SON DAKİKA
reklam
reklam

SESSİZ KALMAK

Köşe Yazarı: Selami BALTAOĞLU   Eklenme Tarihi: 19 Kasım 2026, Perşembe - 11:16   Okunma Sayısı:

İnsan hiç düşündü mü; bazen neden konuşmaktan vazgeçer? Söyleyecek sözü kalmadığı için mi, yoksa anlattıklarının hiçbir yere ulaşmadığını gördüğü için mi? Kaç kez bir insanın karşısında susarız da içimizde binlerce cümle birikir? Kaç kez haksızlığa uğrarız ama huzur bozulmasın diye kendimizi anlatmaktan vazgeçeriz?

İşte sessizlik bazen tam da burada başlar. Kelimelerin bittiği yerde değil, kelimelerin değerini kaybettiği yerde…

Sessiz kalmak, her zaman güçsüzlük değildir. Bazen insanın kendisine duyduğu saygıdır. Bazen karşısındaki insanı kırmamak için gösterdiği inceliktir. Bazen de artık hiçbir açıklamanın değiştiremeyeceği gerçekleri kabullenmesidir.

Hayat bize konuşmanın önemini öğrettiği kadar susmanın değerini de öğretir. Çünkü her doğru, her yerde söylenmez. Her düşünce, her insanla paylaşılmaz. Her tartışma, kazanılması gereken bir mücadele değildir.

İnsan yaş aldıkça bazı şeyleri daha iyi anlıyor. Her duyduğuna cevap vermek zorunda olmadığını, her yanlış anlaşılmayı düzeltmek için kendisini tüketmemesi gerektiğini, her haksızlığın karşısında uzun uzun konuşmanın bir sonuç getirmediğini fark ediyor.

Bazen susarsın; çünkü karşındaki insanın seni anlamaya niyeti yoktur. Bazen susarsın; çünkü söylediğin her sözün başka bir anlamda yorumlandığını görürsün. Bazen de susarsın; çünkü kalbin artık aynı kırgınlığı yeniden yaşamaya dayanamaz.

Ama unutulmamalıdır ki sessizlik, insanın içinde hiçbir şey yaşanmadığı anlamına gelmez. Bazen en büyük fırtınalar, en sessiz insanların içinde kopar.

Sessizliğin de bir dili vardır

Bir insanın konuşmaması, düşünmediği anlamına gelmez. Gülümsemesi, mutlu olduğu anlamına gelmez. Her şeye tamam demesi, her şeyi kabul ettiği anlamına da gelmez.

Bazen bir insanın gözlerine bakmak yeterlidir. Söyleyemediği kırgınlıkları, içine attığı üzüntüleri, anlatamadığı hayal kırıklıklarını orada görebilirsiniz.

Ne yazık ki günümüzde insanlar birbirlerini dinlemekten çok cevap vermeye, anlamaktan çok eleştirmeye, çözüm bulmaktan çok haklı çıkmaya çalışıyor.

Herkes konuşuyor ama kaç kişi gerçekten dinliyor?

Herkes kendisini anlatmak istiyor ama kaç kişi karşısındakinin ne hissettiğini merak ediyor?

Oysa güzel bir iletişimin temelinde yalnızca konuşmak değil, anlayabilmek vardır. Bir insanı dinlemek, ona değer verdiğinizi göstermenin en güzel yollarından biridir.

Bazen bir insanın ihtiyacı olan şey öğüt değil, sadece kendisini yargılamadan dinleyecek bir gönüldür.

Her şeye cevap vermek zorunda değilsiniz

Hayatta karşınıza öyle insanlar çıkar ki ne söylerseniz söyleyin kendilerine göre bir anlam çıkarırlar. İyi niyetinizi zayıflık, sabrınızı korkaklık, nezaketinizi ise kabulleniş olarak görürler.

İşte böyle zamanlarda insanın kendisini koruması gerekir.

Her söze cevap vermek, her davranışa karşılık vermek, her tartışmanın içine girmek insanın enerjisini tüketir. Bazen en doğru cevap, tartışmanın dışında kalabilmektir.

Çünkü insanın huzuru, başkalarının her düşüncesini düzeltmekten daha değerlidir.

Ancak sessiz kalmayı her zaman doğru davranış olarak da görmemek gerekir. Haksızlık karşısında susmak, bir insanın onurunun zedelenmesine seyirci kalmak, başkasının hakkı yenirken görmezden gelmek erdem değildir.

Sessizlik, yeri geldiğinde olgunluktur; yeri geldiğinde ise cesaret eksikliğine dönüşebilir.

Önemli olan ne zaman konuşacağımızı, ne zaman susacağımızı bilmektir.

Bazen susmak, sevgiyi korumaktır

İnsan en çok sevdiklerinin yanında dikkatli olmalı. Çünkü yabancıların sözleri unutulabilir ama sevdiğimiz insanların kalbimizde bıraktığı izler kolay silinmez.

Bazen öfkeyle söylenen bir kelime, yıllarca unutulmayacak bir kırgınlığa dönüşür. Bir anlık kızgınlık, yılların dostluğuna gölge düşürebilir.

İşte bu yüzden bazen susmak gerekir.

Kırıcı olmamak için, bir gönlü incitmemek için, sonradan pişman olacağımız sözleri söylememek için…

Fakat susmak, sevgiyi göstermemek anlamına gelmemeli. İnsan sevdiğine duygularını anlatmalı, gönül almayı bilmeli, yanlışını kabul etmekten çekinmemeli.

Çünkü sevgi, sessizlik içinde tahmin edilmesini beklemek değil, gerektiğinde güzel sözlerle de ifade edilebilmektir.

Suskunluğun arkasında birikmiş kırgınlıklar vardır

Bir insan düşünün…

Her zaman arayan, soran, hatır gözeten, insanların derdine koşan biri olsun. Herkesin mutlu olması için çabalasın. Kendi sıkıntılarını bir kenara bırakıp başkalarının sorunlarına çözüm aramaya çalışsın.

Ama bir gün kendisinin de anlaşılmaya, hatırlanmaya ve değer görmeye ihtiyacı olduğunu fark etsin.

Aramaktan vazgeçsin. Sormaktan vazgeçsin. Her şeyi açıklamaktan, her kırgınlığını dile getirmekten vazgeçsin.

Çevresindekiler ise onun değiştiğini düşünsün.

Oysa belki de değişen insan değil, beklentileridir. Çünkü sürekli veren bir gönül de bir gün yorulur. Sürekli anlayış gösteren bir insanın da anlaşılmaya ihtiyacı vardır.

İnsan bazen uzaklaşmaz; yalnızca kendisini yoran şeylerden biraz dinlenmek ister.

Ve o sessizlikte aslında çok şey anlatır.

Sessizliğin en ağır tarafı: Geç kalınmış anlayış

Keşke insanlar birbirlerinin değerini zamanında anlayabilse.

Keşke bir gönlün kırıldığını anlamak için onun tamamen susmasını beklemesek. Keşke bir insanın emeğini görmek için hayatımızdan çıkmasını beklemesek.

Çünkü bazı insanlar gittikten sonra değil, yanımızdayken kıymetlidir.

Bir zamanlar her derdinize koşan insanın artık aramaması, her sözünüzü dikkatle dinleyen kişinin artık sessiz kalması, her zaman yanınızda duran birinin kendi yoluna dönmesi tesadüf değildir.

Belki de o insan uzun süre anlatmaya çalışmış, fakat anlaşılmadığını gördüğü için kendi içinde bir karar vermiştir.

Unutmayalım ki insanın sabrı sonsuz değildir. Herkesin bir dayanma noktası, her gönlün bir kırılma çizgisi vardır.

Bir insanı kaybetmeden önce onu anlamaya çalışmak, kaybettikten sonra pişmanlık duymaktan çok daha değerlidir.

Sessiz kalırken kendinizi kaybetmeyin

Değerli dostlar,

Hayatımız boyunca pek çok insanla karşılaşacağız. Kimileri bizi anlayacak, kimileri yanlış yorumlayacak. Kimileri sevgimizi görecek, kimileri fedakârlığımızı sıradan kabul edecek.

Ama bütün bunlar bizi güzel insan olmaktan vazgeçirmemeli.

Nezaketimizi kaybetmeyelim. Vicdanımızı susturmayalım. Haksızlık karşısında gerektiğinde sesimizi yükseltelim. Sevdiğimiz insanlara sevgimizi söylemekten çekinmeyelim.

Ancak her tartışmanın içine de girmeyelim. Her sözün peşinden koşmayalım. Her insanın düşüncesini değiştirmeye çalışarak ömrümüzü tüketmeyelim.

Bazen susmak, kendimize verdiğimiz değerin göstergesidir. Bazen konuşmak, başkasının hakkını savunmanın gereğidir.

Olgunluk, ikisi arasındaki ince çizgiyi görebilmektir.

Sonuçta insanı büyüten, ne kadar çok konuştuğu değil; konuştuğunda ne kadar anlam taşıdığı, sustuğunda ise ne kadar vicdanlı kalabildiğidir.

Belki de hayatın bize öğrettiği en önemli gerçek şudur:

Her suskunluk yenilgi değildir. Her cevap vermeyiş korkaklık değildir. Her geri çekiliş vazgeçiş değildir.

Bazen insan susar, çünkü huzurunu seçmiştir. Bazen konuşmaz, çünkü karşısındakini incitmek istemez. Bazen de artık kendi değerini başkalarına anlatmak zorunda olmadığını öğrenmiştir.

Ama ne olursa olsun, kalbinizin sesini susturmayın. İyiliğe, sevgiye, adalete ve vicdana karşı sessiz kalmayın.

Çünkü dünya, çok konuşan insanlardan ziyade, birbirini gerçekten anlayabilen insanlara ihtiyaç duyuyor.

Ve unutmayın:

Bir insanın sessizliğini küçümsemeyin. Belki de o sessizlik, anlatmaktan yorulmuş bir yüreğin son sığınağıdır.

Bazen en derin sözler söylenmez; yaşanır. En büyük kırgınlıklar anlatılmaz; hissedilir. Ve bazı sessizlikler vardır ki binlerce kelimeden çok daha fazlasını anlatır…

reklam

KÖŞE YAZARLARI

reklam
reklam