Bazen hayat bize öyle şeyler yaşatır ki, sanki bütün yollar kapanmış, bütün kapılar yüzümüze kapanmış gibi hissederiz. Bir söz incitir bizi, bir davranış kırar, bir insan hayal kırıklığına uğratır. Sonra oturup saatlerce düşünürüz:
“Neden böyle oldu?”
“Bunu neden bana yaptılar?”
“Ben bunu hak edecek ne yaptım?”
Ve farkında olmadan kendi içimizde büyüttüğümüz üzüntünün altında ezilmeye başlarız.
Oysa hayat bize her zaman güzel davranmayabilir.
İnsanlar bizi her zaman anlayamayabilir.
Herkes bizim kadar dürüst, vefalı, merhametli veya iyi niyetli olmayabilir.
Ama bütün bunlara rağmen güçlü olmak bizim elimizdedir.
Peki güçlü olmak varken neden bu kadar üzülürüz?
Çünkü insanız...
Kalbimiz var.
Seviyoruz.
Güveniyoruz.
Değer veriyoruz.
Karşımızdaki insandan da aynı karşılığı bekliyoruz.
Bazen de en büyük yanılgımız burada başlıyor.
Biz nasıl davranıyorsak herkesin de öyle davranacağını düşünüyoruz.
Biz kimseyi yarı yolda bırakmadıysak, bizi de bırakmayacaklarını sanıyoruz.
Biz kimsenin kalbini kırmadıysak, onlar da bizim kalbimizi kırmaz diye düşünüyoruz.
Ama hayat bize zamanla şunu öğretiyor:
Herkes senin kalbin kadar güzel bakmaz hayata.
İşte olgunluk biraz da burada başlıyor.
İnsanları değiştiremeyeceğimizi kabul ettiğimiz gün, kendimizi değiştirmeye başlıyoruz.
Bizi üzen insanlara kızmak yerine, onlardan uzaklaşmayı öğreniyoruz.
Bizi değersiz hissettiren insanların karşısında kendimizi ispat etmeye çalışmak yerine, kendi değerimizi kendimiz hatırlıyoruz.
Çünkü insanın değeri, başkasının ona verdiği değerle ölçülmez.
Sen değerlisin.
Seni görmeyen biri bunu değiştiremez.
Seni anlamayan biri bunu değiştiremez.
Sana haksızlık yapan biri bunu değiştiremez.
Bir insanın sana sırtını dönmesi, senin değersiz olduğun anlamına gelmez.
Bazen sadece yanlış insana doğru sevgiyi vermişsindir.
HER ÜZÜNTÜNÜN BİR ÖĞRETİSİ VARDIR
Hayatta yaşadığımız her kırgınlık aslında bize bir şey öğretir.
Kimin gerçek dost olduğunu öğretir.
Kime güvenip kime güvenmeyeceğimizi öğretir.
Nerede susmamız, nerede konuşmamız gerektiğini öğretir.
En önemlisi de kendimizi kaybetmeden nasıl güçlü kalacağımızı öğretir.
Bu yüzden yaşadığımız acılara sadece acı olarak bakmamak gerekir.
Bazı yaralar insanı zayıflatmaz.
Tam tersine insanı daha güçlü yapar.
Bugün seni ağlatan şey, yarın sana hayatının en önemli dersini vermiş olabilir.
Bugün “neden benim başıma geldi?” dediğin olay, yıllar sonra “iyi ki yaşamışım” diyeceğin bir dönüm noktası olabilir.
Çünkü hayatın bütün cevaplarını hemen vermek gibi bir alışkanlığı yoktur.Bazı cevaplar zamanla gelir.
