Hayat bize her gün birçok insanla karşılaşma fırsatı veriyor. Kimiyle aynı yolda yürüyoruz, kimiyle aynı sofrayı paylaşıyoruz, kimiyle aynı iş yerinde çalışıyoruz, kimiyle komşuluk ediyoruz, kimiyle sadece kısa bir sohbet ediyoruz.
Ama aslında her karşılaşmanın içinde küçük bir sınav var:
Karşımızdaki insana nasıl davranacağız?
Onu anlayacak mıyız?
Dinleyecek miyiz?
Saygı gösterecek miyiz?
Yoksa kendi doğrularımızı kabul ettirmek uğruna onun kalbini mi kıracağız?
Bence hayatın en önemli erdemlerinden biri anlayışlı olabilmektir.
Çünkü herkesin bir hikâyesi vardır.
Herkesin taşıdığı bir yük vardır.
Herkesin anlatamadığı bir derdi, söyleyemediği bir sözü, içinde sakladığı bir kırgınlığı vardır.
Biz çoğu zaman insanların yalnızca görünen tarafını biliriz.
Gülümseyen yüzünü görürüz ama geceleri ne düşündüğünü bilmeyiz.
Sakinliğini görürüz ama içinde ne fırtınalar koptuğunu bilemeyiz.
Bir insanın bize karşı verdiği tepkinin arkasında belki bizim hiç bilmediğimiz bir yorgunluk vardır.
İşte bu nedenle hemen yargılamamak gerekir.
Önce anlamaya çalışmak gerekir.
ANLAYIŞ, İNSANLIĞIN EN GÜZEL HALİDİR
Anlayışlı olmak, her şeyi kabul etmek değildir.
Yanlışlara göz yummak değildir.
Kendi hakkından vazgeçmek değildir.
Anlayışlı olmak; farklı düşüncelere, farklı hayatlara ve farklı insanlara saygı gösterebilmektir.
Bazen karşımızdaki insanın bizim gibi düşünmediğini kabul etmektir.
Bazen “Ben olsam böyle yapmazdım ama onun da kendince bir sebebi olabilir.” diyebilmektir.
Bazen haklı olduğumuz halde sesimizi yükseltmemektir.
Çünkü haklı olmak, karşımızdaki insanı kırma hakkı vermez.
Bir tartışmayı kazanabiliriz.
Ama o tartışma sırasında bir insanın gönlünü kırdıysak, aslında ne kazandığımızı tekrar düşünmemiz gerekir.
Çünkü insan bazen haklılığını ispat ederken, çok daha değerli bir şeyi kaybedebilir:
Bir insanın sevgisini ve güvenini.
GÖNÜL KIRMAK ÇOK KOLAYDIR
Bir söz söylersiniz, saniyeler içinde çıkar ağzınızdan.
Ama o söz, karşınızdaki insanın kalbinde yıllarca kalabilir.
“Sen zaten böylesin.”
“Senin yaptığın hiçbir şey doğru değil.”
“Ben senden bir şey beklemiyorum.”
“Sen anlamazsın.”
Bazen öfkeyle söylediğimiz bir cümle, karşımızdaki insanın kendisini değersiz hissetmesine neden olabilir.
Sonra öfkemiz geçer.
Biz söylediğimizi unuturuz.
Ama karşımızdaki insan unutmayabilir.
İşte bu yüzden konuşmadan önce biraz düşünmeliyiz.
“Bu sözü söylersem karşımdaki insan ne hisseder?”
Bu soruyu kendimize sorabilirsek, birçok gönül kırıklığının önüne geçebiliriz.
Çünkü bazı yaralar görünmez.
Ama görünmeyen yaralar da acıtır.
Biz biraz anlayış olalım.
İnsanların zaten yeterince yükü var.
Biz onların yüküne yeni bir yük eklemeyelim.
Birbirimize iyi gelelim.
Ve sonunda şunu unutmayalım:
İnsanları değiştirmekten önce anlamaya çalışalım.
Haklı çıkmaktan önce gönül kırmamayı düşünelim.
Konuşmadan önce kelimelerimizi seçelim.
Kızmadan önce karşımızdakinin hikâyesini hatırlayalım.
Seviyorsak sevgimizi gösterelim.
Değer veriyorsak bunu hissettirelim.
Kırdıysak özür dileyelim.
Özlediysek arayalım.
Gönül almak için yarını beklemeyelim.
Çünkü hayat çok kısa.
İnsanların birbirine kızarak, küstürerek, kırarak geçireceği kadar uzun bir ömrü yok.
Bugün yanımızda olan insanın yarın yanımızda olup olmayacağını bilmiyoruz.
O yüzden birbirimize sarılalım.
Birbirimize saygı gösterelim.
Birbirimizi anlayalım.
Ve en önemlisi, gönülleri kırmadan yaşayalım.
Çünkü insanın bu hayatta bırakabileceği en güzel iz, arkasından söylenen şu cümledir:
“İyi insandı… İnsanlara değer verirdi. Kimseyi incitmezdi. Gönül kırmamaya çalışır, sevgisiyle ve saygısıyla çevresine huzur verirdi.”
Bundan daha güzel bir miras var mı?
Hayatın en büyük zenginliği, insanların gönlünde güzel bir yer edinebilmektir.
Ve unutmayalım:
Önemli olan her zaman haklı olmak değildir.
Önemli olan insan kalabilmektir.
Önemli olan anlayışlı olmaktır.
Önemli olan gönülleri kırmamaktır.
Önemli olan sevgiyle yaşamak ve çevremize sevgi bırakmaktır.
