Hayatın içinde o kadar çok koşuyoruz ki…
İşe yetişiyoruz, toplantılara yetişiyoruz, insanlara yetişiyoruz, sorumluluklarımızı yerine getiriyoruz. Bir yerlere gidiyor, bir şeyler kazanıyor, bir şeyler kaybediyor, insanlarla konuşuyor, gülüyoruz, üzülüyoruz, kızıyoruz, barışıyoruz.
Ama bütün bu telaşın içinde çoğu zaman kendimize yetişemiyoruz.
Belki de hayatın en büyük eksikliği burada başlıyor.
Çünkü insan bazen durmalı…
Sessiz kalmalı…
Kendini dinlemeli…
Ve en önemlisi düşünmeli.
Düşünmek, yalnızca bir şeyi zihnimizde çevirmek değildir.
Düşünmek; kendimize soru sormaktır.
“Ben nereye gidiyorum?”
“Ne için yaşıyorum?”
“Kalbimi ne yoruyor?”
“Beni gerçekten mutlu eden nedir?”
“Hayatımdaki insanlar benim için ne ifade ediyor?”
“Ben onların hayatında nasıl bir iz bırakıyorum?”
Ve belki de en zor soru:
“Ben gerçekten kendim gibi yaşayabiliyor muyum?”
İnsan bu soruların karşısında bazen kendisiyle yüzleşir.
İşte asıl cesaret de burada başlar.
Çünkü başkalarını eleştirmek kolaydır.
Başkasının hatasını görmek kolaydır.
Başkalarının yanlışlarını konuşmak kolaydır.
Ama insanın kendi eksiklerine bakması…
Kendi hatasını kabul etmesi…
Kendi davranışlarını sorgulaması…
İşte gerçek olgunluk budur.
DÜŞÜNMEK, SUSMAK DEĞİL; ANLAMAYA ÇALIŞMAKTIR
Bazen insanlar düşünmeyi susmak zanneder.
Oysa düşünmek, sessizliğin içinde kendini bulmaktır.
Bir ağacın altında oturup uzaklara bakarken…
Bir kahve içerken…
Gece herkes uyurken pencereden dışarı bakarken…
Bir yolculuk sırasında gökyüzünü seyrederken…
İnsan kendi içinde uzun konuşmalar yapar.
Kimse duymaz.
Kimse bilmez.
Ama insanın hayatını değiştiren kararların bazıları işte o sessizliklerde alınır.
Çünkü kalabalıklar içinde insan başkalarının sesini duyar.
Sessizlikte ise kendi sesini.
Belki de bu yüzden zaman zaman yalnız kalmaya ihtiyacımız vardır.
Yalnızlık her zaman kötü değildir.
Bazen yalnızlık, insanın kendini yeniden tanımasıdır.
Bazen kalabalıklardan uzaklaşmak, hayatın gerçeklerini daha net görmektir.
HER DÜŞÜNCE BİR KAPI AÇAR
İnsan neyi düşünürse, biraz da ona dönüşür.
Güzel şeyler düşünmek güzellikleri görmeyi öğretir.
İyilik düşünmek iyiliği çoğaltır.
Umut etmek yarına güç verir.
Ama sürekli kötülüğü, öfkeyi, kini ve geçmişte yaşananları düşünmek insanın kendi ruhunu yorar.
Bu yüzden zihnimizi de kalbimiz kadar korumalıyız.
Çünkü insanın zihninde büyüttüğü şey, zamanla hayatının bir parçası olur.
Bir düşünce önce zihne gelir, sonra dile dökülür, sonra davranışa dönüşür ve sonunda karakterimizin bir parçası olur.
Bu nedenle düşüncelerimize dikkat etmeliyiz.
Her aklımıza gelen doğru değildir.
Her duyduğumuz gerçek değildir.
Her gördüğümüz göründüğü gibi değildir.
Her söylenene inanmak yerine düşünmek gerekir.
Çünkü akıl, insana sorgulaması için verilmiştir.
HER DUYDUĞUNA İNANMA, HER GÖRDÜĞÜNÜN ARKASINI DÜŞÜN
Hayatta en büyük hatalardan biri, duyduğumuz her söze hemen inanmaktır.
Birisi gelir ve bir insan hakkında bir şey anlatır.
Biz de araştırmadan, sormadan, dinlemeden hüküm veririz.
Oysa belki anlatılan hikâyenin diğer tarafını hiç bilmiyoruzdur.
Belki olayın arkasında bizim görmediğimiz bir gerçek vardır.
Belki duyduğumuz söz eksiktir.
Belki de tamamen yanlıştır.
Bu nedenle olgun insan hemen karar vermez.
Dinler. Araştırır. Sorgular. Sonra karar verir.
Çünkü bir insan hakkında söylenen bir söz, o insanın gerçek karakteri olmayabilir.
Bazen bir insanı tanımadan hakkında fikir sahibi oluruz.
Sonra onu tanıdığımızda yanıldığımızı anlarız.
İşte düşünmek burada devreye girer.
Önyargı hüküm verir, düşünce anlamaya çalışır.
BÜYÜK İNSAN, HATA YAPMAYAN DEĞİL; HATASINI DÜŞÜNENDİR
Hepimiz hata yaparız.
Yanlış konuşuruz.
Yanlış karar veririz.
Bazen istemeden birinin kalbini kırarız.
Bazen gururumuza yeniliriz.
Bazen öfkemize teslim oluruz.
Bazen haklı olduğumuzu düşünürken aslında haksız olabiliriz.
İnsan olmanın gerçeği budur.
Önemli olan hiç hata yapmamak değil.
Hatanın farkına vardığımızda ne yaptığımızdır.
İnsan kendine dönüp;
“Ben nerede yanlış yaptım?”
“Bu insanı neden kırdım?”
“Daha farklı davranabilir miydim?”
diye sorabiliyorsa, işte orada gerçek gelişim başlar.
Özür dilemek küçülmek değildir.
Hatasını kabul etmek zayıflık değildir.
Aksine…
Kendi hatasını kabul edebilen insan, karakter olarak büyüyen insandır.
DÜŞÜNMEK, İNSANA KELİMELERİN DEĞERİNİ ÖĞRETİR
Bazen bir kelime bir insanı yıllarca mutlu eder.
Bazen tek bir cümle bir insanın kalbinde yıllarca yara bırakır.
Bu yüzden konuşmadan önce düşünmek gerekir.
“Ben bunu söylersem karşımdaki ne hisseder?”
“Bu sözün bir faydası var mı?”
“Doğru olsa bile bunu söylemenin doğru zamanı mı?”
Çünkü her doğru, her zaman söylenmek zorunda değildir.
Doğruyu söylemek kadar, doğru söyleme biçimini bilmek de erdemdir.
Bir insanın yüzüne doğruları söylemek kolaydır.
Ama onu incitmeden söylemek ustalıktır.
Eleştirmek kolaydır.
Yol göstermek zordur.
Kırmak kolaydır.
Onarmak zordur.
Bağırmak kolaydır.
Anlatmak zordur.
Ve insanın gerçek kalitesi, kolay olanı değil, doğru olanı seçtiğinde ortaya çıkar.
GEÇMİŞİ DÜŞÜN AMA GEÇMİŞTE YAŞAMA
İnsan geçmişini düşünmeli.
Çünkü geçmiş bize çok şey öğretir.
Kimlere güveneceğimizi…
Neleri tekrar etmememiz gerektiğini…
Hangi yolların bizi yorduğunu…
Hangi insanların hayatımızda gerçekten kıymetli olduğunu…
Ama geçmişin içinde yaşamamalıyız.
Geçmiş bir öğretmendir.
Evimiz değildir.
Dün yaşandı.
Bugün elimizde.
Yarın ise henüz yazılmadı.
Bu nedenle geçmişteki hatalarımızdan ders alıp bugünü daha güzel yaşamaya çalışmalıyız.
Çünkü sürekli geçmişe bakarsak önümüzdeki yolu kaçırırız.
YARINI DÜŞÜN, AMA BUGÜNÜ KAÇIRMA
Geleceği düşünmek güzeldir.
Hayal kurmak güzeldir.
Plan yapmak güzeldir.
Ama insan geleceği düşünürken bugünün güzelliklerini de kaçırmamalıdır.
Çünkü yarın için hazırlanırken bugün elimizden kayıp gidebilir.
Bugün yanımızda olan sevdiklerimiz…
Bugün duyduğumuz bir ses…
Bugün ettiğimiz bir sohbet…
Bugün içtiğimiz bir kahve…
Bugün attığımız bir kahkaha…
Belki yıllar sonra hayatımızın en güzel hatıraları olacaktır.
Hayat, geleceğe yetişmeye çalışırken bugünü kaybetmeyecek kadar değerlidir.
EN ÇOK DA KENDİMİZİ DÜŞÜNMELİYİZ
Başkalarının ne düşündüğünü çok fazla önemseriz.
“Acaba ne derler?”
“Acaba hakkımda ne düşünürler?”
“Acaba beni severler mi?”
deriz.
Ama bazen asıl sormamız gereken soruyu unuturuz:
“Ben kendimden memnun muyum?”
Çünkü herkesin bizi sevmesini sağlayamayız.
Herkesi mutlu edemeyiz.
Herkesin beklentisini karşılayamayız.
Bazen doğruyu yaptığımız halde eleştirileceğiz.
Bazen iyi niyetimiz yanlış anlaşılacak.
Bazen elimizden gelenin fazlasını yaptığımız halde kıymetimiz bilinmeyecek.
Ama bunların hiçbiri bizim iyi insan olmaktan vazgeçmemizi gerektirmez.
İnsanların hakkımızdaki düşüncesi değişebilir; fakat bizim kendi vicdanımızla ilişkimiz ömür boyu sürer.
Bu nedenle insan önce kendi vicdanının karşısında rahat olmalıdır.
VİCDAN, İNSANIN İÇİNDEKİ EN SESSİZ HÂKİMDİR
Para ile kandıramazsınız.
Makamla susturamazsınız.
Başkalarına farklı gösterebilirsiniz ama kendinizden kaçamazsınız.
İşte vicdan budur.
Gece başınızı yastığa koyduğunuzda içiniz rahatsa, dünyanın en büyük zenginliklerinden birine sahipsiniz demektir.
Çünkü insanın huzuru, sahip olduklarından çok içinde taşıdıklarıyla ilgilidir.
Bir insan çok parası olup huzursuz olabilir.
Çok tanıdığı olup yalnız olabilir.
Büyük bir makamı olup kendisini değersiz hissedebilir.
Ama kalbi temiz olan insan, küçük şeylerden bile büyük mutluluklar çıkarabilir.
Bir tebessümden…
Bir dost sohbetinden…
Bir güzel sözden…
Bir çocuğun gülüşünden…
Bir insanın “İyi ki varsın” demesinden…
DÜŞÜNEN İNSAN DEĞİŞİR
İnsan düşünüyorsa gelişir.
Sorguluyorsa öğrenir.
Dinliyorsa olgunlaşır.
Hatasını kabul ediyorsa büyür.
Başkalarının fikrine saygı duyuyorsa zenginleşir.
Kendini tanıyorsa güçlenir.
Ve kalbini koruyabiliyorsa gerçekten kazanır.
Çünkü hayatın en büyük başarısı, herkesi geçmek değildir.
Kendimizin dünkü halini geçebilmektir.
Dün daha öfkeliysen bugün daha sakin ol.
Dün daha kırıcıysan bugün daha anlayışlı ol.
Dün daha sabırsızsan bugün biraz daha beklemeyi öğren.
Dün birini dinlemediysen bugün gerçekten dinle.
Dün affedemediysen bugün kalbindeki yükü bırakmayı düşün.
İnsan böyle böyle değişir.
Bir günde değil…
Bir anda değil…
Her gün kendisiyle yaptığı küçük bir hesaplaşmayla.
SON SÖZ…
Hayat bazen bize durmayı öğretir.
Bazen kayıplarla…
Bazen hayal kırıklıklarıyla…
Bazen yalnızlıkla…
Bazen sessizlikle…
Bazen de hiç beklemediğimiz bir insanın söylediği tek bir cümleyle…
Ve bir gün anlarız ki, hayatın bize verdiği en büyük derslerden biri şudur:
Her şey düşündüğümüz kadar önemli değildir.
Bazı şeyleri büyütmüşüzdür.
Bazı insanları gözümüzde fazla büyütmüşüzdür.
Bazı sözleri gereğinden fazla önemsemişizdir.
Bazı kırgınlıkları yıllarca taşımışızdır.
Bazı mutlulukları ise fark etmeden yanımızdan geçirmişizdir.
O yüzden düşünelim…
Ama sadece dünyayı değil, kendimizi de düşünelim.
Sevdiklerimizi düşünelim.
Kalbini kırdığımız insanları düşünelim.
Bize iyilik yapanları düşünelim.
Hayatımızda iz bırakanları düşünelim.
Ve en önemlisi, bu dünyada nasıl bir insan olmak istediğimizi düşünelim.
Çünkü insanın hayatını değiştiren bazen büyük olaylar değildir.
Bazen tek bir düşüncedir.
Bir düşünce bir karara dönüşür.
Bir karar bir davranışa…
Bir davranış bir alışkanlığa…
Bir alışkanlık karaktere…
Ve karakter de insanın hayatına dönüşür.
Bu yüzden düşüncelerimize sahip çıkalım.
Kalbimize sahip çıkalım.
Sözlerimize sahip çıkalım.
Çünkü hayat bize her gün yeni bir sayfa açıyor.
Ve o sayfaya ne yazacağımız hâlâ bizim elimizde.
Unutmayalım:
“Düşünmek, insanın kendisiyle yaptığı en dürüst konuşmadır.”
“Akıllı insan her bildiğini söylemez; neyi, ne zaman ve nasıl söylemesi gerektiğini düşünür.”
“İnsan başkasını anlamaya başladığı gün, gerçek anlamda büyümeye başlar.”
“Geçmiş bize ders verir, gelecek bize umut verir; fakat hayat, yalnızca bugün yaşanır.”
“Kendini sorgulamayan insan, başkalarını yargılamaya çok zaman bulur.”
“Bazen cevap aramak yerine doğru soruyu sormak gerekir.”
“Sessizlik bazen susmak değil, insanın kendi ruhunu dinlemesidir.”
Ve belki de en önemlisi:
DÜŞÜN…
ÇÜNKÜ DÜŞÜNEN İNSAN SADECE HAYATINI DEĞİL, DOKUNDUĞU HAYATLARI DA GÜZELLEŞTİRİR.
Kalbiniz sevgiyle, aklınız güzel düşüncelerle, yolunuz iyilikle dolu olsun.
