İnsan ağacı da sever, doğayı da, hayvanları da… Ama sevgiyi paylaşırken en yakınındakilerin gönlünü ihmal etmemelidir.
Hiç düşündünüz mü? İnsan bazen bir ağacın kuruyan yaprağına üzülür, bir çiçeğin solmasına gönlü razı olmaz, sokakta üşüyen bir hayvanı görünce içi sızlar. Bir ağaca su verir, bir hayvanın başını okşar, doğanın güzelliğine hayran kalır. Bütün bunlar insan olmanın, merhamet taşımanın, vicdan sahibi olmanın güzel örnekleridir.
Peki, aynı insan evinin kapısından içeri girdiğinde eşinin gözlerindeki kırgınlığı, evladının sessizliğini, ailesinin kendisinden beklediği bir güzel sözü neden bazen göremez?
İşte asıl üzerinde düşünmemiz gereken mesele tam da budur: Dışarıdaki canlılara gösterdiğimiz şefkati, neden bazen en yakınımızdaki insanlardan esirgiyoruz?
Bir ağacı sevmek güzeldir. Çünkü ağaç, gölgesini herkese sunar. Doğayı sevmek güzeldir. Çünkü doğa, yaşamın kaynağıdır. Hayvanları sevmek güzeldir. Çünkü onlar da bu dünyanın sessiz, masum ve korunmaya muhtaç canlılarıdır. Bir hayvanın canını korumak, bir ağacın yaşamasına katkıda bulunmak, bir çiçeği büyütmek insanın yüreğini güzelleştirir.
Ancak sevgiyi doğru anlamak gerekir. Sevgi, birini severken diğerini ihmal etmek değildir. Merhamet, bir canlıya gösterilirken başka bir canın gönlünü kırmak değildir.
Çünkü insanın hayatında çok özel bir yeri olan ailesi vardır. Bir ömür aynı yastığa baş koyduğu eşi, gözünün nuru evlatları, yıllarca emek verdiği yuvası vardır. Onların sevgisi, ilgisi ve huzuru hiçbir zaman ikinci plana itilmemelidir.
Bir çiçeği sularken evinizdeki sevginin kurumasına izin vermeyin. Bir hayvanı korurken eşinizin kalbini kırmayın. Doğaya gösterdiğiniz hassasiyeti, evlatlarınızın duygularına da gösterin.
Çünkü sevgi, yalnızca sevdiğimiz şeylere zaman ayırmak değil, sorumluluğumuzda olan insanlara da hak ettikleri değeri verebilmektir.
Sevginin de bir dengesi olmalı
Hayatımızda bazen öyle durumlarla karşılaşıyoruz ki insan, sevginin ölçüsünü ve önceliklerini yeniden düşünmek zorunda kalıyor.
Bir insan evcil hayvanını çok sevebilir. Onu ailesinin bir parçası olarak görebilir. Bu sevgiye saygı duymak gerekir. Ancak evcil hayvan sevgisiyle eşe, çocuğa ve aileye gösterilmesi gereken sevgi birbirinin yerine geçmemelidir.
Bir hayvanın bakımı başka, bir evladın geleceğine emek vermek başkadır. Bir ağacın gölgesinde huzur bulmak başka, yıllarca sizinle hayatı paylaşan eşinizin gönlünü hoş tutmak başkadır.
Bunlar birbirine rakip sevgiler değildir. Her birinin hayatımızda ayrı bir yeri, ayrı bir anlamı ve ayrı bir sorumluluğu vardır.
Önemli olan birini severken diğerini değersiz hissettirmemektir.
Unutmayalım ki eşimiz bizden her zaman büyük şeyler beklemez. Bazen bir güzel söz, bazen birlikte içilen bir kahve, bazen de gözlerinin içine bakarak söylenen samimi bir cümle yeterlidir.
Evlatlarımız da yalnızca maddi imkânlara değil, anne babalarının ilgisine, sevgisine, anlayışına ve rehberliğine ihtiyaç duyar.
Bir çocuğun kalbinde anne ve babasının sevgisinin yerini hiçbir şey dolduramaz. Bir eşin gönlünde ise yılların emeğiyle oluşan sevgi, ilgisizlik karşısında sessizce yorulabilir.
Sevgiyi gösterdiğimiz kadar, hissettirmeyi de bilmeliyiz
Bazı insanlar sevdiklerini iddia eder ama sevgilerini göstermeyi ihmal eder. Bütün zamanını, enerjisini ve ilgisini başka alanlara ayırırken en yakınındakilerin beklentilerini görmezden gelir.
Oysa sevgi yalnızca kalpte taşınan bir duygu değildir. Sevgi, davranışlarla anlam kazanır.
Eşinize değer vermek, onun düşüncelerini önemsemektir. Evladınızı sevmek, yalnızca ihtiyaçlarını karşılamak değil, onu dinlemektir. Ailenize bağlı olmak, onların yanında olduğunuzu hissettirmektir.
Bazen insanın en büyük yalnızlığı kalabalıklar içinde değil, kendi evinin içinde yaşanır. Aynı sofraya oturur, aynı çatının altında yaşar ama kendisini anlaşılmamış hisseder.
İşte bu yüzden sevgiyi yalnızca dışarıya gösterilen bir güzellik olarak görmemeliyiz. Önce kendi yuvamızda huzuru, anlayışı ve karşılıklı saygıyı büyütmeliyiz.
Bir ağaca sarılmak güzeldir ama eşinizin gönlüne sarılmayı unutmayın. Bir hayvanın başını okşamak güzeldir ama evladınızın başını okşayacak zamanı da kendinize ayırın.
Sevgi yarış değildir, gönül zenginliğidir
Burada anlatmak istediğimiz, doğayı daha az sevin, hayvanları sevmeyin ya da başka canlılara duyduğunuz merhameti azaltın değildir.
Tam tersine…
Daha çok sevin. Daha çok koruyun. Daha çok merhamet gösterin. Ama bunu yaparken insan hayatının en değerli bağlarını ihmal etmeyin.
Çünkü sevginin büyüklüğü, birini diğerine tercih etmekle ölçülmez. Sevginin büyüklüğü, herkese hak ettiği değeri verebilmekle ölçülür.
Bir evde hayvan sevgisi varsa, o evde insan sevgisi de olmalıdır. Bir insan doğayı koruyorsa, ailesinin huzurunu da korumalıdır. Bir insan merhametliyse, bu merhamet önce en yakınındaki insanların yüreğine dokunmalıdır.
Bazen bir eş, kendisine ayrılmayan zamanı kıskanmaz; yalnızca unutulmuş olmanın üzüntüsünü yaşar. Bazen bir evlat, kendisine alınmayan bir hediyeye değil, kendisiyle ilgilenilmeyen günlere üzülür.
İşte insanın anlaması gereken incelik budur.
Sevdiklerinizi sevgisiz bırakmayın. Onları başka sevgilerle yarıştırmayın. Çünkü aile, insanın hayatında sevginin kök saldığı en özel yerdir.
Son söz: Yarın geç olabilir…
Hayat dediğimiz şey, sandığımız kadar uzun değil. Bugün yanımızda olan insanlar yarın olmayabilir. Bugün konuşabileceğimiz eşimiz, sarılabileceğimiz evladımız, birlikte gülebileceğimiz ailemiz her zaman yanımızda kalmayabilir.
Bir ağacın büyümesi yıllar alır. Bir çiçeğin açması sabır ister. Bir hayvanın güvenini kazanmak zaman ister. İnsan gönlü de böyledir. Sevgiyle büyür, ilgiyle güçlenir, ilgisizlikle kırılır.
Bir gün dönüp geriye baktığınızda, bahçenizde yetiştirdiğiniz ağaçları, büyüttüğünüz çiçekleri, sevgiyle baktığınız hayvanları hatırlayacaksınız. Bunların hepsi güzel hatıralardır.
Ama aynı zamanda eşinizin yüzündeki tebessümü, evladınızla geçirdiğiniz güzel günleri, ailenizle kurduğunuz sofraları da hatırlayabilmelisiniz.
Çünkü insanın geride bırakacağı en güzel miras, yalnızca diktiği ağaçlar değil, yaşattığı gönüllerdir.
Bir çiçeği soldurmamak için gösterdiğiniz özeni, bir insanın kalbini kırmamak için de gösterin. Bir hayvanın aç kalmasına üzülüyorsanız, sevdiklerinizin sevgisiz ve ilgisiz kalmasına da üzülün.
Sevgiyi bölmeyin, sevdiklerinizi üzmeyin.
Doğayı sevin, hayvanları sevin, bütün canlılara merhamet gösterin. Ama eşinizi, evlatlarınızı ve ailenizi ihmal etmeyin.
Çünkü dışarıdaki güzellikler gözünüzü, ailenizdeki sevgi ise gönlünüzü doyurur.
Ve unutmayın:
Bir insanın merhameti, yalnızca ağaca, çiçeğe ve hayvana gösterdiği şefkatle değil; aynı zamanda aynı hayatı paylaştığı insanların kalbini ne kadar incitmeden yaşattığıyla da ölçülür.
Sevgi çoğaldıkça güzelleşir; ihmal edildikçe sessizleşir. Kalpleri kırmadan, gönülleri eksiltmeden, kimseyi sevgisinden mahrum bırakmadan yaşamayı bilelim.
Çünkü hayatın en büyük zenginliği, sevdiğiniz her cana değer verirken sizi seven insanları da mutlu edebilmektir.