İnsan hayatı, yaşadıklarının toplamıdır aslında. Kimi zaman bir tebessüm, kimi zaman gözyaşı, kimi zaman bir vedadır hayat. Bazen bir söz yıllarca aklımızda kalır, bazen de hiç beklemediğimiz bir anda yaşadığımız küçücük bir an, bütün dünyamızı değiştirir.
Hepimizin içinde kimsenin bilmediği hikâyeler vardır.
Dışarıdan bakıldığında güçlü görünen insanların içinde belki de anlatamadıkları büyük bir kırgınlık, özlem ya da mücadele saklıdır. Çünkü insan her yaşadığını anlatamaz. Bazı duygular vardır ki kelimelere sığmaz. İnsan susar, gülümser ve hayatına devam eder. Ama o sessizliğin içinde neler yaşadığını yalnızca kendisi bilir.
Hayat bize bazen sevinmeyi, bazen sabretmeyi, bazen affetmeyi öğretir. En önemlisi de insanları kaybetmeden önce onların kıymetini bilmeyi öğretir.
Çünkü zaman geçiyor…
Bugün yanımızda olan insanlar, yarın hayatımızın sadece güzel bir hatırası olabilir. Birlikte içtiğimiz bir kahve, yaptığımız bir sohbet, paylaştığımız bir kahkaha belki de yıllar sonra hatırlayacağımız en değerli anlara dönüşür.
İnsan büyüdükçe anlıyor ki hayatta en önemli şeylerin çoğunun fiyatı yoktur.
Bir annenin duası…
Bir babanın sessiz sevgisi…
Bir dostun zor zamanda yanında olması…
Bir çocuğun sarılması…
Bir insanın “Sen nasılsın?” diye gerçekten sorması…
Bunların hiçbirinin maddi karşılığı yoktur.
Hayatın telaşı içinde çoğu zaman sahip olduklarımızın farkına varmadan yaşıyoruz. Daha fazlasını istiyoruz, daha iyisini bekliyoruz, daha güzel günlerin geleceğini düşünüyoruz. Oysa belki de aradığımız mutluluk, şu an elimizde olanların içindedir.
Bazen insan mutluluğu uzakta ararken, huzur yanı başında sessizce bekler.
Yaşadıklarımız bizi değiştirir. Kimi insanlar bizi güçlendirir, kimileri ise bize kimlere güvenmememiz gerektiğini öğretir. Kimi dostluklar ömür boyu sürer, kimileri ise bir mevsim kadar kısa olur.
Ama her insan hayatımıza bir iz bırakır.
Kimi bize sevgiyi öğretir, kimi sabrı… Kimi mücadeleyi, kimi susmayı… Kimi de gitmenin bazen kalmaktan daha doğru olduğunu.
Bu yüzden yaşadığımız hiçbir şey için “Keşke hiç yaşanmasaydı” dememek gerekir. Çünkü acılarımız da sevinçlerimiz kadar bizi biz yapan parçalardır.
Bugün olduğumuz insan, dün yaşadığımız her şeyin sonucudur.
Belki kırıldık ama merhametimizi kaybetmedik.
Belki üzüldük ama umudumuzu kaybetmedik.
Belki yalnız kaldık ama kendimizi bulduk.
Belki kaybettik ama hayatın gerçek değerlerini öğrendik.
İşte insanın büyümesi biraz da budur.
Her yaşanmışlık, kalpte bir iz bırakır. Önemli olan o izlerin bizi kötüleştirmesine izin vermemektir. Kırıldığımız için başkasını kırmamak, bize yapılan kötülüğü başkasına yapmamak, yaşadığımız acılara rağmen iyi bir insan olarak kalabilmektir asıl mesele.
Çünkü iyilik, karşılık gördüğünde değil; karşılık beklemeden yapıldığında değerlidir.
Hayat kısa…
Bu nedenle gönül kırmaya, gereksiz küslüklere, küçük hesaplara, insanların arkasından konuşmaya, birbirimizi anlamadan yargılamaya değmez.
Birbirimize biraz daha anlayışla yaklaşalım.
Bir insanın ne yaşadığını bilmeden onun hakkında hüküm vermeyelim. Çünkü herkesin taşıdığı bir yük var. Herkesin görünmeyen bir mücadelesi var.
Belki bugün yanımızdan geçen ve yüzü gülmeyen bir insanın içinde büyük bir savaş var.
Belki bize sert konuşan kişinin hayatında kimsenin bilmediği bir acı var.
Belki sessiz kalan insanın söylemek isteyip de söyleyemediği çok şey var.
O yüzden biraz daha anlayış…
Biraz daha sevgi…
Biraz daha saygı…
Ve biraz daha insanlık.
Çünkü sonunda hepimiz aynı yere varıyoruz. Geride ne kadar paramız olduğu değil, kaç insanın gönlüne dokunduğumuz kalıyor.
İnsan, yaşadığı yıllarla değil; yaşattığı güzel duygularla hatırlanır.
Günün sonunda geriye dönüp baktığımızda keşke daha çok sevseydim, daha çok sarılsaydım, daha çok “iyi ki varsın” deseydim dememek için bugün elimizde olanların kıymetini bilelim.
Sevdiklerimize sevgimizi söyleyelim.
Kırdığımız insanlardan özür dilemekten çekinmeyelim.
Bize değer veren insanların değerini bilelim.
Ve en önemlisi, hayat ne getirirse getirsin kalbimizdeki iyiliği koruyalım.
Çünkü hayat, yaşadıklarımızdan ibaret değildir.
Hayat, yaşadıklarımız karşısında nasıl bir insan olduğumuzdur.
Ve belki de en güzel miras; ardımızda bıraktığımız güzel sözler, güzel anılar ve insanların kalbinde bıraktığımız sıcacık izlerdir.
Ne yaşarsak yaşayalım…
Sevmeye devam edelim.
İyiliğe devam edelim.
Gönül almaya devam edelim.
Çünkü bazı insanlar hayatımıza tesadüfen girer, ama bıraktıkları duygular ömür boyu bizimle kalır.
Duygular unutulmaz… Yaşananlar geçer, ama insanın kalbinde bıraktığı izler hep kalır.
