Tophane Kasrı ve 1885 İstanbul Konferansı
Bulgaristan ya da Doğu Rumeli Meselesi, 19’uncu yüzyılın sonunda uluslararası alanda Osmanlı Devleti’nin başını en çok ağrıtan sorunlardan biriydi. 1878 Berlin Kongresi, Büyük Bulgaristan’ı üç parçaya bölerken geriye birbirine hiç güvenmeyen Avrupa devletleri ve huzursuz halklar bırakmıştı.
1185’te Bulgaristan’da başlayan isyan hızla uluslararası bir krize dönüştü. Krizin çözümü için Düvel-i Muazzama’nın İstanbul’da bulunan elçileriyle Osmanlı temsilcilerinin katıldığı bir konferans düzenlenmesine karar verildi.
Kasım 1885’te Tophane Kasrı’nda toplanan “İstanbul Konferansı”, İstanbul ve Avrupa basınında geniş yer buldu. Konferansın sekreteryasını Hariciye Başkâtibi Naum Efendi, sanatıyla da Yusuf Franko belgelemişti.
Beyoğlu mizahı
Gelişen Osmanlı mizah basınının, Beyoğlu’nun değişen fiziki ve sosyal çevresine kayıtsız kalması mümkün değildi. Avrupa modasının yeni sanat formlarının ve yaşam tarzlarının arz-ı endam ettiği Beyoğlu, mizahçıya hiciv için eşsiz malzemeler veriyordu.
Dahası günlük basının yaygınlaşmasıyla eş zamanlı olarak belediye hizmetlerinin kurumsallaşma çabaları, şehre dair meseleler etrafında bir kamuoyunun şekillenmesine fırsat vermişti.
Beyoğlu hakkındaki beklentilerin yüksekliği, tespitlerin ucunu da sivriltiyor, semtte sürdürülmeye çalışılan üst sınıf sosyal alışkanlıklarla altyapı yetersizlikleri arasındaki tezat, mizahçıların en popüler konularından birini oluşturuyordu.
Ağzınla kuş tutsan nafile
Osmanlı İmparatorluğu’nun güçlü dönemlerinde yani bir yerde Fransa ile her alanda iyi ilişkilerin kurulduğu yıllarda, Topkapı Sarayı’nda huzura kabul edilmeyi bekleyen Fransa elçisi, işinin çok önemli ve acele olduğunu söyleyerek kızlar ağasına yalvarır ve bir an önce içeri alınması için ikna etmeye çalışır. Buna karşılık şu yanıtı alır:
---Şevketli padişahımız bugün çok hiddetlidir. Biraz önce külâhından tavşanlar çıkaran, alev alev yanan çubukları ağzında söndüren, havaya uçurduğu kuşu birkaç sözüyle geri döndürüp ağzıyla ayaklarından yakalayan hünerli bir hokkabazı dahi huzurundan kovdu.
Senin anlayacağın, ağzınla kuş tutsan nafile, ama yine de büyük bir hünerin varsa söyle, zat-ı şahaneye arz edeyim.
Yeni yıla girişten önce hep birlikte biraz kafamızı dinleyelim. Bıktık siyasetten, siyasetçilerin tepişmesinden, kaba ve kırıcı sözlerden… “Eser-i salâh hasta için uyumak, sağ olan için gözünü açmaktır” denir. Varislerimden uzaklaşmış olmanın üzüntüsünü (!) yaşarken biraz uyumam gerektiği kanaatine vardım. Hadi bana iyi uykular!
Bilgisayar,
Bilgisayar çok işlevli bir alet… tıpkı beynimiz gibi. Beynimizin %10 kapasiteyle çalıştığı söyleniyor. Biraz yukarısına dâhi denildiğini de hatırlayalım. Oysa aramızda beynini %5 kapasiteyle bile çalıştırmayanlar var. Torba niyetine kafatasının içinde gezdiriyorlar onu. En güzel şekilde telefon konuşmalarında görebilirsiniz bu eksikliği...
El-kol hareketleriyle bağıra çağıra ve etrafında kendisinden başka kimse yokmuşçasına konuşanlar, aynı anda iki işi yapamayanlar... Kişiler vardır, sadece kendi işine odaklanır. İkinci bir işi aynı anda yapamaz.
Örneğin; sadece kayıt yapıp başındakini defeden sağlıkçı... Doktorun geliş saati, klinikte ne kadar kaldığı veya sınavların yapılacağı yer, adres tarifi gibi konulara aklı yetmiyor.
Bu kişiye telefonla konuşurken soru sorarsanız, her iki tarafa aynı anda cevap veremiyor. Yani beyninin sadece daktilo kısmını kullanıyor. Oysa daha ne fonksiyonları var beynin... Okumayı, sakin olabilmeyi ve düşünmeyi bir öğrenebilse hödüklükten kurtulacak ama mağara devrinde yaşamak daha kolay geliyor ona...