Yaprakların döküldüğü, hatıraların konuştuğu mevsimde sevmeyi bilmek…
Değerli dostlar,
Sonbaharın serin bir sabahıymış. Küçük bir kasabanın parkında, her gün aynı saatte yürüyüş yapan yaşlı bir adam varmış. Elinde bastonu, üzerinde eski bir paltosu, gözlerinde yılların yorgunluğu…
Her sabah parkın aynı bankına oturur, bir süre etrafı seyredermiş. İnsanlar onun neden hep aynı yerde oturduğunu merak edermiş. Çünkü yanında kimse yokmuş. Bir gün genç bir adam dayanamayıp yanına yaklaşmış ve sormuş:
"Amca, her sabah burada kimi bekliyorsun?"
Yaşlı adam, yerdeki sararmış yapraklara bakarak gülümsemiş.
"Yıllarca eşimle burada yürüdük evladım. Sonbaharı çok severdi. Yaprakların dökülmesini hiç hüzünlü bulmaz, her defasında bana 'Bak, ağaçlar bile yeniden başlamak için bazı şeylerden vazgeçiyor' derdi."
Biraz susmuş, gözleri uzaklara dalmış.
"Beş yıl önce onu kaybettim. Ama her sonbahar geldiğinde yine buraya geliyorum. Çünkü onunla yaşadığım günleri özlüyorum. Bazen insan birini kaybedince onun sesini değil, yanında kendisi olabildiği günleri özlüyor."
Genç adam ne söyleyeceğini bilememiş.
Yaşlı adam devam etmiş:
"Evladım, gençken insan sevgiyi hep büyük şeylerde arıyor. Pahalı hediyelerde, güzel sözlerde, özel günlerde… Oysa yıllar sonra anlıyorsun ki sevgi, soğuk bir akşamda üzerine örtülen bir battaniye, hastalandığında başucunda bekleyen bir el, eve geç kaldığında merak eden bir çift gözmüş. Ben bunların kıymetini yaşarken bildim ama yine de insan sevdiğine doyamıyor."
O gün genç adam parkın yolundan ayrılırken telefonunu çıkarmış ve uzun zamandır aramadığı annesini aramış.
İşte bazen bir insanın yaşanmışlığı, başka bir insanın hayatında unutulmuş bir sevgiyi yeniden uyandırır.
Sonbahar bize yalnızca dökülen yaprakları değil, zamanında sarılmadığımız insanları da hatırlatır.
Değerli dostlar,
Hayat dediğimiz şey, aslında birlikte biriktirdiğimiz küçük anların toplamıdır. Bir kahvenin hatırı, bir akşam sohbeti, kapıda bekleyen bir insan, içtenlikle sorulan "Nasılsın?" sorusu…
Ne yazık ki çoğu zaman sevdiklerimizin yanımızda olmasını sıradan bir alışkanlık sanıyoruz. Onların sesini her zaman duyacağımızı, ellerini her zaman tutabileceğimizi düşünüyoruz. Oysa hayatın bize verdiği hiçbir şeyin sonsuza kadar bizimle kalacağının garantisi yok.
Sonbahar geldiğinde ağaçlar yapraklarını döker, sokaklar sarı ve kızıl renklere bürünür. Rüzgâr biraz daha serin eser, akşamlar erkenden karanlığa kavuşur. İnsan, yürüdüğü yollarda dökülen yapraklara bakarken ister istemez geçmişini düşünür.
Kimler geldi, kimler geçti? Kimler hayatımızda iz bıraktı, kimler sessizce uzaklaştı?
Ama sonbaharın en güzel tarafı, bütün yaprakların dökülmesine rağmen ağacın yeniden yeşereceğine inanmasıdır.
İşte sevmek de biraz böyledir.
Sevmek yalnızca baharın güneşli günlerinde, her şey yolundayken güzel sözler söylemek değildir. Asıl sevmek, hayatın rüzgârı sert estiğinde, yüzümüzde yorgunluk, yüreğimizde kırgınlık olduğunda da birbirimizin elini bırakmamaktır.
Bir başka düşünün…
Yıllarca aynı yastığa baş koymuş iki insan. Gençliklerinde birlikte gülmüş, birlikte hayaller kurmuşlar. Çocuklarını büyütmüş, hayatın türlü zorluklarını omuz omuza aşmışlar. Yıllar geçmiş, saçlarına aklar düşmüş, adımları yavaşlamış.
Bir sonbahar günü yine birlikte yürümeye çıkmışlar. Kadın, yerdeki sararmış bir yaprağı eline alıp eşine dönmüş:
"Bak, ağaçlar bile yaşlandıkça güzelleşiyor."
Adam gülümsemiş:
"Bizim de yıllarımız döküldü ama sevgimiz kök saldı."
İşte gerçek sevgi budur. Gençliğin güzelliğine değil, birlikte yaşlanmanın kıymetine âşık olmaktır.
Sonbahar bize bir başka gerçeği daha hatırlatır: Her dökülen yaprak bir kayıp değildir. Bazen insanın üzerinden atması gereken yükler vardır. Bazen kırgınlıkları bırakmak, geçmişin hesabını kapatmak ve yeniden sevmeye cesaret etmek gerekir.
Bir dostun kapısını çalmak, yaşlı bir insanın hâlini sormak, uzaktaki bir yakını aramak, kırdığımız bir gönülden özür dilemek…
Bunlar küçük şeyler gibi görünür ama insan hayatının en büyük zenginlikleri aslında bu küçük davranışların içinde saklıdır.
Bir gün gelecek, bugün yanımızda olan bazı insanlar artık aramızda olmayacak. Birlikte içtiğimiz kahveler, yaptığımız sohbetler, yürüdüğümüz yollar yalnızca hatıralarda kalacak. O zaman anlayacağız ki insanın en büyük zenginliği biriktirdiği para değil, birlikte güzel zaman geçirdiği insanlarmış.
Öyleyse sevgimizi yarına bırakmayalım.
Bir insanı seviyorsak söyleyelim. Özlediysek arayalım. Kırdıysak gönlünü alalım. Bir iyilik yapacaksak ertelemeyelim.
Çünkü hayatın takvimi bizim dileklerimize göre işlemiyor.
Son sözüm şudur:
Yapraklar dökülür, yıllar geçer, yüzler değişir, yollar ayrılır. Ama insanın yüreğinde gerçek sevgi varsa hiçbir şey bütünüyle kaybolmaz.
Sonbaharda da sevin, sevdiklerinize sarılın, gönül alın, vefayı unutmayın. Yaşınız kaç olursa olsun kalbinizin baharını koruyun.
Çünkü insanı genç tutan takvimdeki yıllar değil, yüreğinde yaşattığı sevgidir.
Ve unutmayın; sonbaharın en güzel rengi sararan yapraklar değil, bütün mevsimlere rağmen sevmekten vazgeçmeyen bir yüreğin rengidir.
