Bir zamanlar birbirine canı kadar yakın iki dost varmış. Biri varlıklı, diğeri mütevazı bir hayat sürermiş. Biri elini uzatmış, diğeri o el sayesinde ayağa kalkmış. Fakat hayat öyle bir sınav hazırlamış ki, dostluk, vefa ve insanlık üzerine unutulmayacak bir ders ortaya çıkmış.
Değerli dostlar,
İnsan hayatında bazı karşılaşmalar tesadüf gibi görünür ama geride bıraktığı dersler bir ömür unutulmaz. Kimi zaman bir iyilik yaparsınız, yıllarca hatırlanır. Kimi zaman bir insanın elinden tutarsınız, hayatını değiştirirsiniz. Ancak asıl mesele, iyilik yaptığınız insanın değil, sizin insanlığınızın ne kadar güçlü olduğudur.
Şimdi size iki dostun ibretlik hikâyesini anlatmak istiyorum.
Bir zamanlar birbirine çok bağlı, kardeşten öte iki dost yaşarmış. Birinin maddi durumu oldukça iyiymiş. İşleri yolunda, kazancı yüksek, imkânları genişmiş. Diğer dostu ise mütevazı bir hayat sürüyor, ailesinin geçimini sağlamak için güçlükle çalışıyormuş.
Aralarındaki maddi farklılığa rağmen dostluklarında hiçbir mesafe yokmuş. Birlikte oturur, dertleşir, sevinçlerini paylaşır, birbirlerine kardeşim diye hitap ederlermiş.
Bir gün maddi sıkıntı yaşayan dost, varlıklı arkadaşının kapısını çalmış.
"Arkadaşım, işlerim çok kötü. Ailemin geçimini sağlamakta zorlanıyorum. Bir çıkış yolu bulamıyorum. Bana yardımcı olabilir misin?" demiş.
Varlıklı dostu onu dikkatle dinlemiş. Sadece birkaç kuruş verip göndermekle yetinmemiş. İş kurabilmesi, ayakları üzerinde durabilmesi için ciddi bir maddi destek sağlamış. Ona iş imkânı oluşturmuş, ticaretini geliştirmesine yardımcı olmuş.
Aradan zaman geçmiş.
Bir zamanlar geçim sıkıntısı çeken dost, aldığı destek sayesinde işlerini büyütmüş, maddi durumunu düzeltmiş, varlıklı bir insan hâline gelmiş.
Dostu da onun başarısına sevinmiş. Çünkü yaptığı yardımın karşılığında bir beklentisi yokmuş. Onun ayağa kalkması kendisine yeterliymiş.
Fakat hayatın cilvesi bu ya…
Gün gelmiş, bu kez yardım eden dostun işleri bozulmuş. Ticaretinde kayıplar yaşamış, kazancı azalmış, maddi sıkıntıya düşmüş. Bir zamanlar kendisinin elinden tuttuğu dostunun artık çok iyi durumda olduğunu düşünerek yanına gitmiş.
İçinden şöyle geçiriyormuş:
"Ben onun en zor gününde yanında oldum. Şimdi benim de zor günüm. Belki bana bir iş imkânı sağlar, yeniden ayağa kalkmama yardımcı olur."
Kapısını çalmış. Halini anlatmış. Bir iş imkânı olup olmadığını sormuş.
Ancak aldığı cevap beklediği gibi olmamış.
Bir zamanlar kendisinin ayağa kaldırdığı dostu, ona iş vermemiş. Yardım etmek için herhangi bir girişimde de bulunmamış.
Adam şaşkınlık içinde oradan ayrılmış.
Yolda yürürken kendi kendine düşünmüş:
"Ben onun hayatını değiştirmek için elimden geleni yaptım. Hiçbir karşılık beklemedim. Peki, bugün benim bir işe ihtiyacım olduğunda neden yüzüme kapı kapandı? İnsan, kendisine yapılan iyiliği bu kadar çabuk unutabilir mi?"
Bu düşüncelerle yürürken bir bankta oturan yaşlı bir amcanın yanından geçmiş.
Yaşlı adam seslenmiş:
"Evladım, bir ricam olacak. Benim dışarı çıkacak hâlim yok. İlaçlarım bitmiş. Eczaneden ilaçlarımı alıp bana yardımcı olur musun?"
Adam durmuş. Kendi sıkıntılarına rağmen yaşlı amcanın hâline üzülmüş.
"Elbette amca, ilaçlarını alıp gelirim." demiş.
İlaçları almış, yaşlı adama teslim etmiş. Üstelik ihtiyacı olup olmadığını da sormuş.
Yaşlı adam teşekkür ederek:
"Allah senden razı olsun evladım. İnsan bazen bir ilaca değil, kendisini hatırlayan bir insana ihtiyaç duyuyor." demiş.
Adam yoluna devam etmiş.
Hava soğukmuş. Akşam karanlığı çökerken bir evin kapısı çalınmış. Kapıyı açan yaşlı bir kadın, adamın soğuktan etkilendiğini ve yorgun olduğunu görünce:
"Evladım, bu havada nereye gidiyorsun? Gel, biraz dinlen. Bir çayımızı iç." diye davet etmiş.
Adam önce çekinmiş ama kadının samimiyetini görünce içeri girmiş.
Kadın ona çay ikram etmiş, hâlini hatırını sormuş. Adam da yaşadığı sıkıntılardan, işlerinin bozulmasından ve eski dostundan beklediği desteği göremediğinden bahsetmiş.
Kadın onu dikkatle dinlemiş. Bir süre sessiz kaldıktan sonra:
"Evladım, insanın başına her şey gelebilir. Yeter ki gönlündeki iyilik kaybolmasın. Bugün zor durumda olabilirsin ama insanlığından vazgeçme." demiş.
Aradan biraz zaman geçmiş. Bu evdeki aileyle dostluğu ilerlemiş. Kadın, adamın dürüstlüğünü, merhametini ve karakterini çok beğenmiş. Zamanla kızını onunla evlendirmek istemiş.
Adam da bu teklifi kabul etmiş ve hayatında yeni bir sayfa açılmış.
Ancak asıl şaşkınlık bundan sonra yaşanmış.
Bir gün, yeni ailesiyle otururken evin yaşlı babasının ve annesinin, daha önce kendisine yardım istediğinde kapısını çaldığı o eski dostunun anne ve babası olduğunu öğrenmiş.
Üstelik evlendiği kadın da o eski dostunun kız kardeşiymiş!
Adam duydukları karşısında donup kalmış.
Bir süre sonra gerçeği anlamak için eski dostuyla yüzleşmiş.
O zaman öğrenmiş ki, yaşlı babasıyla annesi, oğullarının geçmişte kendisine yapılan iyiliği unutarak dostuna sırt çevirmesinden büyük üzüntü duymuşlar. Oğullarının davranışını doğru bulmamış, insanlığın ve vefanın parayla ölçülemeyeceğini düşünmüşler.
Adamın yaptığı iyiliği, yaşlı babasının ilaçlarını almasını, annesine gösterdiği saygıyı ve karşılık beklemeden uzattığı yardım elini öğrenince onun karakterine hayran kalmışlar.
Kızlarının da böyle dürüst, merhametli ve vefalı bir insanla hayat kurmasını istemişler.
İşte hayat bazen insanı hiç beklemediği yerden sınar.
Bir dostun kapısından geri çevrilen adam, o dostun ailesinin kapısından sevgiyle içeri alınmış.
Bir zamanlar yaptığı iyilik karşılıksız kalmış gibi görünse de insanlığından vazgeçmediği için hayat ona bambaşka bir kapı açmış.
BU HİKÂYEDEN ÇIKARILACAK DERSLER VAR…
Değerli dostlar,
Bu hikâyede beni en çok düşündüren şey, bir insanın kendisine yapılan büyük bir iyiliği unutmasıdır.
Bir zamanlar zor gününde elinden tutan insanın, kendi zor gününde kapısına gelmesini görmezden gelmek nasıl bir vicdandır?
İnsan zenginleşince geçmişini mi unutuyor? İmkânları artınca kendisine destek olanları mı küçümsüyor? Yoksa bazı insanlar, ihtiyaçları bittiğinde kendilerine uzatılan ellerin de artık gereksiz olduğunu mu düşünüyor?
Oysa dostluk, yalnızca işler yolundayken kurulan bir yakınlık değildir. Dostluk, menfaatin olmadığı yerde de devam edebilmektir.
Bir insanın sana yaptığı iyiliği unutabilirsin ama vicdanın sana bunu unutturmamalıdır.
Yardım etmek kadar, yapılan iyiliğin kıymetini bilmek de bir erdemdir. Çünkü vefa, insanın geçmişine duyduğu saygıdır. Minnet ise kendisine uzanan eli unutmamaktır.
Elbette iyilik yaparken karşılık beklememeliyiz. Ancak bize yapılan iyiliği de yok saymamalıyız. Bir insanın zor gününde yanında olmak, yalnızca maddi destek vermek değildir. Bazen bir iş imkânı sunmak, bazen bir kapıyı açmak, bazen de "Yalnız değilsin." diyebilmektir.
Unutmayalım ki bugün yardım eden biz olabiliriz, yarın yardıma ihtiyaç duyan da biz olabiliriz.
Hayatın dengesi her zaman aynı kalmaz. Bugün varlıklı olan yarın sıkıntıya düşebilir. Bugün güçlü olan yarın bir başkasının desteğine ihtiyaç duyabilir.
Bu nedenle kimseyi imkânlarına göre değerlendirmeyelim. Bir insanın cebindeki paraya değil, yüreğindeki merhamete bakalım.
Çünkü insanı büyüten serveti değil, sahip olduğu vicdanıdır.
SON SÖZÜM…
Dostluk, insanın yalnızca güzel günlerinde yanında olmak değildir. Asıl dostluk, herkes uzaklaşırken bir adım daha yaklaşabilmektir.
Bir insanın elinden tutuyorsanız bunu gösteriş için yapmayın. Bir iyilik yapıyorsanız karşılığını beklemeyin. Fakat size yapılan iyiliği de bir ömür unutmayın.
Kimsenin zor gününü fırsata çevirmeyin. Kimsenin düşüşünü kendi yükselişinizin basamağı yapmayın.
Çünkü hayat uzun bir yolculuk ve bu yolculukta herkesin bir gün desteğe ihtiyacı olacak.
Bugün uzattığınız el, yarın sizin tutunacağınız dal olabilir.
Bir insanın hayatını değiştirmek büyük bir zenginliktir. Ama o insanın hayatı değiştikten sonra sizi unutması, onun karakterini gösterir.
Ve unutmayın:
Dostluk, birlikte zenginleşmek değil, biri yoksullaştığında diğerinin gönlünden eksilmemektir.
İyilik unutulabilir, dostluk sınanabilir, insanlar değişebilir. Ama vicdan, insanın kendisine verdiği en büyük hesaptır.