Sevmek kolaydır.
Birini beğenmek, özlemek, güzel sözler söylemek, yanında olmak istediğini dile getirmek… Bunların hepsi sevginin başlangıcıdır.
Ama gerçek sevgi, sözlerin bittiği yerde başlar.
Çünkü sevgi emek ister.
Bir insanı sevmek; sadece güzel günlerinde yanında olmak değildir. Onun sustuğu zamanları anlamaktır. Yorulduğunda elinden tutmaktır. Kırıldığında gururu bir kenara bırakıp gönlünü almaktır.
Sevgi, “Ben seni seviyorum” demekten çok daha fazlasıdır.
Bazen bir telefon açmaktır.
“İyi misin?” diye sormaktır.
Bazen hiçbir şey söylemeden yanında oturmaktır.
Bazen haklı olduğunu düşündüğün hâlde, sevdiğin insanı kaybetmemek için önce onu dinlemektir.
Çünkü insan, sevdiğine sadece güzel sözlerle değil, davranışlarıyla da değer verir.
Bugün ilişkilerde en çok eksilen şeylerden biri de bu galiba:
Sabır.
Biraz kırıldığımızda vazgeçiyoruz.
Bir yanlış anlaşılmada uzaklaşıyoruz.
Bir tartışmada “Bitti” demeyi, “Gel konuşalım” demeye tercih ediyoruz.
Oysa sevgi, ilk zorlukta kapıyı çekip gitmek değildir.
Sevgi bazen kalmaktır.
Konuşmaktır.
Anlamaya çalışmaktır.
Ve gerektiğinde yeniden başlamayı bilmektir.
Ama emek vermek, her şeye katlanmak da değildir.
Sevgi; saygıyı, güveni ve karşılıklılığı gerektirir.
Tek kişinin sürekli verdiği, diğerinin sadece aldığı bir yerde sevgi değil, zamanla yorgunluk büyür.
Çünkü gerçek sevgi iki insanın birlikte taşıdığı bir yoldur.
Biri yorulduğunda diğeri elini uzatır.
Biri düştüğünde diğeri kaldırır.
Biri sustuğunda diğeri anlamaya çalışır.
Ve ikisi de bilir ki hiçbir güzel ilişki kendiliğinden sonsuza kadar güzel kalmaz.
Sevgiye bakmak gerekir.
Sevgiyi korumak gerekir.
Sevginin hakkını vermek gerekir.
Bir çiçeği sulamazsan nasıl solarsa, sevgi de ilgi görmediğinde sessizce eksilir.
Önce konuşmalar azalır.
Sonra merak etmek…
Sonra beklemek…
Sonra özlemek…
Ve bir gün iki insan aynı evin, aynı hayatın, hatta aynı masanın içinde birbirine yabancılaşabilir.
O yüzden sevdiğiniz insanın kıymetini, onu kaybettikten sonra anlamayın.
Yanınızdaysa sarılın.
Kırgınsanız konuşun.
Özlediyseniz arayın.
Gururunuzla sevginizin arasına duvar örmeyin.
Çünkü hayat, bazı insanları ikinci kez karşınıza çıkarmayabilir.
Ve insanın içinde kalan en ağır cümlelerden biri şudur:
“Keşke biraz daha emek verseydim.”
Unutmayın…
Sevgi sadece kalpte hissedilen bir duygu değildir.
Sevgi; zaman ayırmaktır.
Dinlemektir.
Anlamaktır.
Affetmeyi bilmektir.
Güven vermektir.
Yanında olmaktır.
Ve en önemlisi, her şeye rağmen birbirini seçmeye devam etmektir.
Çünkü gerçek sevgi, “Seni seviyorum” demekle değil…
“Senin için buradayım ve bu sevgiyi yaşatmak için elimden geleni yapacağım” diyebilmekle başlar.
