İnsan yaşadığı acıları hatırlayabilir; fakat o acıların içinde kin büyüterek yaşamayı kendisine alışkanlık hâline getirmemelidir.
Değerli dostlar,
İnsan hayatı boyunca pek çok şey yaşar. Kimi zaman güler, kimi zaman ağlar; kimi zaman güvendiği insanlardan yara alır, kimi zaman hiç beklemediği kişilerden iyilik görür. Her yaşanmışlık insanın hafızasında bir iz bırakır. Bazı izler bize hayatı öğretir, bazıları ise içimizde yıllarca taşıdığımız kırgınlıklara dönüşür.
Ancak insanın kendisine sorması gereken önemli bir soru vardır: Geçmişte yaşadığımız üzüntüleri neden geleceğimizin içine taşıyoruz? Bizi inciten insanlara neden hâlâ içimizde yer veriyoruz? Bir zamanlar yaşadığımız haksızlıkların, bugün yaşayacağımız güzellikleri gölgelemesine neden izin veriyoruz?
Oysa hayat, geçmişin hesabını tutarak geçirilemeyecek kadar kısa, gönlümüzde kin taşıyarak tüketilemeyecek kadar değerlidir.
Üzüntüleri hatırlamak bazen bir tecrübedir, kini yaşatmak ise insanın kendi huzurundan vazgeçmesidir.
Elbette unutmak kolay değildir. İnsan kendisine yapılan haksızlığı, verilen sözü, tutulmayan eli, arkasından çevrilen işleri bir anda silemez. Hele ki en çok güvendiği insanlardan yara almışsa o kırgınlığın izleri daha derin olur. Fakat burada önemli olan, yaşananları unutmak değil, yaşananların bizi nasıl bir insana dönüştürdüğüdür.
Bizi üzen insanların davranışları yüzünden biz de başkalarını üzmeye başlarsak, aslında onların yaptığı yanlışı kendi hayatımızda tekrar etmiş oluruz.
Bir insanın kötülüğü, bizim iyiliğimizi elimizden almamalı. Birinin vefasızlığı, bizim vefalı olma duygumuzu yok etmemeli. Birinin nankörlüğü, bizim insanlara olan inancımızı tamamen tüketmemeli.
Çünkü karakter, insanın kendisine yapılanlara verdiği tepkiyle de belli olur.
Bazen en büyük olgunluk, cevap verebilecekken susabilmek, hesap sorabilecekken yoluna devam edebilmek, kalbini kıran birine benzememeyi başarabilmektir.
Fakat kin tutmamak, yapılan haksızlığı kabul etmek değildir. Affetmek de yeniden aynı güveni vermek anlamına gelmez. İnsan gerektiğinde mesafe koymayı, kendisini korumayı ve yanlış davranışlara karşı durmayı bilmelidir. Ancak bütün bunları yaparken kalbini nefretin esiri hâline getirmemelidir.
Çünkü sınır koymak başka, kinle yaşamak başkadır.
Hayatımızda öyle insanlar vardır ki bir zamanlar en güzel duygularımızı onlarla paylaşmışızdır. Sonra yollar ayrılmış, beklentiler boşa çıkmış, dostluklar sınanmış, sözler unutulmuştur. Belki de en çok onlara kırılmışızdır. Fakat yıllar sonra dönüp baktığımızda anlarız ki bizi asıl yoran yaşadıklarımız değil, o yaşanmışlıkları içimizde sürekli yeniden yaşamamızdır.
Geçmişteki bir insanı zihnimizde her gün yeniden yargılamak, geçmişteki bir olayı her gün yeniden yaşamak demektir. Oysa hayat bizden geçmişin içinde kalmamızı değil, geçmişten ders alarak ilerlememizi bekler.
İnsan, kendisini incitenleri unutmasa da onlara duyduğu öfkeyi geride bırakmayı öğrenmelidir.
Bir de hayatın başka bir gerçeği var: Herkes kendi doğrularıyla yaşar, herkes kendi karakterinin aynasında görünür. Kimi iyilik yapar karşılık beklemez, kimi yapılan iyiliği unutur. Kimi dostluğa değer verir, kimi menfaat bittiğinde uzaklaşır. Kimi bir gönül kazanmak için çaba gösterir, kimi bir gönlü kırmaktan çekinmez.
Bizim görevimiz herkesi değiştirmek değildir. Bizim görevimiz, başkalarının yanlışları yüzünden kendi doğrularımızdan vazgeçmemektir.
Ne yazık ki bazı insanlar ömürlerini başkalarının hatalarını konuşarak, eski defterleri açarak, kimin ne yaptığını hesaplayarak geçirir. Oysa aynı zamanı kendilerini geliştirmeye, sevdiklerine vakit ayırmaya, yeni güzellikler oluşturmaya harcasalar hayatları çok daha anlamlı olur.
Unutmayalım, kin insanı geçmişe bağlar; umut geleceğe taşır. Kırgınlık insanın iç dünyasını daraltır; hoşgörü ona yeni kapılar açar. Öfke, insanın düşüncelerini esir alırken huzur, insanın kendisiyle barışmasını sağlar.
Bazen bir insanı affetmek, onun haklı olduğunu kabul etmek değildir. Sadece artık onun yanlışlarının hayatımızı yönetmesine izin vermemektir.
Hayatımızda daha fazla sevgiye, daha fazla anlayışa, daha fazla samimiyete yer açmalıyız. Çünkü gönlümüzde neye yer verirsek zamanla ona dönüşürüz. Kinle beslenen bir yürek huzuru bulmakta zorlanır; iyilikle beslenen bir yürek ise en zor zamanlarda bile insanlığını korur.
Benim düşüncem şu: İnsan geçmişinden utanmamalı, yaşadığı acılardan ders çıkarmalı, kendisine yapılan yanlışları da görmezden gelmemelidir. Ama bütün bunları geleceğine yük olarak taşımamalıdır.
Çünkü hayat, hesaplaşmalarla değil, anlamlı karşılaşmalarla güzeldir. İnsanları kırarak değil, gönüllerine dokunarak büyürüz. Birbirimize karşı biraz daha anlayışlı, biraz daha merhametli ve biraz daha adil olduğumuzda dünya da yaşamak için daha güzel bir yer olur.
Üzüntülerimizi birer tecrübeye, kırgınlıklarımızı birer olgunluğa, yaşadığımız haksızlıkları ise hayat dersine dönüştürelim.
Bizi üzenleri düşünerek ömrümüzü tüketmeyelim. Bize iyilik yapanları unutmayalım. Gönlümüzde sevgiye yer açalım, nefretin kapısını kapatalım.
Çünkü insanın en büyük zaferi, kendisine kötülük yapanlara kötülükle karşılık vermek değil, onların kötülüğüne rağmen iyiliğini koruyabilmesidir.
Geçmişin acısını inkâr etme ama geleceğinin önüne de koyma. Herkesin yaptığını kendisine bırak; sen kendi vicdanının hesabını ver.
Bilmek gerek, yaşananlardan ders çıkarmayı; unutmak gerek, insanın içini kemiren kini. Çünkü ömür, kırgınlıkları büyütmek için değil, güzel hatıralar biriktirmek için verilmiştir.
Sevgiyle, hoşgörüyle ve kin tutmadan yaşamak dileğiyle…
