Bazen insanın kendine gelmesi için birinin onu uyandırması değil, hayatın ona ağır bir ders vermesi gerekir. Çünkü insan, başkalarını anlamaya çalışırken kendisini unutabilir; herkesi mutlu etmeye uğraşırken kendi gönlünü yorgun düşürebilir. İşte tam o noktada durup kendine gelmek gerekir.
Değerli dostlar,
İnsan hayatında öyle zamanlar vardır ki ne söylediğini, ne yaptığını, nereye doğru yürüdüğünü bile fark edemez. Günler birbirini kovalar, insanlar hayatımıza girer çıkar, sorumluluklar omuzlarımıza yüklenir. Bir bakmışız ki herkese yetişmişiz ama kendimize geç kalmışız.
Oysa insanın zaman zaman durması, kendisini sorgulaması ve aynaya bakıp şu soruyu sorması gerekir:
Ben ne yapıyorum? Kimin için bu kadar yoruluyorum? Neleri kaybediyorum ve ne uğruna kendimden vazgeçiyorum?
Bir zamanlar çevresinde herkesin yardımına koşan bir adam varmış. Birinin işi düşse elinden geleni yapar, birinin derdi olsa dinler, birinin ihtiyacı olsa kendi imkânlarından fedakârlık edermiş. İnsanlar onun iyi niyetine alışmış. Zamanla yardımını iyilik değil, görev olarak görmeye başlamışlar.
Bir gün o adamın da işleri ters gitmiş. Desteğe, anlayışa ve biraz olsun hatırının sorulmasına ihtiyaç duymuş. Fakat etrafındaki kalabalıktan kimse ses vermemiş.
İşte o gün anlamış ki insan herkese yetişmeye çalışırken kendisini ihmal etmemeliymiş. İyilik yapmak güzelmiş ama kendini tüketmek iyilik değilmiş.
Ve kendi kendine şöyle demiş:
"Artık kimseye kırgınlık biriktirmeyeceğim ama kendimi de kimsenin insafına bırakmayacağım."
İşte kendine gelmek biraz da budur.
Kendine gelmek, herkesi hayatından çıkarmak değildir. Kimin hayatında ne kadar yer alması gerektiğini öğrenmektir.
Bir başka örnek düşünelim…
Yıllarca ailesi için çalışan, çocuklarının geleceği uğruna kendi hayallerini erteleyen bir baba… Her istediğini ailesine sunmuş, kendi isteklerini hep sonraya bırakmış. Çocuklar büyümüş, kendi hayatlarını kurmuş. Baba ise bir gün eski fotoğraflara bakarken kendi hayatından ne kadar az hatıra biriktirdiğini fark etmiş.
O gün üzülmüş ama geç de olsa anlamış: İnsan sevdikleri için yaşarken kendisi için yaşamayı da unutmamalı.
Çünkü hayat, yalnızca başkalarının mutluluğunu sağlamak için verilmiş bir emanet değildir. İnsanın kendi ruhuna, sağlığına, huzuruna ve hayallerine de borcu vardır.
Değerli dostlar,
Kendine gelmek bazen bir yanlıştan dönmektir. Bazen gereksiz bir tartışmada susabilmektir. Bazen seni anlamayan insanlara kendini anlatmaktan vazgeçmektir. Bazen de yıllardır taşıdığın bir kırgınlığı artık sırtından indirmektir.
Her söze cevap vermek zorunda değiliz. Her haksızlığı içimize atmak zorunda da değiliz. Herkese kendimizi beğendirmek, her insanın gönlünü kazanmak gibi bir mecburiyetimiz yok.
Unutmayalım ki insanın en büyük kaybı parasını, makamını veya itibarını kaybetmesi değildir. En büyük kayıp, kendi değerini unutmasıdır.
Kendine gelmek, kibirlenmek değildir. İnsanları küçümsemek hiç değildir. Tam tersine, kendi eksiklerini görebilmek, hatalarını kabul edebilmek ve gerektiğinde özür dilemektir.
Çünkü insan bazen başkasına verdiği öğüdü kendisi dinlemez. Başkasına sabırlı ol der, kendisi sabredemez. Başkasına anlayış göster der, kendisi anlamaya yanaşmaz. Başkasına kırma der, en çok sevdiğinin kalbini kırar.
İşte insanın kendisiyle yüzleşmesi tam da burada başlar.
Bir gün geriye dönüp baktığımızda keşke daha az öfkelenseydim, keşke daha çok dinleseydim, keşke sevdiğim insanlara sevgimi daha fazla gösterseydim dememek için bugün kendimize gelmeliyiz.
Hayatın bize sunduğu en büyük fırsat, hâlâ değişebilme imkânımızın olmasıdır.
Kendine gelmek için başına büyük bir felaket gelmesini bekleme. Bir dostun sessizliği, bir annenin duası, bir çocuğun bakışı, bir insanın kırgınlığı bile sana kendini hatırlatmaya yeter.
Kimseyi kaybetmeden önce değerini bil. Bir gönlü incitmeden önce düşün. Bir insanın iyiliğini küçümsemeden önce onun hangi fedakârlıklardan geçtiğini anlamaya çalış.
Ve en önemlisi…
Başkalarının hayatını düzeltmeye çalışırken kendi hayatını ihmal etme. Herkese bir şans verirken kendine de bir şans ver. Herkesi anlamaya çalışırken kendi yüreğinin sesini de dinle.
Çünkü insanın yeniden başlaması için her zaman yeni bir hayat gerekmez. Bazen aynı hayatın içinde yeni bir akıl, yeni bir bakış ve daha olgun bir yürek yeterlidir.
Son sözüm şudur:
Kendine gel insan!
Ömrün, kırgınlıkları büyütmek için değil, güzellikleri çoğaltmak için var. Kin tutarak değil, affederek hafifle. Öfkeyle değil, akılla hareket et. İnsanları tüketerek değil, gönüller kazanarak yaşa.
Dün yaptığın hatalar bugünkü doğrularına engel olmasın. Dün seni üzenler yarınını karartmasın. Geçmişinden ders al ama geçmişinin içinde yaşamayı bırak.
Unutma ki insanın en büyük zaferi herkese karşı üstün gelmesi değil, kendi nefsine, öfkesine ve yanlışlarına karşı galip gelebilmesidir.
Bazen hayatı değiştirmek için dünyayı değiştirmek gerekmez. Önce insanın kendine gelmesi, kendini tanıması ve nerede durması gerektiğini bilmesi yeterlidir.
Çünkü kendine gelen insan, hayatın değerini de insanların kıymetini de çok daha iyi anlar.
