Dürüst olalım.
Aile diye bir şey kalmadı, aynı evi paylaşan yabancılar kaldık.
Anne bir telefonda, baba bir telefonda, çocuk bir telefonda. Aynı masada oturuyoruz ama birbirimizin yüzünü görmüyoruz. Sonra da çıkıp "Çocuklar neden böyle oldu?" diye soruyoruz.
Çocuklar böyle olmadı. Biz böyle yaptık.
Biz çocuğa zaman ayırmadık, telefon ayırdık. Biz çocuğu dinlemedik, azarladık. Biz çocuğa "Anlat" demedik, "Sus, dersine bak" dedik. Şimdi çocuk başkasına anlatıyor, biz de şaşırıyoruz.
Gençlik bozulmadı, gençlik terk edildi.
Bir genç evde sevilmezse, sokakta sevilmeye çalışır. Evde dinlenmezse, sokakta dinlenmeye çalışır. Evde değer görmezse, yanlış adamların yanında değer görmeye çalışır. Sonra o çocuk uyuşturucuya bulaşınca, suça karışınca, "Vah vah" diyoruz.
Vah vah demeye hakkımız yok. Çünkü o çocuk yardım istediğinde biz dizi izliyorduk.
Babalar! Para göndermek babalık değildir. Eve ekmek getirmek babalık değildir. Babalık, oğlunun gözüne bakıp "Oğlum neyin var?" diyebilmektir.
Anneler! Çocuğun karnını doyurmak annelik değildir. Annelik, kızının ağladığını telefonundan önce fark etmektir.
Biz çocuklara nasihat veriyoruz ama örnek olmuyoruz. Elimizde telefon, dilimizde "Telefonu bırak!" var. Biz küfür ediyoruz, çocuk edince kızıyoruz. Biz yalan söylüyoruz, çocuk söyleyince dövüyoruz.
Ne bekliyorduk?
Bir evde konuşma bitmişse, o evde aile de bitmiştir. Bir evde sevgi gösterilmiyorsa, o çocuk sevgiyi dışarıda arar. Dışarıda da kimse kimseyi bedava sevmez. Herkesin bir çıkarı, bir hesabı var.
Bugünün gençleri aptal değil. Bizden daha zeki, bizden daha hızlı, bizden daha cesur. Ama yalnızlar. Hem de kalabalıkların içinde yalnızlar.
Ve yalnız kalan genç, ilk uzatılan ele tutunur. O el uyuşturucu satıcısının eli de olabilir, dolandırıcının eli de.
Sonra "Nasıl oldu bu?" diye sormayın. Nasıl olduğu belli.
Evini düzeltmeden sokağı düzeltemezsin. Çocuğunu dinlemeden toplumu düzeltemezsin.
Akşam eve gidince telefonunu bırak. Çocuğunun yanına otur. Ona patron gibi değil, baba gibi, anne gibi, insan gibi davran.
Çünkü sen dinlemezsen, sokak dinler.
Sen sevmezsen, sokak sever gibi yapar.
Sen sahip çıkmazsan, sokak sahip çıkmış gibi yapar.
Ve sokak, aldığını geri vermez.
Sefer ÖZCAN
TÜM Gençlik Teşkilatı
İstanbul İl Başkanı
