Hayat, insana her gün yeni bir sınav verir. Kimi zaman beklenmedik bir haberle, kimi zaman ağır bir sessizlikle, kimi zaman da yüreğimizi inciten küçük kırgınlıklarla... Çoğu zaman güçlü olmamız gerektiği söylenir. Ağlamamamız, yıkılmamamız, pes etmememiz beklenir. Sanki güç, yalnızca dimdik ayakta durmakmış gibi anlatılır.
Oysa gerçek güç, sadece dayanmak değildir.
Gerçek güç; umut edebilmektir.
Gerçek güç; sevebilmektir.
Gerçek güç; mutlu olmayı seçebilmektir.
Çünkü mutlu olmayan bir yürek, ne kadar güçlü görünürse görünsun, içinde sessiz bir yorgunluk taşır.
İnsan bazen hayatın yükünü omuzlarında değil, kalbinde taşır. Kimsenin görmediği mücadeleler verir. Gülümser ama içi ağlar. Konuşur ama anlaşılmadığını hisseder. Kalabalıkların içinde yürür ama yalnızlığını kimse fark etmez. İşte tam da böyle zamanlarda insanın en çok ihtiyaç duyduğu şey, biraz sevgi, biraz anlayış ve içten gelen bir "Yanındayım." cümlesidir.
Mutluluk, büyük servetlerin içinde saklı değildir.
En pahalı evlerde, en lüks arabalarda ya da en gösterişli makam odalarında da bulunmayabilir.
Mutluluk bazen sabah açılan pencereye dolan temiz havadır.
Bazen annenin hazırladığı sıcak bir çorbadır.
Bazen babanın omzuna dokunan güven veren elidir.
Bazen çocuğun koşarak boynunuza sarılmasıdır.
Bazen de yıllardır görmediğiniz bir dostun içten bir "Seni özlemişim." demesidir.
İnsan, sevildiğini hissettiği kadar güçlenir.
Çünkü sevgi, ruhun en büyük ilacıdır.
Bir insanın elinden birçok şeyi alabilirsiniz; parasını, makamını, unvanını... Ama yüreğinde umut ve sevgi varsa yeniden ayağa kalkmayı başarır. Çünkü insanı ayakta tutan kaslarının gücü değil, kalbinin inancıdır.
Hayat bazen bize istediğimiz kapıları açmaz. Emek veririz, bekleriz, yoruluruz. Kimi hayallerimiz yarım kalır, kimi yollarımız beklediğimiz yere çıkmaz. Fakat her kaybediş, bize yeniden başlamanın değerini öğretir. Her gözyaşı, içimizde yeni bir sabrın filizlenmesine vesile olur.
Mutlu olmak, her gün kahkahalar atmak değildir.
Mutlu olmak; sahip olduklarının kıymetini bilmektir.
Bir bardak çayın huzurunu yaşayabilmektir.
Sevdiğin insanlarla aynı sofraya oturabilmektir.
Akşam eve döndüğünde seni bekleyen bir sesin olmasına şükredebilmektir.
Gökyüzüne bakıp derin bir nefes alabilmektir.
Hayatın küçük güzelliklerini görebilen insanlar, en büyük zenginliğe sahip olanlardır.
Çünkü mutluluk, dışarıdan satın alınan bir eşya değildir.
İçeride büyütülen bir duygudur.
Sevgiyle sulanır.
Şükürle çoğalır.
Paylaşınca güzelleşir.
Bir gülümsemeyle başkasına da bulaşır.
İnsan bazen kendi mutluluğunu sürekli geleceğe erteler.
"Şunu başarınca mutlu olacağım."
"Bunu alınca huzur bulacağım."
"Biraz daha bekleyeyim."
Ama hayat beklemez.
Mevsimler değişir.
Çocuklar büyür.
Anne babalar yaşlanır.
Dostluklar zaman ister.
Ve ertelenen mutluluklar, çoğu zaman geri gelmeyen fırsatlara dönüşür.
Bu yüzden bugün mutlu olmak için bir sebep aramayın.
Bir sebep olun.
Birine selam verin.
Bir çocuğun yüzünü güldürün.
Yaşlı bir komşunuzun kapısını çalın.
Kırgın olduğunuz birini arayın.
Sevdiğiniz insanlara onları sevdiğinizi söyleyin.
Çünkü mutluluk paylaşıldıkça büyür.
İnsanlar birbirlerine umut oldukça güçlenir.
Güçlü olmak, hiçbir zaman düşmemek değildir.
Düştüğünde yeniden kalkabilmektir.
Hata yaptığında özür dileyebilmektir.
Kırıldığında affedebilmektir.
Korktuğunda yine de yürüyebilmektir.
Ve bütün bunları yaparken kalbindeki sevgiyi kaybetmemektir.
Hayatın en güzel tarafı, her sabah yeni bir başlangıç sunmasıdır.
Dün kırılan bir gönül bugün onarılabilir.
Dün kurulamayan cümleler bugün söylenebilir.
Dün gidilemeyen kapılar bugün çalınabilir.
Hiçbir iyilik boşa gitmez.
Hiçbir samimi sevgi karşılıksız kalmaz.
Belki hemen değil...
Belki beklediğimiz şekilde değil...
Ama mutlaka bir gün, bir yerde, bir kalpte karşılığını bulur.
Unutmayalım ki insanlar güçlü oldukları için mutlu olmazlar.
Asıl güçlü olanlar, kalplerindeki sevgiyi ve umutlarını koruyabildikleri için mutludurlar.
Çünkü sevgi insanı iyileştirir.
Umut insanı ayağa kaldırır.
Şefkat insanı büyütür.
Ve mutluluk, bütün bu güzelliklerin sessizce filizlendiği en verimli topraktır.
Hayat kısa...
Kırgınlıklar için fazla kısa.
Kin tutmak için fazla kısa.
Sevgiyi ertelemek için ise çok kısa.
Öyleyse bugün, kalbinize biraz daha umut koyun.
Gözlerinize biraz daha ışık.
Sözlerinize biraz daha nezaket.
Ellerinize biraz daha paylaşma isteği.
Ve yüreğinize biraz daha sevgi...
Çünkü insan, sevgiyi büyüttükçe güçlenir.
Mutluluğu çoğalttıkça hayata daha sağlam basar.
Ve bilir ki gerçek zenginlik; bankadaki hesaplarda değil, gönüllerde biriktirilen güzel hatıralardadır.
Sonunda geriye ne makamlar kalır ne de sahip olunan eşyalar…
Geride kalan, bir tebessümle dokunduğumuz insanlar, sevgiyle tuttuğumuz eller ve ardımızdan edilen güzel dualardır.
İşte bu yüzden inanıyorum ki güçlü olmanın yolu, önce kalbi mutlu edebilmekten geçer.
Çünkü mutlu bir yürek; en zor fırtınalarda bile umutla yürümeyi bilir, sevgiyi çoğaltmayı başarır ve etrafındaki insanlara da ışık olur.
Güçlü olmak için önce mutlu olmak gerekir. Çünkü mutluluk, insanın ruhunu besleyen; sevgi ise o ruhu ayakta tutan en büyük güçtür.
