Gelişen dünyada yapay zeka hayatımızın her alanına hızla girerken, eğitim sistemleri de bu büyük dönüşümden payını alıyor.
Gelişmiş ülkelerdeki öncü üniversiteler, yapay zekanın sadece bir kolaylık değil, öğrenme sürecini temellerinden sarsabilecek bir risk barındırdığını fark ederek harekete geçti.
Sorunun temelinde, öğrencilerin tüm zihinsel çabayı yapay zekaya devretmesi yatıyor.
Hazır çözümlere alışmak, insan zihninin en önemli kası olan "üzerine düşünme ve zorlanma" yeteneğini zayıflatıyor.
Amerika’daki köklü kurumların hazırladığı son raporlar da bu tehlikeye dikkat çekiyor:
Teknoloji hayatımızı kolaylaştırmalı ancak insanı tembelleştirmemeli.
Türkiye gibi genç nüfusa sahip ülkelerde bu durumun etkileri çok daha belirgin hissediliyor.
Bilgiye hızlı ulaşmak başarı sanılıyor, ancak gerçek öğrenme ancak bireyin kendi emeğiyle, yani o "zorlu yoldan" geçmesiyle mümkün oluyor.
Eğer tedbir alınmazsa, problem çözme becerisi zayıf, kolaya alışmış nesiller yetişme riskiyle karşı karşıya kalırız.
Çözüm ise teknolojiyi tamamen yasaklamak değil; onu insanı geliştiren bir "yardımcı" konuma getirmektir.
Eğitimde ezbere dayalı değerlendirmeler yerine birebir iletişimi, projeleri ve karşılıklı akıl yürütmeyi öne çıkaran sistemler kurulmalıdır.
Öğrenciler teknolojiyi körü körüne tüketen değil, onu eleştirel bir süzgeçten geçiren bireyler olarak yetiştirilmelidir.
Unutulmasın ki makineler ne kadar akıllı olursa olsun, insan iradesinin, merakının ve birlikte üretmenin yerini alamaz.
Eğitimdeki asıl amaç insanı değiştirmek değil, insanın potansiyelini en üst seviyeye taşımaktır.
