına değil, liyakatsizlik esiyor. Çatıları uçuran rüzgâr değil; denetimsiz ihaleler, görmezden gelinen raporlar, susturulan uzmanlar. Ve her seferinde afetlerin bedelini halk ödüyor.
İstanbul daha kaç fırtınaya “hazırlıksız yakalanacak”? Daha kaç sac parçası bir çocuğun başına düşmeden bu ciddiyetsizlik sona erecek? Yetkililer bilsin: Doğa affetmez, vatandaş unutmaz. Ve bu şehir, artık mazeret üretilmesini değil, sorumluluk alınmasını istiyor.
