Son yıllarda yüzümüzü en çok güldüren, göğsümüzü kabartan kim var diye sorsam, şüphesiz hepimizin aklına tek bir cevap gelir:
Kadın Voleybol Milli Takımımız.
Dünya şampiyonu oldular, Avrupa’yı fethettiler, her kulvarda bayrağımızı en tepeye diktiler.
Peki, kazandıkları bu devasa başarının karşılığında gerçekten hak ettikleri ilgiyi ve desteği görüyorlar mı?
Görünüşe göre salonda alkışlamak kolayımıza geliyor ama iş sürdürülebilir bir desteğe gelince çabuk yoruluyoruz.
Dünyanın gelişmiş ülkelerine şöyle bir bakalım.
Mesela ABD’de veya Kuzey Avrupa ülkelerinde sporcular sadece bir kupa kazandıklarında hatırlanmaz.
Orada bir branş başarı yakaladığında; devletinden özel sektörüne, medyasından mahalle arasına kadar tam bir seferberlik başlar.
Okulların spor salonları yenilenir, sponsorlar kuyruğa girer, sporcuların geleceği garanti altına alınır ve kız çocuklarının spora erişimi için dev bütçeler ayrılır.
Yani başarı, anlık bir sevinç çığlığı olarak kalmaz; geleceğe yapılan kalıcı bir yatırıma dönüşür.
Bizde ise ne yazık ki manşetlerin ömrü birkaç gün.
Sahada dünya devi takımları deviren kadınlarımız; zaman zaman tesis yetersizlikleriyle, sponsorluk eksiklikleriyle ve hatta en önemlisi hak ettikleri o kalıcı, yapıcı duruşla değil, boş polemiklerle gündeme gelmeye zorlanıyor.
Gerçek bir sporseverlik ve gelişmiş toplum bilinci sadece galibiyet gecesi konfeti patlatmak değildir.
Hak edilen değer; o sporcuların arkasında her koşulda durmak, altyapılara destek olmak, onları magazin malzemesi değil birer rol modeli olarak görmektir.
Bu kızlar dünyayı dize getirdi.
Şimdi sıra bizde.
Onlara sadece alkış değil; daha iyi imkânlar, daha sağlam altyapılar ve kesintisiz bir saygı borçluyuz.
Çünkü bir ülke, şampiyonlarına verdiği değer kadar güçlüdür.
