SON DAKİKA
reklam
reklam

ALDATMA, ALDANIRSIN; SONRA BİR GÜN PİŞMAN OLUR YAPAYALNIZ KALIRSIN

Köşe Yazarı: Selami BALTAOĞLU   Eklenme Tarihi: 20 Kasım 2026, Cuma - 13:04   Okunma Sayısı:

İnsan bazen başkasını kandırdığını sanırken, aslında kendi karakterinden eksiltir. Çünkü yalanın kazandırdığı her şeyin bir gün kaybettirdiği çok daha büyük bir bedeli vardır.

Hiç düşündünüz mü? Bir insan, karşısındakinin gözlerinin içine bakarak nasıl gerçeği saklayabilir? Nasıl olur da kendisine güvenen bir yüreği, kendi çıkarları uğruna incitebilir? Üstelik bunu yaparken hiçbir şey olmamış gibi hayatına devam edebilir?

Oysa hayatın öyle bir terazisi vardır ki hiçbir haksızlığı sonsuza kadar karşılıksız bırakmaz. Belki bugün kazandığını zannedersin, belki bir insanı kandırarak istediğini elde edersin. Fakat unutma; başkasının güvenini kaybederek kazandığın hiçbir şey, gerçek anlamda kazanç değildir.

Aldatma, yalnızca bir insanı kandırmak değildir; sana inanmış bir insanın kalbinde açtığın yaradır.

İnsan ilişkilerinde en değerli sermaye güvendir. Para kaybedilir, yeniden kazanılır. Makam kaybedilir, başka kapılar açılır. Ama bir insanın sana duyduğu güven bir kez kırıldı mı, onu yeniden kazanmak bazen bir ömür sürer.

Ne yazık ki bazı insanlar karşısındakinin iyi niyetini zayıflık, sabrını çaresizlik, sevgisini ise sınırsız bir hak olarak görür. Kendilerine gösterilen anlayışı kullanır, yapılan iyilikleri unutur, verilen sözleri kolayca çiğnerler. Hatta bazen dürüst insanları saf olmakla suçlarlar.

Oysa saf olmakla temiz kalpli olmak aynı şey değildir. İyi niyetli olmakla aldatılmaya razı olmak da aynı şey değildir.

Bir insanın sana inanması, ona istediğin gibi davranabileceğin anlamına gelmez. Tam tersine, sana duyduğu güvenin sorumluluğunu taşıman gerekir.

Çünkü insanın gerçek karakteri, kendisine güvenen birine nasıl davrandığında ortaya çıkar.

Hayatta öyle insanlar vardır ki bugün yüzüne güler, yarın arkandan başka konuşur. İşine geldiğinde dost, çıkarı bittiğinde yabancı olurlar. Bir gün seni göklere çıkarırlar, ertesi gün kendi menfaatleri için seni yok sayarlar.

Böyle insanlar çoğu zaman yaptıklarının farkında olduklarını düşünmezler. Kendilerini haklı çıkarmak için bahaneler üretir, yanlışlarını başkalarının üzerine yüklerler. Fakat insanın kendisinden saklayamadığı bir gerçek vardır: Vicdanı!

Belki çevrendeki insanları kandırabilirsin. Belki gerçeği bir süre gizleyebilirsin. Belki de yaptığın yanlışın üzerini güzel sözlerle örtebilirsin. Ama insanın kendi vicdanından kaçması mümkün müdür?

Bir gün gelir, dün aldattığın insanın sana neden artık eskisi gibi bakmadığını anlarsın. Bir zamanlar sana güvenenlerin neden uzaklaştığını sorgularsın. Aradığında telefonuna cevap verenlerin artık neden sessiz kaldığını düşünürsün.

İşte o zaman anlarsın ki kaybettiğin şey yalnızca bir insan değil, sana verilmiş çok kıymetli bir fırsattır.

Pişmanlık, çoğu zaman kaybettiğimiz insanın ardından değil, ona yaşattığımız haksızlığı anladığımız zaman başlar.

Değerli dostlar,

Hayat kısa, insan ömrü sınırlı. Bu kadar kısa bir ömürde birbirimizi kandırmaya, aldatmaya, üzmeye ve kırmaya gerçekten değer mi?

Bir çıkar uğruna dostluğu bitirmek, birkaç günlük menfaat için yılların hatırını silmek, bir anlık kazanç uğruna insanlığından ödün vermek ne kadar doğru olabilir?

Unutmayalım ki insanın arkasında bıraktığı en büyük miras malı, mülkü, makamı ya da sahip olduğu imkânlar değildir. İnsanların kalbinde bıraktığı izdir.

Seni tanıyanlar ardından, "Dürüst insandı, sözüne güvenilirdi, kimsenin hakkını yemezdi" diyebiliyorsa işte gerçek zenginlik budur.

Ama insanlar seni hatırladığında kandırıldıklarını, kullanıldıklarını, güvenlerinin boşa çıkarıldığını söylüyorsa, sahip olduğun hiçbir servet o kaybı telafi edemez.

Bir de şu gerçeği unutmayalım: Aldatılan insan her zaman kaybeden değildir. Bazen aldatılmak, insanın karşısındakini gerçek yüzüyle tanımasını sağlar. Bir yanlışı görmek, yıllarca sürecek daha büyük yanlışlardan kurtarır. Bir insanın hayatından çıkması, bazen insanın kendi değerini yeniden bulmasıdır.

Bu nedenle aldatıldığında kendini suçlama. İyi niyetinden utanma. Dürüstlüğünü kaybetme. Çünkü başkasının yanlış davranışı senin karakterini belirlememelidir.

Ancak bir kez daha güvenmeden önce yaşadıklarından ders çıkarmayı da bil.

İnsan herkese iyi davranabilir ama herkese aynı ölçüde güvenmek zorunda değildir.

Son sözüm…

Aldatma, belki bugün sana bir kazanç sağlar; ama yarın senden huzurunu, güvenini ve en değerli insanlarını alabilir.

Aldanmak bir tecrübedir, aldatmak ise bir tercihtir. Tecrübe insanı olgunlaştırır; yanlış tercih ise insanın karakterini sorgulatır.

Bir gün pişman olduğunda, belki de seni affedecek insanlar bulamayacaksın. Çünkü bazı kalpler kırıldığında ses çıkarmaz, sadece kapılarını kapatır. Ve o kapılar bir daha hiç açılmayabilir.

Kimseyi kendi çıkarın uğruna aldatma. Çünkü bugün senin aldattığın insan, yarın hayatında en çok aradığın insan olabilir.

Unutma; insanları kandırarak yol alabilirsin ama güvenlerini kaybederek hiçbir yere varamazsın. Hayatın en ağır cezası bazen başkasından değil, insanın kendi vicdanından gelir.

Ve son olarak:

Bir insanı kaybetmek bazen kaderdir; ama güvenini kaybetmesine sebep olmak kendi eserindir. Aldatma, aldanırsın; kırma, kırılırsın. Çünkü hayat, insana yaptıklarını bir gün başka bir aynadan gösterir.

Saygı ve sevgilerimle…

reklam

KÖŞE YAZARLARI

reklam
reklam