SON DAKİKA
reklam
reklam

Nezaketimizi Kaybettik Sanırım

Köşe Yazarı: İlknur İnsaf TURAN   Eklenme Tarihi: 21 Kasım 2026, Cumartesi - 14:16   Okunma Sayısı:

 

Son zamanlarda insanların birbirlerine nasıl davrandığına biraz daha dikkatli bakıyorum. Bir otobüste, alışveriş sırasında, bir sofrada ya da sıradan bir sohbetin içinde… Küçücük davranışların bile ne kadar çok şey anlattığını görüyorum. Teşekkür etmeyi, rica etmeyi, özür dilemeyi, karşımızdakinin sözünü bitirmesini beklemeyi bile zaman zaman unutuyoruz. Oysa bunlar hayatı güzelleştiren küçük ayrıntılar değil, birlikte yaşamanın temel incelikleri.

Nezaket, yalnızca kibar kelimeler kullanmak değildir. Bir insan konuşurken onu gerçekten dinlemek, bir başkasının hakkına saygı göstermek, kalabalık bir ortamda kendi rahatımız kadar başkalarının huzurunu da düşünmektir. Bazen bir kapıyı tutmak, bazen birine yol vermek, bazen de kırıcı olabileceğini bildiğimiz bir sözü söylemekten vazgeçmektir.

Bugün iletişim kurmak hiç olmadığı kadar kolay. Telefonlarımız elimizden düşmüyor, dünyanın öbür ucundaki insanlarla saniyeler içinde konuşabiliyoruz. Ancak aynı ortamda bulunduğumuz insanlarla iletişim kurmakta zorlanıyoruz. Bir restoranda yüksek sesle telefonla konuşanları, toplu taşımada başkalarını rahatsız edenleri, trafikte en küçük anlaşmazlığı öfkeye dönüştürenleri görüyoruz. Sosyal medyada ise bir insanı hiç tanımadan incitici sözler söylemek neredeyse sıradanlaştı.

Bütün bunları düşündüğümde, nezaketin neden hayatımızdan uzaklaştığını sorguluyorum. Acaba herkesin kendi telaşına kapıldığı, kendinden başkasını görmediği bir hayat mı kurduk? Haklı olmayı, anlayışlı olmaktan; kendimizi ifade etmeyi, başkasını dinlemekten daha önemli hâle mi getirdik?

Üstelik nezaket göstermek için özel bir çaba ya da büyük fedakârlık gerekmiyor. Bir teşekkür, içten bir günaydın, samimi bir tebessüm, yerinde söylenmiş bir özür… Bunların hiçbiri zamanımızı almaz. Aksine, insan ilişkilerini kolaylaştırır, aramızdaki mesafeleri azaltır. Nezaket, karşılığında bir şey beklemeden gösterildiğinde anlam kazanır.

Elbette herkesin zor günleri, sabrının tükendiği anlar olabilir. Fakat yaşadığımız sıkıntılar, başkalarını kırmak için bir gerekçe olmamalı. İnsan olmak biraz da kendi öfkemizi başkasının hayatına taşımamayı öğrenmektir.

Belki de bugün en çok ihtiyacımız olan şey, büyük değişimler değil, küçük davranışlarımızı yeniden gözden geçirmek. Çocuklarımıza saygıyı anlatırken onlara nasıl davrandığımızı, insanlardan anlayış beklerken kendimizin ne kadar anlayışlı olduğunu düşünmek…

Çünkü nezaket bir zayıflık değil, insanın kendisine ve çevresine duyduğu saygının göstergesidir. Görgü ve nezaket kuralları da hayatı zorlaştırmak için değil, birlikte yaşamayı güzelleştirmek için vardır.

Unutmayalım; dünya zaten yeterince yorucu. Birbirimizin hayatını biraz daha kolaylaştırmak elimizde. Bazen bir insanın gününü güzelleştirmek için büyük şeyler yapmaya gerek yok. Biraz düşünmek, biraz anlamak ve biraz da incelik göstermek yeterli.

reklam

KÖŞE YAZARLARI

reklam
reklam