Hayatta bazı şeyler vardır; yerine başka hiçbir şey koyamazsınız.
Para, mal, mülk, makam, başarı, şöhret… Hepsi hayatın bir parçasıdır. İnsan çalışır, kazanır, bir şeyler biriktirir, geleceğini düşünür. Ama bütün bunların arasında öyle bir şey vardır ki eksildiğinde insanın hayatında büyük bir boşluk oluşur:
Sevgi…
Çünkü sevgisiz bir kalp ne kadar zengin olursa olsun, aslında hep biraz eksiktir.
İnsan sevmeden yaşayamaz.
Sevilmeden de…
Bir çocuğun gözlerindeki mutlulukta sevgi vardır. Bir annenin evladına sarılışında, bir babanın sessizce ailesini düşünüşünde, dostun dostuna "Nasılsın?" diye sormasında sevgi vardır.
Bazen de sevgi, hiç konuşmadan yanında durmaktır.
Bir insanın derdini anlatmasını beklemek değil, anlatamadığı derdini hissedebilmektir.
Çünkü gerçek sevgi sadece güzel sözlerden ibaret değildir.
Gerçek sevgi emektir.
Anlayıştır.
Sabırdır.
Fedakârlıktır.
Kırmamaya çalışmaktır.
Kırıldığında bile karşındaki insanı tamamen kaybetmemek için bir adım atabilmektir.
Hayat bize çok insan çıkarır.
Kimi gelir, iz bırakır.
Kimi gelir, ders bırakır.
Kimi gelir, ömrümüzün bir parçası olur.
Kimi de gider ve ardından büyük bir sessizlik bırakır.
Ama insan hayatı boyunca şunu öğrenir:
Her insanın parası değil, sevgisi hatırlanır.
Kimse yıllar sonra "Bana ne kadar zengin olduğunu gösterdi" diye anlatmaz.
Ama "Zor zamanımda yanımdaydı."
"Beni hiç yalnız bırakmadı."
"Bir gün bile kalbimi kırmamaya çalıştı."
"Bana değer verdiğini hissettirdi."
İşte bunlar unutulmaz.
Çünkü insanın kalbine dokunan şey maddiyat değil, samimiyettir.
Sevgisiz bir evde en güzel eşyalar bile soğuk görünür.
Sevgisiz bir sofrada en güzel yemeklerin bile tadı eksik kalır.
Sevgisiz bir hayatın içinde başarıların bile anlamı azalır.
Çünkü insan sadece karnını değil, kalbini de doyurmak ister.
Kalbin de ekmeği vardır.
O ekmek sevgidir.
Bir güzel söz…
Bir içten gülümseme…
Bir sarılma…
Bir "Ben buradayım" cümlesi…
Bazen insanın bütün dünyasını değiştirmeye yeter.
Ne yazık ki zaman zaman sevgiyi çok zor bir şeymiş gibi görüyoruz.
Oysa sevgi vermenin maliyeti yoktur.
Bir insanı sevindirmek için servete gerek yoktur.
Bir telefon açmak yeter.
Bir hâl hatır sormak yeter.
Bir gönül almak yeter.
"İyi ki varsın" demek yeter.
Ama bazen gururumuz sevgimizin önüne geçiyor.
Kırılıyoruz ve susuyoruz.
Özlüyoruz ama aramıyoruz.
Seviyoruz ama söylemiyoruz.
Değer veriyoruz ama belli etmiyoruz.
Sonra zaman geçiyor…
Ve insanın içinde keşke'ler birikiyor.
Oysa hayat, keşke demek için değil; iyi ki diyebilmek için yaşanmalı.
Seviyorsanız söyleyin.
Özlediyseniz arayın.
Kırdıysanız gönül alın.
Değer veriyorsanız bunu hissettirin.
Çünkü yarın ne olacağını hiçbirimiz bilmiyoruz.
Bugün yanımızda olan bir insanın yarın hayatımızda olmayacağının garantisi yok.
Hayat çok kısa.
İnsanlar gelip geçiyor.
Zaman geri dönmüyor.
Bu yüzden kalp kırmak kolay, gönül yapmak zor olsa da biz zor olanı seçelim.
Gönül yapalım.
Sevgi dağıtalım.
İnsanların hayatına yük değil, güzellik olalım.
Bir insanın hayatında güzel bir iz bırakabiliyorsak, bundan daha büyük bir zenginlik yoktur.
Çünkü insan öldüğünde arkasında bıraktığı malı değil, insanların kalbinde bıraktığı sevgiyi taşır.
Belki de hayatın en büyük mirası budur:
Güzel hatırlanmak…
Ardından "İyi insandı" dedirtebilmek…
"Kalbi güzeldi."
"Kimseyi kırmamaya çalışırdı."
"İnsanlara değer verirdi."
"Yanında kendimi iyi hissederdim."
Ne güzel sözlerdir bunlar.
Ve ne güzel bir ömürdür, insanın arkasından böyle sözler bıraktığı ömür…
Unutmayalım;
Sevgi olmazsa olmazdır.
Sevgisiz kalp dolmaz.
Sevgisiz insanın yüzünde gülümseme olsa bile, yüreğinde bir eksiklik kalır.
Bu dünyada herkesin bir yükü, bir derdi, bir mücadelesi var.
O yüzden birbirimize biraz daha anlayışlı olalım.
Birbirimizi biraz daha sevelim.
Gönülleri kırmak yerine gönüllere dokunalım.
Çünkü belki de karşımızdaki insanın ihtiyacı olan tek şey, bizim vereceğimiz küçücük bir sevgidir.
Ve bazen küçücük bir sevgi, bir insanın koca dünyasını değiştirir.
Sevelim…
Çünkü sevgi paylaştıkça azalmaz.
Tam tersine çoğalır.
Bir kalpten diğerine geçer.
Bir tebessümden diğerine bulaşır.
Ve sonunda kocaman bir iyiliğe dönüşür.
Hayatın bütün telaşına rağmen kalbimizi sevgisiz bırakmayalım.
Çünkü insanın cebinde ne kadar çok şey olursa olsun, kalbinde sevgi yoksa hiçbir zenginlik onu gerçekten mutlu edemez.
Ve unutmayalım:
Olmazsa olmaz sevgidir…
Çünkü sevgi varsa hayat vardır.
Sevgi varsa umut vardır.
Sevgi varsa insan vardır.
Sevgisiz kalp ise hiçbir zaman gerçekten dolmaz.
